''Όνειρο πρόκρισης στην Τούμπα!'' (ΦΩΤΟ)

Μεγάλες ελπίδες πρόκρισης στους “16” του Europa League έχει ο ΠΑΟΚ μετά την ισοπαλία στην έδρα της Ουντινέζε, κάτι που υπογραμμίζουν και τα παοκτσήδικα Media.

Διαβάστε πως διαχειρίστηκαν το θέμα τα παοκτσήδικα sites:
Olapaok.gr
Έστειλε το όνειρο της πρόκρισης στην Τούμπα
Ο ΠΑΟΚ στάθηκε όρθιος στο "Φρίουλι" αποσπώντας λευκή ισοπαλία αν και δεν βρέθηκε στην καλύτερή του βραδιά μέχρι να... συνηθίσει στο 3-5-1-1 της Ουντινέζε. Η μεγάλη εμφάνιση από Κρέσιτς, Τσιρίλο και η βοήθεια της τύχης σε ορισμένα σημεία έφεραν το μηδέν παθητικό και πλέον όλα θα παιχτούν εντός έδρας.
Paok24.com
Άντεξε και περιμένει τους Ιταλούς για την πρόκριση στην Τούμπα

Ο ΠΑΟΚ κατάφερε, πολύ δύσκολα, να διατηρήσει το αήττητό του για 12ο αγώνα στην Ευρώπη, φεύγοντας με το «Χ» (0-0) από το «Φρίουλι». Οι παίκτες του Λάζλο Μπόλονι άντεξαν στην πίεση των γηπεδούχων και πλέον οι δύο ομάδες θα λύσουν τις διαφορές του στην Τούμπα. Συγκλονιστικός ο κόσμος του ΠΑΟΚ.

Ολα αρχίζουν από τον LeBron!!

Είναι ο LeBron James o πιο dominant παίκτης του ΝΒΑ; Η πλειοψηφία των συντακτών του ΝΒΑ Greece απάντησε ότι εκείνον θα επέλεγε για να χτίσει την... 31η ομάδα του πρωταθλήματος. Υπήρχαν, βέβαια και... διαρροές, με τους Derrick Rose - Kevin Durant να έχουν τους υποστηρικτές τους.

Μετά την σύγκριση ανάμεσα στον Dwight Howard και τον Andrew Bynum και τη συζήτηση για το ποια περιφέρεια είναι πιο ποιοτική, ήρθε η ώρα για ένα υποθετικό ερώτημα: "Γίνεσαι ο general manager της 31ης ομάδας του ΝΒΑ και έχεις το δικαίωμα να ξεκινήσεις το χτίσιμό της, επιλέγοντας όποιον παίκτη θέλεις. Ποιος θα είναι αυτός και γιατί;"

Αλλο που δεν ήθελαν οι συντάκτες του ΝΒΑ Greece. Πεντε (Στέφανος Τριαντάφυλλος, Τάσος Μαγουλάς, Στέφανος Μακρής, Κώστας Κουκούσης, Λεωνίδας Πιστιόλης) επέλεξαν τον LeBron James, τον κατά πολλούς πληρέστερο παίκτη του πρωταθλήματος, ενώ ο Νίκος Παπαϊωάννου έμεινε πιστός στο... πουλέν του, τον Derrick Rose και ο Χάρης Σταύρου στο δικό του, τον Kevin Durant. Διαβάστε την αιτιολόγηση τους.


Στέφανος Τριαντάφυλλος

Ποιον θα διάλεγα αν ήμουν τζένεραλ μάνατζερ; Θα έψαχνα να βρω τον παίκτη που θα συνδυάζε τα εξής: προσόντα, ταλέντο, κατάλληλη ηλικία (για να "χτιστεί" η ομάδα γύρω του) και τις προδιαγραφές να γίνει franchise player (απήχηση στον κόσμο, εμπορικές συμφωνίες κτλ). Οπότε η απάντηση είναι μάλλον απλή από τη στιγμή που πατάει σε αυτή τη Γη ο LeBron James. Ο άσος των Heat είναι -όπως έχει χιλιοειπωθεί και χιλιογραφτεί- σαν έναν άνδρα που παίζει με εφήβους. Τέτοια διαφορά έχουν τα αθλητικά του προσόντα με αυτά των υπολοίπων. Παράλληλα τα τελευταία χρόνια έχει προσθέσει στο ρεπερτόριο του το σταθερό μακρινό σουτ, το παιχνίδι στο post και έχει τελειοποιήσει την πάσα του.

Με λίγα λόγια είναι ο παίκτης που κυριαρχεί περισσότερο από κάθε άλλον, προσφέροντας ανεξαιρέτως σε όλους τους βασικούς τομείς του μπάσκετ: στην άμυνα (ατομική-ομαδική, στο έδαφος και στον αέρα), στη δημιουργία, στο transition, στην εκτέλεση, στο ομαδικό παιχνίδι. Παντού. Τόσο στο Cleveland, όσο και στο Miami "μεταμόρφωσε" την ομάδα του σε διεκδίκητρια κι είναι τόσο πλήρες "πακέτο" που είμαι σίγουρος ότι θα το έκανε και στη δική μου ομάδα, γεμίζοντας παράλληλα και τις εξέδρες. Άλλωστε για να κρατήσω τη θέση μου δεν θα πρέπει να φέρω μόνο νίκες, αλλά και εισιτήρια.


Νίκος Παπαϊωάννου

Χωρίς δεύτερη σκέψη θα διάλεγα ως θεμέλιο της ομάδας μου τον Derrick Rose. Κατά παράδοση άλλωστε οι ομάδες υψηλού επιπέδου που φτάνουν στο σημείο να κάνουν πρωταθλητισμό είναι χτισμένες γύρω από έναν χαρισματικό γκαρντ. Ε λοιπόν αυτός είναι ο Rose, γιατί περιμένω να μου μεταμορφώσει την ομάδα, όπως κάνει με τους Bulls εδώ και τρία χρόνια.

Ο MVP της περασμένης περιόδου δεν φοβάται να τελειώσει τις φάσεις κολυμπώντας στα… βαθειά της ρακέττας, ενώ με την ίδια άνεση –πλέον- μπορεί να σουτάρει για τρεις ή απλά να δημιουργήσει δική του φάση από το πουθενά. Είναι συνεπής αμυντικός που κυνηγά το κλέψιμο, ενώ είναι αξιοσημείωτες οι επιδόσεις του στα ριμπάουντ. Κάθε χρόνο, από τότε που παίζει οργανωμένο μπάσκετ, αρχής γενομένης από το high school, παρουσιάζεται βελτιωμένος, προσθέτοντας κάποιο νέο στοιχείο στο παιχνίδι του. Μόνο φέτος οι μέσοι όροι του παρουσίασαν πτώση –από την πρώτη του σεζόν στο ΝΒΑ- και αυτό οφείλεται στα μικροπροβλήματα τραυματισμών που αντιμετωπίζει από το ξεκίνημα της χρονιάς.

Ομως η μεγάλη αρετή του Rose είναι ότι θα έρθει στην ομάδα μου με μία old school προσέγγιση, χωρίς να πιστεύει ότι όλος ο κόσμος γυρίζει γύρω του και αποφασισμένος να φτιάξει κάτι δικό του.

