Aυτή η version Eθνικής, άξιζε το ξενύχτι!!

Ο Κώστας Μιαούλης, γράφει στο www.sport-fm.gr, για την πολύ ενθαρρυντική εμφάνιση των θεωρητικά «αναπληρωματικών» της Εθνικής, απέναντι στη Νιγηρία

Τους 11 που είδαμε στο ματς με τη Νιγηρία, δύσκολα θα τους ξαναδούμε να παίζουν μαζί. Θα μπορούσε να θέσει κανείς το ζήτημα της συνοχής, της χημείας, αλλά αν είχες βάλει έναν ξένο να δει την Εθνική, απέναντι στην Πορτογαλία και απέναντι στη Νιγηρία, θα πίστευε πως η «θεωρητικά» βασική ενδεκάδα, έπαιξε στο δεύτερο ματς.

Ο Φερνάντο Σάντος, έχει κάθε δικαίωμα να αισθάνεται ικανοποιημένος από τους παίκτες «δεύτερης» γραμμής, δηλαδή αυτούς θα έρχονται δηλαδή συνήθως από τον πάγκο, αφού τέτοιοι αγωνίστηκαν στην συντριπτική τους πλειοψηφία. Μήπως στην πραγματικότητα, αρκετοί απ’ αυτούς που αγωνίστηκαν κόντρα στη Νιγηρία, βρίσκονται σε καλύτερη αγωνιστική κατάσταση από τους λεγόμενους βασικούς; Μάλλον ρητορικό το ερώτημα. Βάλτε τα κάτω και θα το διαπιστώσετε.

Η Εθνική με τη Νιγηρία, δημιούργησε. Είχε σε τρελά κέφια, τον Γιάννη Φετφατζίδη. Είχε τον «Κάρα» να κατευθύνει μαεστρικά από το κέντρο, είχε τον Λάζαρο σε εξαιρετική μέρα (τον αδίκησε η μπάλα στο σουτ στο 21’). Είχε έναν πολύ καλό Τζαβέλλα που νομίζω πως στις εντυπώσεις κερδίζει τον Χολέβα κι έναν Βαγγέλη Μόρα να αποδεικνύει πως η εμπειρία του μπορεί να φανεί πολύτιμη, όποτε του ζητηθεί. Όπως πολύ καλός, ειδικά στο τελευταίο ημίωρο, ήταν και ο Κονέ, που έπαιξε σαν κεντρικός χαφ, μπροστά από τους Σάμαρη και Τζιόλη στο 4-2-3-1 που το γύρισε ο Σάντος στην επανάληψη.

Οι ειδήσεις απ’ αυτό το φιλικό είναι πως ο «Φέτφα» βάζει πολύ σοβαρή υποψηφιότητα για να πάρει φανέλα βασικού. Ή στην χειρότερη περίπτωση να πάρει χρόνο συμμετοχής από τον Σάλπι. Υποψηφιότητα βάζει και ο Τζαβέλλας με την εμφάνιση του, μιας και έκανε μια πολύ καλή εμφάνιση και ήξερε να καλύπτει πολύ καλά, όταν χρειαζόταν και σαν έξτρα στόπερ.

Μπορεί το αποτέλεσμα στα δύο φιλικά της Εθνικής να ήταν ίδιο. Όμως στο ματς με τους Νιγηριανούς, το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, είχε και σπιρτάδα, άσκησε πίεση και έκλεψε μπάλα ψηλά, δημιουργώντας φάσεις μπροστά από την αντίπαλη εστία και είχε μια λογική στο παιχνίδι της, με προσπάθεια ν’ αναπτυχθεί και από τα άκρα. Το θέμα του γκολ, έχει να κάνει και με το ψυχολογικό, αλλά και με το γεγονός - και τούτο είναι πρόβλημα που πρέπει άμεσα να λυθεί – πως αδυνατεί να βάλει πολλούς ποδοσφαιριστές στην αντίπαλη περιοχή.

Το κακό είναι πως σε μια μέρα που έκανε φάσεις πάλι γκολ δεν έβαλε. Κι αυτό συμβαίνει σε μια στιγμή που οι δύο φορ της, δεν φαίνεται να βρίσκονται σε καλή κατάσταση. Με αυτό το δεδομένο, η Εθνική για να έχει τύχη, θα πρέπει να πάρει γκολ και από τους χαφ της. Το βέβαιο είναι πως η εικόνα σε αυτή την αναμέτρηση, ίσως υποχρεώσει τον Σάντος, να κάνει κάμποσες αναπροσαρμογές, στις επιλογές του για τη βασική ενδεκάδα.Πηγή: sport-fm.gr

Το πείραμα της Φιλαδέλφειας!!

Ο Γιώργος Μαζιάς γράφει στο www.sport-fm.gr για την θετική εμφάνιση της Εθνικής κόντρα στη Νιγηρία και ξεχωρίζει τους διακριθέντες του Σάντος.

Στην Φιλαδέλφεια της Πενσιλβάνια όπου έγινε το φιλικό της Εθνικής μας με τη Νιγηρία μια ιστορία αλλόκοτη που ο μύθος έχει ζώσει είναι αυτή για το "πείραμα της Φιλαδέλφεια". Τότε που το 1943 το αντιτορπιλικό Eldridge προσάραξε στις αποβάθρες του Delaware για μια προσπάθεια του αμερικανικού ναυτικού που