Αυτό σημαίνει ότι δεν θα έχω άγχος ότι θα φύγει μόλις λήξει το συμβόλαιό του, ούτε θα ξεκινήσει 1-2 χρόνια πριν την λήξη του ν’ αρχίσει ν’ ανακατεύει την ομάδα ζητώντας ενίσχυση επειδή νομίζει ότι είναι και general manager. Στην επέκταση του συμβολαίου που υπέγραψε προ εβδομάδων με τους Bulls αν και θα μπορούσε να βάλει option για να μείνει νωρίτερα ελεύθερος, αρνήθηκε. Δείχνοντας εμπράκτως πως είναι αφοσιωμένος “ψυχή τε και σώματι” στην (εκάστοτε) ομάδα του.

Επιπλέον, όπως λένε στα τμήματα μάρκετινγκ των μεγάλων αθλητικών εταιρειών, οι …. κοντοί είναι εκείνοι που “πουλάνε”, προς όφελος φυσικά της ομάδας (μου). O Rose εκτός από το ότι έχει μέσα του το πνεύμα του νικητή και είναι σπουδαίος παίκτης με πολλά περιθώρια βελτίωσης, ταυτόχρονα θα βοηθήσει την ομάδα μου να κόψει εισιτήρια και ν’ απογειωθεί εμπορικά αυξάνοντας την αξία της και τα έσοδά της.


Τάσος Μαγουλάς

A, ωραία δουλειά και ταιριάζει απόλυτα σε έναν δημοσιογράφο. Μην ξεχνάτε ότι ο David Kahn που κάνει κουμάντο στην Μινεσότα ήταν και συνάδελφος. Στις ΗΠΑ δε, είναι πολύ καλύτερη η συγκεκριμένη δουλειά, διότι μπορεί να είσαι ο Bryan Colangelo, να έχεις μαζέψει τον κάθε πικραμένο Ευρωπαίο (για τα δεδομένα του ΝΒΑ εννοείται), να μην μπορείς να κερδίσεις ούτε τους Εσκιμώους στην Αλάσκα, αλλά επειδή έχεις...πλάνο συνεχίζεις.

Επειδή όμως εμείς ως καλοί GM θέλουμε να κερδίσουμε, γι αυτό και θα πάμε στα σίγουρα.Τί θες για να ξεκινήσεις μία ομάδα; Έναν παίκτη με 30 πόντους στον αγώνα, να μαζεύει 10 ριμπάουντ, να δίνει οκτώ ασσίστ, να πηγαίνει πρώτος στον αιφνιδιασμό, να παίζει εκπληκτική άμυνα και η συμπεριφορά του να είναι τέτοια, ώστε να μην τρελλαίνεται με τις μετριότητες γύρω του. Να έχει την υπομονή να δουλέψει σε αυτό το περιβάλλον μέχρι η ομάδα να πάρει τα πάνω της. Ξέρετε έναν τέτοιο παίκτη;

Βεβαίως και λέγεται Lebron James. Δεν παίρνεις άλλωστε το παρατσούκλι "βασιλιάς" για το τίποτα.Το ταλέντο του, η παρουσία του, είναι αυτού του παίκτη που θα ξεκινήσεις μία ομάδα και μετά ξέρεις ότι ακόμα και με τον Booby Gibson ή τον Varejao θα πας ημιτελικά ή και τελικά. Το γεγονός ότι επέλεξε να γίνει ορντινάτζα του Wade δεν σημαίνει ότι μειώνεται η απίστευτη αξία του. ...

Βεβαίως όταν η ομάδα είναι έτοιμη, έχεις προσθέσει σοβαρά κομμάτια του παζλ, τότε τον δίνεις σε ανταλλαγή και φέρνεις τον Kobe για να μην σου πέσει τίτλος κάτω και να τους κάνει όλους πιο σκληρές προσωπικότητες.


Στέφανος Μακρής

Τον Jeremy Lin χωρίς αμφιβολία. Αν έπρεπε να διαλέξω τις τελευταίες δέκα μέρες τουλάχιστον. Το εντυπωσιακό της υπόθεσης είναι ότι αν ο απόφοιτος του Harvard συνεχίσει στον ίδιο ρυθμό, αυτή η πρόταση δεν θα είναι καθόλου αστεία. Στο θέμα μας όμως.

Η λογική λέει LeBron James, η καρδιά λέει Dirk Nowitzki, το μέλλον φωνάζει Kevin Durant και Blake Griffin. Θα πάω όμως με την λογική, σκίζοντας την καρδιά μου στα δύο. Θα την πω την αμαρτία μου: Δεν είμαι και ο μεγαλύτερος θαυμαστής του LeBron επειδή πιστεύω ότι θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος. Είναι για μένα ο μόνος παίκτης που αντιπροσωπεύει ιδανικά τη φράση «όριό του είναι ο ουρανός», κάτι που αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι κάθε χρόνο παρουσιάζει και ένα καινούριο στοιχείο στο παιχνίδι του, όπως φέτος που έμαθε (επιτέλους) να παίζει με πλάτη στο καλάθι.

Τα πράγματα είναι απλά: Υπάρχουν πολλοί παίκτες στο ΝΒΑ που μπορούν να μπουν σε μία κακή ομάδα και να την μετατρέψουν από μέτρια έως καλή με την παρουσία τους. O LeBron όμως έχει τη δυνατότητα να πάρει μία ομάδα της D-League και να την οδηγήσει σε 60 νίκες. Το απέδειξε με τους Cavaliers. Είναι ο ορισμός του παίκτη-ορχήστρα και ο καλύτερος στο ΝΒΑ στα πρώτα 46 λεπτά του παιχνιδιού. Εντάξει δεν άντεξα άλλο την είπα την κακία μου.

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν παραμένει ο πληρέστερος παίκτης στο ΝΒΑ. Ένας τύπος με την σωματοδομή του Karl Malone, την ταχύτητα του Derrick Rose και την αίσθηση της πάσας ενός πόιντ γκαρντ, που μπορεί να βιδώσει όποιον παίκτη θέλει στην άμυνα. Στο φινάλε, στο τελευταίο δίλεπτο του αγώνα θα δίνω τη μπάλα στον Dirk. General manager δεν είμαι; Θα βρω έναν τρόπο να πείσω και τον Γερμανό να έρθει στην ομάδα μου.


Κώστας Κουκούσης

Εάν μπορούσα να πάρω όποιον παίκτη ήθελα τότε θα επέλεγα τον LeBron James. Οπως οι Cavaliers, που είχαν να μπουν στα playoffs από το 1998 πριν την άφιξη του στο Cleveland, μέσα σε τρία χρόνια θα ήμασταν στην postseason και σε τέσσερα στους τελικούς. Φυσικά δεν θα αποκλειόμασταν από τους Magic το 2009 και από τους Celtics το 2010 γιατί θα είχαμε καλύτερο ρόστερ σε σχέση με τους Cavs.

Το πρωτάθλημα δεν ξέρω εάν θα το παίρναμε κόντρα στους Lakers, αλλά σίγουρα θα το κατακτούσαμε πέρυσι απέναντι στους Mavericks γιατί ο LeBron θα είχε ανανεώσει το συμβόλαιο του και εκτός αυτού από την προηγούμενη σεζόν θα είχαμε προχωρήσει την ανταλλαγή με τους Suns οπότε στην ομάδα θα ήταν και ο Amar'e Stoudemire.

Επίσης στην τελευταία σεζόν της καριέρας του ο Shaquille O' Neal δεν θα είχε πάει στη Βοστώνη, θα ήταν απόλυτα υγιής και σε 20-25 λεπτά συμμετοχής θα είχε διψήφια νούμερα σε πόντους και ριμπάουντ οπότε δεν θα παιζόμασταν. Με τον "King" James λοιπόν σε οκτώ χρόνια θα είχαμε πάει τέσσερις φορές στους τελικούς και θα είχαμε τουλάχιστον ένα δαχτυλίδι. Καθόλου άσχημα!


Χάρης Σταύρου

Το συγκεκριμένο υποθετικό σενάριο (να γίνω δηλαδή GM) μοιάζει με όνειρο καλοκαιρινής νύχτας, ξέρετε, από αυτές που κάθεσαι με την παρέα σου και συζητάς περί ανέμων και υδάτων. Παρόλα αυτά, σηκώνει μεγάλη συζήτηση, ειδικά από τη στιγμή που αυτή τη στιγμή υπάρχουν στο ΝΒΑ πολλοί παίκτες πρώτου επιπέδου. Κάποιος θα επιλέξει τον Kobe, κάποιος άλλος τον LeBron, ενώ ο Derrick Rose και ο Chris Paul είναι play maker που μπορούν να τραβήξουν μια ομάδα μέχρι το τέλος του δρόμου. Εγώ επιλέγω τον Kevin Durant. Με κλειστά μάτια.

Καταρχήν είναι μόλις 23 ετών και έχει μια γεμάτη δεκαετία από καλό μπάσκετ. Εχει βγάλει τέσσερις σεζόν χωρίς σοβαρό τραυματισμό κι αυτό είναι σημαντικό στοιχείο για να χτίσεις μια ομάδα γύρω από έναν παίκτη. Με ύψος 2μ.06 (τόσο τον δίνει το ΝΒΑ, αλλά λέγεται ότι ξεπερνάει τα 2μ.08-2μ.09) παίζει από shooting guard μέχρι power forward, έστω κι αν δεν έχει αρκετή δύναμη για να σταθεί σαν τεσσάρι. Αυτή τη στιγμή είναι ο πιο ταλαντούχος σκόρερ του πρωταθλήματος και ένας από τους 4-5 πιο ανταγωνιστικούς παίκτες. Κάθε φορά που χάνει τα βάζει με τον εαυτό του. Λίγοι κάνουν κάτι παρόμοιο.

Δεν είναι ατομιστής, καλύπτει τους συμπαίκτες του, έχει δημιουργήσει μια εξαιρετική παρέα που ζηλεύουν σε κάθε γωνιά των ΗΠΑ και λατρεύει την Oklahoma, παρά το γεγονός ότι δεν είναι η πατρίδα του. Ανανέωσε το συμβόλαιό του χωρίς δεύτερη σκέψη, θέλει να κερδίσει πολλούς τίτλους με τους Thunder και είναι πιστός στο project της ομάδας. Μπορεί να μην είναι σταρ του επιπέδου των Bryant-James, αλλά το χαμηλό προφίλ του τον έχει αναγάγει σε ένα από τα πιο συμπαθή πρόσωπα της λίγκας. Είναι από τους ελάχιστους σταρ που χειροκροτείται σε όποιο γήπεδο πηγαίνει κι αν συνεχίσει με τους ίδιους ρυθμούς, στο τέλος της καριέρας του θα είναι μέσα στην πρώτη πεντάδα των σκόρερ όλων των εποχών.


Λεωνίδας Πιστιόλης

Δεν είναι δα και δύσκολο... Η δουλειά του general manager είναι να βρίσκει τους καλύτερους παίκτες, συνεπώς αν ξεκινούσα τη δική μου ομάδα (χαχαχα, ωραίο ακούγεται!), θα το έκανα επιλέγοντας φυσικά τον... καλύτερο όλων. Τον LeBron James. Δεν νομίζω ότι χρειάζονται πολλές επεξηγήσεις για την επιλογή μου.

Από πλευράς ταλέντου, είναι μακράν ο πιο ολοκληρωμένος σύγχρονος παίκτης. He' s got the whole package που λένε και στο χωριό μου. Υπερφυσικός αθλητής, με προσόντα γκαρντ σε κορμί φόργουορντ, υψηλό μπασκετικό IQ, δεν κουράζεται, δεν τραυματίζεται (μέχρι πριν από μερικά χρόνια αναρωτιόμασταν αν... ματώνει), τα κάνει όλα και κάθε χρόνο βελτιώνεται και σε κάτι. Χρόνο με το χρόνο έφτιαξε το σουτ, τις βολές, τώρα μπορεί να παίξει αποτελεσματικά και με την πλάτη στο καλάθι.

Από εμπορικής πλευράς είναι πάντα ο "βασιλιάς", ο "εκλεκτός", κι ας τον λένε loser, κι ας τον κράζουν επειδή έφυγε από το Cleveland για να πάει στο Miami, επειδή δεν σουτάρει σαν τον Kobe Bryant η επειδή έχει φτάσει την 8η σεζόν του στο ΝΒΑ και ακόμα δεν έχει πάρει τίτλο (όπως ο Jordan, ο οποίος παρεμπιπτόντως, τον πρώτο του τίτλο τον κατέκτησε στα 27 του χρόνια, όσο είναι φέτος ο LeBron...). Θα έρθει και η σειρά του, μην βιάζεστε...

ΠΗΓΗ: nba.com

"Τρέχουν" από τώρα...!!

Ξεκίνησε την Πέμπτη (16/2) η προετοιμασία των ανθρώπων του Αρη για τη συγκέντρωση όλων των απαραίτητων στοιχείων του φακέλου αδειοδότησης.

Τις επόμενες μέρες θα ολοκληρωθεί η προεργασία που θα δώσει στους «κίτρινους» μια ολοκληρωμένη εικόνα για το πώς πρέπει να κινηθούν περίπου μέχρι τις αρχές Απριλίου. Δηλαδή, τι έγγραφα πρέπει να συγκεντρωθούν, σε ποιους τομείς υπάρχει και πιο είναι πρόβλημα και τι χρήματα οφείλονται και σε ποιους, ούτως ώστε να προχωρήσουν στις εξοφλήσεις ή στους απαραίτητους διακανονισμούς.
Το μεγάλο «αγκάθι» για τη διοίκηση παραμένουν τα οικονομικά κριτήρια, τα οποία συνδέονται άμεσα και με την εξέλιξη που θα παρουσιάσει την επόμενη εβδομάδα η υπόθεση του επενδυτικού ενδιαφέροντος από εταιρία του εξωτερικού.
Βέβαια, δεν είναι απαραίτητη μόνο η κάλυψη των οικονομικών κριτηρίων. Σύμφωνα με τις οδηγίες της ΕΠΟ που εστάλησαν πριν από λίγες μέρες στις ΠΑΕ, υπάρχουν κριτήρια νομικού, αθλητικού, διοικητικού περιεχομένου, ακόμη και κριτήρια υποδομών. Αξίζει να σημειωθεί πως υπάρχει διαφορετική καταληκτική ημερομηνία για κάθε ένα κριτήριο.
Το θετικό για τους ανθρώπους της ομάδας είναι πως έχουν την εμπειρία από τις προηγούμενες σεζόν και ειδικά την περσινή, σε σχέση με την οποία δεν υπάρχουν φέτος μεγάλες διαφορές.
Ολα, λοιπόν, αυτά τα θέματα θα βρίσκονται (μαζί με το επενδυτικό ενδιαφέρον) στην κορυφή της ατζέντας της διοίκησης για τον επόμενο 1,5 μήνα.
Πηγή: allaboutaris.com

Στις 23 Φλεβάρη δεν τη γλιτώνει την καμπάνα...!!

Δεν γλιτώνει με τίποτα την τιμωρία από την UEFA η ΑΕΚ, παρά την αποπληρωμή του δανείου από τη M.Stanley από τον Πέτρο Παππα. «Με παυσίπονα δεν γιατρεύεται η αρρώστεια...», ειπώθηκε από τα Σπάτα.

Ούτε να μειδιάσει δεν μπορεί το χειλάκι του ΑΕΚτζή! Ακόμα και τώρα που βγήκε προς τα έξω η είδηση ότι ο Πέτρος Παππάς ήλθε σε συμφωνία με τη Morgan Stanley για την οριστική διαγραφή του δανείου, καλύπτοντας την αποπληρωμή του με ένα αξιοσέβαστο ποσό!
Και αυτό γιατί στην παρούσα φάση το ομολογειακό δάνειο προς τη διεθνή τράπεζα δεν θα παίξει κάποιο ρόλο. Η ΑΕΚ πρέπει να δείξει ότι έχουν μπει λεφτά στα ταμεία της προκειμένου να καλυφθούν τα τρέχοντα χρέη και να τα δείξει όλα αυτά στην UEFA για να εξασφαλίσει την αδειοδότησή της. Η Ένωση θα στείλει μέχρι το βράδυ της Πέμπτης το περίφημο υπόμνημα προς την Πειθαρχική Επιτροπή της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας και την άλλη εβδομάδα, στις 23 Φλεβάρη, θα βγει η απόφαση! Δηλαδή, η τιμωρία της ελληνικής ομάδας που θεωρείται... σχεδόν δεδομένη, μιας και δεν υπάρχουν χρήματα!
Όσο βλέπουν χρήματα οι παίκτες της ΑΕΚ τον τελευταίο καιρό, άλλο τόσο θα δούνε και οι άνθρωποι της UEFA, οι οποίοι απλά θα διαβάσουν στην απολογία υποσχέσεις και πλάνα χωρίς ουσία!
Η αποπληρωμή του δανείου δεν θα παίξει ρόλο στην απολογία της ΑΕΚ επί της παρούσης. «Με παυσίπονα δεν γιατρεύεται η αρρώστεια», ακούστηκε από μια φωνή μέσα από το κιτρινόμαυρο στρατόπεδο.
Τονίστηκε, πάντως, και επίσημα (εμμέσως) δια στόματος του Ανδρέα Δημητρέλου, ο οποίος ήταν ξεκάθαρος σε δηλώσεις του. «Θα το λάβουν υπόψη, αλλά δεν θα παίξει σημαντικό ρόλο στην τωρινή διαδικασία, διότι η UEFA εξετάζει τα ληξιπρόθεσμα χρέη, στο επόμενο στάδιο τον Μάρτιο, που θα εξεταστεί η βιωσιμότητα της ΠΑΕ», ήταν τα λόγια του προέδρου της κιτρινόμαυρης ΠΑΕ!
Οπότε είναι φως φανάρι ότι την άλλη εβδομάδα αν δεν μπούνε αυτά τα 7 εκατ. Ευρώ από μετόχους και τον Νικολαΐδη, τότε ...τον κλαίνε τον μακαρίτη. Η UEFA θα τιμωρήσει με αποκλεισμό τουλάχιστον ενός έτους της ΑΕΚ από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, ενώ προβλέπονται και βαρύτερες ποινές όσον αφορά τις εγχώριες. Όπως ο υποβιβασμός, για παράδειγμα, αν και δεν πιστεύουμε να φτάσει ως εκεί το πράμα...

πηγή: sportdog.gr

Ουντινέζε, σιγά τα αυγά. Ο ΠΑΟΚ μπορεί την πρόκριση!!

Είναι θέμα προσέγγισης:

Για τον ΠΑΟΚ, η διπλή κόντρα με την Ουντινέζε, αποτελεί ουσιαστικά την επιβράβευση της μέχρι τώρα πορείας του στο Europa League. Το να ορθώσει το μπόι του. στα ίσια και παλικαρίσια και να αντιπαρατεθεί με ιταλική ομάδα που κτυπά θέση Champions League, δηλαδή κάνει πρωταθλητισμό στην Ιταλία, είναι τουλάχιστο ανόητο.
Γράφει ο  Γιώργος Ζαχαριάδης

Αν υπήρχε ένα συγκροτημένο πλάνο, θα έπρεπε να στηριχθεί σε λογικές επιλογές, στην εξυπνάδα και τη συνέπεια που συνήθως διακρίνει τον ΠΑΟΚ, όταν αγωνίζεται σε ευρωπαϊκά γήπεδα. Δεν εκτίθεται, υπάρχει υπομονή, υπάρχει ένα υποτυπώδες σχέδιο… απόδρασης κι όλοι μαζί (οι ποδοσφαιριστές) αποδίδουν κάτι παραπάνω από όσο στον ελληνικό χώρο.

Δεν είμαι σίγουρος ότι ο ΠΑΟΚ ξεκίνησε με πλάνο και συνετές επιλογές απέναντι στην Ουντινέζε. Δεν είμαι διότι δεν ξεκίνησε με τον έμπειρο Λίνο στην τετράδα της άμυνας, αλλά με τον Σταφυλλίδη, που φείδεται ευρωπαϊκών παραστάσεων, έναντι του Βραζιλιάνου. Το αποτέλεσμα θα μπορούσε να ήταν καταστροφικό αν τυχόν απέδιδε το δυναμικό μπάσιμο της Ουντινέζε, με μερικές επιθέσεις (σωστό φαρμάκι) από την πλευρά που ήλεγχε ο Σταφυλλίδης. Ο Μπάστα έκανε πάρτι στη λημέρια του νεαρού. Ας υποθέσουμε ότι όλο αυτό είναι η προβλεπόμενη και λιγότερο χρήσιμη γκρίνια μας για την εικόνα του ΠΑΟΚ, από τον οποίο περιμέναμε να αντιδράσει το ίδιο… ευρωπαϊκά, όπως και σε προηγούμενες αναμετρήσεις.

Ας περάσουμε στο απόσταγμα της πρώτης αναμέτρησης με τους Ιταλούς:
Ακόμη κι αν ο ΠΑΟΚ πέρασε μερικές δύσκολες στιγμές, ακόμη κι αν η Ουντινέζε έπεισε τελικά ότι βρίσκεται πάντα ένα βήμα πιο μπροστά ή λειτουργούσε ένα κλικ νωρίτερα, όταν έφτανε στο σημείο να εκτελέσει, δεν είχε φαντασία, δεν είχε λύσεις, δεν ήταν αποτελεσματική.

Κανείς δεν δικαιούται να μιλά για «πολιορκία» ή έστω ασφυκτική πίεση που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο ΠΑΟΚ τη… γλίτωσαν φθηνά. Οι τελικές προσπάθειες των Ιταλών ήταν άστοχες, άσκοπες και σε κανένα σημείο καλοζυγισμένες.
Το θέμα βέβαια δεν είναι μόνον όσα… γλίτωσε ο ΠΑΟΚ, αλλά κι όσα δεν κατάφερε. Και σε αυτόν τον τομέα, τον δημιουργικό και τον επιθετικό, ο ΠΑΟΚ έδειξε να μην βρίσκεται σε ικανοποιητικό σημείο για να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξέλιξη του αγώνα.

Ίσως να μην μπορούσε να ακολουθήσει το γρήγορο ρυθμό που έδωσαν εξαρχής οι Ιταλοί. Κατανάλωναν πολλές δυνάμεις στα αμυντικά τους καθήκοντα και δεν υπήρχε ενέργεια για να αντιδράσει βγαίνοντας στην αντεπίθεση. Μερικά σουτ από μακρινή απόσταση, αποδείχθηκαν ότι δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να διαταράξει τις ισορροπίες του αγώνα.

Υπό αυτές τις συνθήκες, με την Ουντινέζε να μην φοβίζει κανέναν, ακόμη και μια ήττα με 1-0, θα μπορούσε να είναι διαχειρίσιμη, εφόσον ο ΠΑΟΚ βελτιωθεί άρδην στον επαναληπτικό και δεν παρουσιάσει την ίδια –μέτρια- εικόνα.

Για να στηρίξουμε το «διαχειρίσιμη» και να το προεκτείνουμε φτάνοντας σε σενάριο πρόκρισης, βασική προϋπόθεση αποτελεί, η Ουντινέζε να παρουσιάσει την ίδια εικόνα, όπως την είδαμε στο Φρίουλι:

Δεν «πατούσε» συχνά στην περιοχή, δεν υπήρχε αξιόπιστη τελική προσπάθεια, γενικότερα δεν υπήρχε όφελος το οποίο προέκυπτε από την υπεροχή της στον αγωνιστικό χώρο.

Με όλα αυτά, θα πρέπει μάλλον να συζητήσουμε σοβαρά για την ευκαιρία που έχει ο ΠΑΟΚ, να φτάσει ακόμη πιο μακριά στην Ευρώπη και να διασκεδάσουμε τις γκρίζες μέρες της κρίσης μας.

πηγή: sday.gr

Η απόδραση των 12!!

Παίζοντας με… 12 παίκτες αφού 6.000 φίλοι του στις εξέδρες έκαναν το «Φρίουλι» να μοιάζει με Τούμπα, ο ΠΑΟΚ «απέδρασε» με το 0-0 από την έδρα της Ουντινέζε και παράλληλα με το προβάδισμα πρόκρισης στους «16» του Europa League!

Ηρωική εμφάνιση από τους παίκτες του «Δικέφαλου του Βορρά», που άντεξαν στην πίεση των Ιταλών και έμειναν για δωδέκατο συνεχόμενο παιχνίδι αήττητοι στην Ευρώπη.



Να υπενθυμίσει πόσο «σκληρό καρύδι» είναι -έστω και χωρίς τον Ντι Νατάλε- φρόντισε με το καλησπέρα η Ουντινέζε κόντρα στον ΠΑΟΚ. Παρόλο που ο αρχηγός και μόνιμος σκόρερ της απουσίαζε διέθετε πολλές λύσεις για να συνεχίσει να φαίνεται και να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη σε κάθε της επίθεση. Ένα αρκετά φιλόδοξο σουτ του Φωτάκη στο ξεκίνημα ήταν μια παρένθεση πριν ξεκινήσει ο επιθετικός μονόλογος των Ιταλών. Το δοκάρι στο γυριστό σουτ του Αμπντί και το χαμένο τετ-α-τετ του Φλόρο Φλόρες ήταν οι δυο δυσκολότερες στιγμές κι οι δύο στο πρώτο δεκάλεπτο.

Ο ρυθμός συνέχισε να είναι υψηλός, αλλά οι όποιες απειλές προέκυψαν ήταν σουτ από μέση και μακρινή απόσταση, με τον Κρέσιτς να βρίσκεται σε ετοιμότητα όποτε χρειάστηκε. Μεγάλο πρόβλημα για τον ΠΑΟΚ η διάσπαση της «σφιχτής» μεσαίας γραμμής της Ουντινέζε, την ώρα που η δική εμφανιζόταν πιο κάτω από τα στάνταρ της. Επιπλέον ο Μπάστα ήταν «κίνδυνος-θάνατος» από δεξιά δημιουργώντας συνεχώς «ρήγματα» από δεξιά, με τον Σταφυλίδη -κατά κύριο λόγο- να έχει πρόβλημα στην αντιμετώπισή του.

Το σημαντικό πάντως ήταν πως εύκολα ή δύσκολα, ο «Δικέφαλος του Βορρά» κρατούσε το μηδέν. Και με τη συμπαράσταση 6.000 ηρωικών φίλων του, που κόντρα σε πολλές δυσκολίες -από το οικονομικό μέχρι ότι πολλοί ταξίδεψαν στην γειτονική χώρα χωρίς πρώτα να έχουν εξασφαλισμένη θέση στο «Φρίουλι»- έκαναν τον τίτλο γηπεδούχος να μοιάζει τυπικός, όλα έμοιαζαν πιο εύκολα. Όσο κυλούσε χρόνος, οι παίκτες Γκουιντολίν δεν έμοιαζαν να ξεμένουν τόσο από δυνάμεις, όσο από φαντασία. Κάτι που μόνο θετικό ήταν για εκείνους του Μπόλονι που με υπομονή και συγκέντρωση ερχόταν όλο και πιο κοντά στο στόχο της διατήρησης του αήττητου. Με λίγα λόγια ενός θετικού αποτελέσματος που θα έκανε την πρόκριση στους «16» του Europa League να περνάει από το χέρι του. Όπως κι έγινε!



Ουντινέζε (Φραντσέσκο Γκουιντολίν): Χαντάνοβιτς, Ντανίλο, Μπάστα, Ντομίτσι, Μπενάτια, Πασκουάλε, Αρμέρο, Πατσιέντζα, Αμπντί, Πίντσι (58’ λ.τρ. Φαμπρίνι), Φλόρο Φλόρες.

Στον πάγκο: Παντέλι, Νέουτον, Μπατόκιο, Εκστραντ, Φερονέτι και Πίσκοπο.

ΠΑΟΚ (Λάζλο Μπόλονι): Κρέσιτς, Σταφυλίδης, Τσιρίλο, Μαλεζάς, Σνάουτσνερ, Γκαρσία, Γεωργιάδης (83’ Λίνο), Φωτάκης, Λάζαρ, Σαλπιγγίδης, Αθανασιάδης (76’ Γιάννου).

Στον πάγκο: Χαλκιάς, Αποστολόπουλος, Μπαλάφας, Τσουκαλάς, Νιμανί.

Διαιτητής: Μαγιένκο (Ισπανία)
Βοηθοί: Μαρτίνεθ, Ιμπάνιεθ
Επιπρόσθετοι: Γκόμεθ, Φερνάντεθ
4ος: Ρομέρο

πηγή: sportfm.gr

Το πρώτο…!!

Ο πρώτος τίτλος της χρονιάς στο Ισραήλ κατέληξε στον πιο πιθανό. Η Μακάμπι Τελ Αβίβ επικράτησε με 82-69 της Μακάμπι Ρισόν στον τελικό του Κυπέλλου της χώρας και κατέκτησαν τον 39ο τίτλο τους στη συγκεκριμένη διοργάνωση και ετοιμάζονται για την κατάκτηση και του πρωταθλήματος.

Οι παίκτες του Ντέιβιντ Μπλατ ήταν ανώτεροι σε όλη τη διάρκεια της αναμέτρησης και δεν πιέστηκαν σε κανένα σημείο, έχοντας αποκτήσει ένα +13 στη λήξη του πρώτου ημιχρόνου.

Κορυφαίος της Μακάμπι ήταν ο Κιθ Λάνγκφορντ με 23 πόντους. O Σοφοκλής Σχορτσανίτης "φορτώθηκε" γρήγορα με τέσσερα φάουλ, τα οποία, όμως, δεν τον εμπόδισαν να πετύχει 8 πόντους και να μαζέψει 7 ριμπάουντ. Ο Τζο Κρόφορντ με 20 και ο Ντάρβιν Κίτσεν με 18 πόντους και 19 ριμπάουντ διακρίθηκαν για τη Ρισόν.

Ο Θοδωρής Παπαλουκάς δεν αγωνίστηκε, αφού δεν δηλώθηκε για το συγκεκριμένο ματς.

πηγή: sportfm.gr

Τρισδιάστατη μετάδοση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012!!

To BBC ανακοίνωσε πως θα μεταδώσει τηλεοπτικά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου που θα διεξαχθούν φέτος το καλοκαίρι σε 3D.

Στο πακέτο αυτών των μεταδόσεων περιλαμβάνεται η τελετή έναρξης, η τελετή λήξης, ο τελικός των 100 μέτρων ανδρών, οι εκπομπές που θα μεταδίδουν το βράδυ τα κυριότερα στιγμιότυπα κάθε αγωνιστικής ημέρας και κάποια άλλα events. Η απόφαση αυτή έρχεται σαν συνέχεια της επένδυσης που έχει κάνει το BBC και μετά την τεράστια επιτυχία που γνώρισε ο τελικός του Wimbledon.

Το τρισδιάστατο περιεχόμενο θα μεταδοθεί από το BBC HD, με το HD περιεχόμενο να προσφέρεται ταυτόχρονα και από το HHC one HD.

Πηγή: Enternity.gr

Βενγκέρ, ευχαριστούμε και αντίο!!

«Είναι ιερόσυλο να είσαι οπαδός της Αρσεναλ και να τα βάζεις με τον Βενγκέρ».

«Με τόσα που έχει προσφέρει στο σύλλογο αυτός ο προπονητής δεν επιτρέπεται να τον αμφισβητεί κανείς».

«Την μπάλα που έχουμε δει με τον Βενγκέρ δεν την έχουμε δει με κανέναν».

« Και καλά άντε και έφυγε ο Βενγκέρ, ποιος να τον διαδεχθεί»

άρθρο του Μιχάλη Τσόχου

Αυτά είναι ένα πολύ μικρό δείγμα από τα σχόλια που έλαβα στο twitter κατά τη διάρκεια του αγώνα Μίλαν – Αρσεναλ. Ανεξάρτητα από το καλαμπούρι, την πλάκα, την υπερβολή ή την ορθότητα των σχολίων που έκανα κατά την διάρκεια του ματς για τον Βενγκέρ, υπάρχουν ορισμένα πράγματα που είναι δεδομένα σε σχέση με την Αρσεναλ και τον Αρσεν Βενγκέρ.

Η προσωπικότητα του Βενγκέρ είναι τέτοια που έχει σημαδέψει τον σύλλογο τα τελευταία 15 χρόνια. Οπότε και όπως κι’ αν φύγει θα είναι ο μεγαλύτερος προπονητής στην Ιστορία του συλλόγου. Το ποδόσφαιρο που έπαιξε η Αρσεναλ με αυτόν στον πάγκο της, δεν το έπαιξε ποτέ στην ιστορία της. Το άλμα προς τα εμπρός που έκανε με την οικονομική σταθερότητα και την επένδυση του γηπέδου επιτρέπουν στο σύλλογο να μείνει στους κορυφαίους της Αγγλίας για αρκετά χρόνια ακόμη. Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμη για τον Βενγκέρ, αλλά νομίζω το «είναι με διαφορά ο μεγαλύτερος προπονητής στα 125 χρόνια ιστορίας της» είναι αρκετό για να καταλάβουμε το μέγεθος της προσφοράς του στο σύλλογο, αλλά και της προσωπικής ικανότητάς του.

Όλα αυτά δεν αμφισβητούνται από κάποιον σαν και εμένα που πιστεύει ότι το ερχόμενο καλοκαίρι η Αρσεναλ χρειάζεται μία μεγάλη αλλαγή. Και την χρειάζεται γιατί αυτή η κοινή πορεία είναι φανερό ότι έφτασε στο τέρμα της, αυτός ο κύκλος έκλεισε και ήρθε η ώρα να ανοίξει ένας νέος. Και εξηγώ γιατί νομίζω ότι έκλεισε αυτός ο κύκλος και η παραμονή του Βενγκέρ στον πάγκο δεν κάνει κακό μόνο στην ομάδα που τα τελευταία χρόνια βαδίζει προς τα κάτω, αλλά και στον ίδιο τον Βενγκέρ και την υστεροφημία του…
Το βασικό επιχείρημα πολλών, όχι κατ’ ανάγκη και το δικό μου (είναι όμως και αυτό ένα ξεκάθαρο δείγμα της πτώσης), είναι ότι η Αρσεναλ θα μείνει φέτος για έβδομη συνεχόμενη χρονιά (όπως όλα δείχνουν) χωρίς τίτλο. Κατά την άποψη μου το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι θα μείνει και εκτός Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης περιόδου. Αλλωστε αυτό ήταν και το βασικό επιχείρημα του Βενγκέρ σε όσους τον αμφισβητούν. «Οσα χρόνια είμαι εδώ η ομάδα πάντα παίζει στο Τσάμπιονς Λιγκ μαζί με την ελίτ της Ευρώπης». Το θεωρώ από πολύ πιθανό ως σχεδόν βέβαιο ότι του χρόνου η Αρσεναλ δεν θα είναι ούτε εκεί. Αλλά ας αφήσουμε τα αποτελέσματα, τους τίτλους και ας πάμε στην προοπτική του συλλόγου.

Τα τρία τέσσερα τελευταία χρόνια ο Βενγκέρ επέλεγε να πουλήσει παίκτες για να βγάλει χρήματα που χρειάζονταν για την κατασκευή του νέου γηπέδου. Μαζί του 100%. Το τελευταίο καλοκαίρι όμως δεν πούλησε παίκτες επειδή ήθελε, αλλά παρά τη θέλησή του. Και αν για την περίπτωση του Σεσκ δεν μπορούσε να κάνει τίποτα γιατί το παιδί ήθελε να γυρίσει σπίτι του, για τις περιπτώσεις των Νασρί και Κλισί τα πράγματα δεν είναι έτσι. Οι δύο Γάλλοι που ο Βενγκέρ πήρε αμούστακα παιδιά και τα μετέτρεψε σε παίκτες ευρωπαϊκής εμβέλειας, έφυγαν γιατί του είπαν στα μούτρα. «Σε ευχαριστούμε που μας έκανες αυτό που είμαστε σήμερα, σε ευχαριστούμε που μας πήρες μεγάλα ταλέντα και μας έκανες ποδοσφαιριστές παγκόσμιας κλάσης, αλλά τώρα θέλουμε να πάρουμε και κάποιον τίτλο για να έχουμε κάτι να θυμόμαστε από την καριέρα μας». Προσέξτε, δεν έφυγαν από την Αρσεναλ για τα λεφτά, δεν έφυγαν από την Αρσεναλ για να πάνε σε μία πιο όμορφη πόλη από το Λονδίνο, δεν έφυγαν για να γυρίσουν σπίτι τους, έφυγαν γιατί ήθελαν τίτλους. Όταν λοιπόν ως προπονητής και μέντορας αυτών των παιδιών, αδυνατείς να τα πείσεις να μείνουν στην ομάδα που προπονείς, γιατί αδυνατείς να τα πείσεις ότι θα πάρεις τίτλους με αυτή την ομάδα, είναι η ώρα να φεύγεις. Εχεις πάψει πλέον να εμπνέεις.

Και δεν είναι το μόνο στοιχείο που δείχνει ότι ο κύκλος του Βενγκέρ έκλεισε. Ολοι μιλούν για την ικανότητα του Βενγκέρ να διαλέγει παίκτες. Εγώ πρώτος. Ακόμη και αυτή η ικανότητα όμως τα τελευταία δύο χρόνια δεν επιβεβαιώνεται σχεδόν από καμία επιλογή του. Φέτος πλήρωσε περίπου 35 εκατ. λίρες και πήρε τον Μερτεζάκερ, τον Αντρέ Σάντος, τον Αρτέτα και τον Παρκ. Δεν θα σταθώ στο ότι ο μικρότερος είναι 26 ετών, άρα δεν έχει περιθώρια εξέλιξης που είναι μία ξεκάθαρη στροφή στη λογική Βενγκέρ, αλλά θα σταθώ στην ποιότητά τους. Στην καλύτερη των περιπτώσεων (προσωπικά ούτε αυτό δεν πιστεύω με εξαίρεση ίσως τον Αρτέτα) και οι τέσσερις μπορούν να χαρακτηριστούν ως παίκτες που μπορούν να πλαισιώσουν κάποιους καλύτερούς τους ώστε η Αρσεναλ να ξαναγίνει πρωταθλήτρια. Πιστεύει κανείς ότι έστω και ένας από αυτούς μπορεί να γίνει ο παίκτης leader που θα οδηγήσει την Αρσεναλ ξανά σε τίτλους; Φυσικά όχι. Και αυτές οι τέσσερις ακριβές επιλογές, για τα δεδομένα της Αρσεναλ, ήρθαν να προστεθούν στους Σκιλασί, Τσαμάκ που ο Βενγκέρ αγόρασε πρόπερσι.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Ο Βενγκέρ όλα αυτά τα χρόνια της λιτότητας προκειμένου να εξοικονομηθούν τα χρήματα για το γήπεδο, έπαιρνε νεαρούς παίκτες με σκοπό να τους κάνει παίκτες παγκόσμιας κλάσης και η ενδεκάδα της Αρσεναλ είχε μόλις και μετά βίας μέσο όρο ηλικίας 22 με 23 χρόνια. Θέλετε να δούμε την βασική ενδεκάδα της Αρσεναλ σήμερα αν όλοι οι παίκτες της ήταν καλά στην υγεία τους.

Σέζνι (22), Σανιά (29), Κοσιενλί (27), Βερμάελεν (27), Ντος Σάντος (29), Σονγκ (25), Αρτέτα (30), Γουίλσιρ (21), Ζερβίνιο (25), Γουόλκοτ (23), Φαν Πέρσι (29). Σε παρένθεση αναφέρω την ηλικία κάθε παίκτη. Ο μέσος όρος ηλικίας της καλής ενδεκάδας της Αρσεναλ σήμερα είναι 26,1 ετών. Αρα τα περιθώρια εξέλιξης τους είναι μικρά. Αλλωστε όπως βλέπετε και από την ηλικία του κάθε παίκτη η εξέλιξη είναι εφικτή και αναμενόμενη μόνο για τον Σέζνι και τον Γουίλσιρ. Πάνω κάτι έτσι είναι η κατάσταση και με τους αναπληρωματικούς. Ο Σκιλασί, ο Μερτεζάκερ και ο Τζουρού είναι από 25 και επάνω, άρα βελτίωση δεν μπορείς να περιμένεις. Να γίνει καλύτερος ο Γκιμπς, άντε να γίνει αυτός. Στη μεσαία γραμμή και την επίθεση να εξελιχθούν ο Τσάμπερλέιν ο Ράμσεϊ, ίσως και οι πολύ μικροί Φρίμπονγκ και Μιγιάτσι; Μπορεί. Για τους υπόλοιπους όμως τα πράγματα είναι δεδομένα. Διότι ο Αρσάβιν, ο Ντιαμπί, ο Μπεναγιούν, ο Τσαμάκ, ο Παρκ, ο Ροζίτσκι (όλοι τους λίγο πάνω ή κάτω από τα 30) ότι ήταν να κάνουν το έκαναν.

Όπως βλέπετε λοιπόν σήμερα η Αρσεναλ είναι γεμάτη από έμπειρους και έτοιμους παίκτες και δεν έχει να περιμένει την εξέλιξή τους με εξαίρεση τρεις τέσσερις περιπτώσεις. Αρα και το επιχείρημα ότι κάθε χρόνο που θα μεγαλώνουν τα μωρά η ομάδα θα γίνει καλύτερη, τελείωσε. Ακόμη όμως και σε οικονομικό επίπεδο, αν η Αρσεναλ δεν παίξει του χρόνου στο Τσάμπιονς Λιγκ, το οικοδόμημα θα αρχίζει να τρίζει. Τα 35 -40 εκατ. ευρώ που έβγαζε σταθερά κάθε χρόνο η Αρσεναλ από αυτή την διοργάνωση θα λείψουν πολύ, πάρα πολύ από τα ταμεία της.

Το χειρότερο από όλα όμως είναι η κατάσταση που διαμορφώνεται εντός των συνόρων. Οι δύο Μάντσεστερ έχουν ξεφύγει πολύ σε ποιότητα, ρόστερ και δυναμική από την Αρσεναλ. Η Τσέλσι φέτος δείχνει να περνά μία μεγάλη κρίση, αλλά το πορτοφόλι του Αμπράμοβιτς είναι τόσο μεγάλο που μέσα σε ένα καλοκαίρι αυτό μπορεί να αλλάξει. Η Τότεναμ συνεχώς κάνει βήματα προς τα εμπρός και από άποψη ποιότητας ρόστερ και παικτών κλάσης, αλλά και από οικονομική σταθερότητα, ενώ υπάρχει πάντα και η Λίβερπουλ που μπορεί να κάνει συνεχώς λάθος επιλογές, αλλά έχει χρηματοδότες που βάζουν γερά το χέρι στην τσέπη ακόμη. Οι πιθανότητες η Αρσεναλ να μείνει όχι μόνο φέτος, αλλά και του χρόνου εκτός τετράδας είναι μάλλον πολλές.

Το ακόμη χειρότερο είναι ότι και το φετινό καλοκαίρι θα είναι μία ακόμη «κόλαση» για τον Βενγκέρ αν μείνει στην ομάδα. Ο Φαν Πέρσι και ο Γουόλκοτ είναι ένα χρόνο πριν τη λήξη του συμβολαίου τους και χωρίς Τσάμπιονς Λιγκ, θα το σκεφτούν πολύ να το ανανεώσουν. Αν μάλιστα η Ρεάλ και η Γιουβε επιμείνουν στην απόκτησή τους, το πιθανότερο είναι ότι και αυτοί θα πωληθούν αναγκαστικά και η αμφισβήτηση αν φύγουν και αυτοί θα μοιάζει με χιονοστιβάδα έτοιμη να τελειώσει μαζί με τον Βενγκέρ και την Αρσεναλ για κανά δύο χρόνια. Διότι μην ξεχνάτε ότι με απόφαση του Βενγκέρ η Αρσεναλ έχει σήμερα τα ακριβότερα διαρκείας στον κόσμο. Πολύ ακριβότερα από αυτά που έχει η Γιουνάιτεντ, η Σίτι και η Τσέλσι.

Και φτάνουμε στο τελευταίο ερώτημα αρκετών από εσάς. «Εντάξει πειστήκαμε ότι πρέπει να φύγει, αλλά ποιος να έρθει» είναι ένα από τα πολλά ερωτήματα που πήρα στο twitter. Μία απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν υπάρχει, αλλά σχηματικά θα ρίξω μερικές ιδέες. Αν ο σύλλογος σκοπεύει να πληρώσει και να ζητήσει αμέσως τίτλους, η καλύτερη λύση είναι ο αντιπαθής σε εμένα Μουρίνιο. Αν ο σύλλογος θέλει να βαδίσει στο μοντέλο του Βενγκέρ, η λύση είναι ο Λοράν Μπλαν της Εθνικής Γαλλίας, και αν ο σύλλογος θέλει να επιστρέψει σε πιο βρετανικές λύσεις, τότε η λύση είναι ο Μάρτιν Ο’ Νιλ της Σάντερλαντ. Οποιος κι’ αν έρθει ο πρώτος χρόνος θα πρέπει να θεωρηθεί πίστωση χρόνου. Αυτή η ομάδα είναι τόσο χτισμένη πάνω στην τεράστια προσωπικότητα του Βενγκέρ που όλα είναι Βενγκέρ. Ο νέος τεχνικός θέλει ένα χρόνο για να αντιμετωπίσει αυτό το… φάντασμα που θα το συναντά παντού για τουλάχιστον 12 μήνες. Η πρώτη κριτική για το αν ο νέος τεχνικός τα καταφέρνει θα πρέπει να γίνει από την δεύτερη χρονιά του και μετά.
πηγή: theinsiders.gr

«Να διαγραφεί το χρέος της Ελλάδας όπως είχε γίνει με τη Γερμανία»

Ο διεθνώς γνωστός Γερμανός ιστορικός και οικονομολόγος, καθηγητής στην Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου, Άλμπρεχτ Ριτσλ, σε δηλώσεις του που επικαλείται στο σημερινό της φύλλο η αυστριακή εφημερίδα «Ντερ Στάνταρντ», ζητά να υπάρξει γενναιοδωρία απέναντι στην Ελλάδα, ανάλογη εκείνης που επιδείχθηκε απέναντι στη Δυτική Γερμανία, μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν, στη βάση της Συνθήκης του Λονδίνου, έγιναν ευρύτατες διαγραφές του χρέους της.

Ο διάσημος Γερμανός καθηγητής συμμερίζεται, όπως σημειώνει, την κριτική πολλών Ελλήνων ότι η Γερμανία έχει ακόμη χρέη απέναντι στην Ελλάδα, από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που ανέρχονται σε περίπου 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ.

Ο κ. Ριτσλ επισημαίνει πως στη Συνθήκη του Λονδίνου, το 1953, ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία παραχωρούσαν στη Δ. Γερμανία ευρύτατες διαγραφές του χρέους, την ίδια στιγμή με το Σχέδιο Μάρσαλ της δινόταν τεράστια βοήθεια για έργα υποδομής, ενώ με το Σχέδιο Σούμαν συγχωνεύονταν η γερμανική και η γαλλική παραγωγή άνθρακα και χάλυβα. Όλα αυτά συνιστούν εξαιρετικά ευνοϊκές συμφωνίες, κάτι που, όπως καταγγέλλει ο ίδιος, η Γερμανία ξεχνά τώρα, στην περίπτωση της Ελλάδας.

Ο ίδιος θεωρεί πως η Γερμανία, αλλά και ολόκληρη η Ευρωπαϊκή Ένωση, κρατούν απέναντι στην Ελλάδα μια στάση που είναι όμοια με τη στάση της Γαλλίας την εποχή του Μεσοπολέμου, απέναντι στη Γερμανία, από την οποία ζητούσε επίμονα την πλήρη αποπληρωμή των χρεών της και των αποζημιώσεων που προέρχονταν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, παρότι η Γερμανία δεν ήταν σε θέση να ανταποκριθεί, ειδικότερα στο τέλος της δεκαετίας του 1920 που όλα ήταν ισοπεδωμένα εξαιτίας της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Από την άλλη, ο ίδιος βλέπει κάποια προβλήματα σε σχέση με την υλοποίηση μιας βοήθειας ανασυγκρότησης, τύπου Σχεδίου Μάρσαλ, καθώς τότε αυτή είχε παραχωρηθεί σε μια στρατιωτικά κατεχόμενη Γερμανία, ενώ η Ελλάδα είναι κυρίαρχη και οι πιστωτές θέλουν να έχουν λόγο στην αξιοποίηση των χρημάτων τους. Όμως με τον τρόπο αυτό, όπως συμπληρώνει ο κ. Ριτσλ, στην τωρινή συζήτηση για το χρέος, ξεχνιέται η ανάγκη οικοδόμησης των οικονομικών ικανοτήτων της Ελλάδας.

Πηγή: newsbeast.gr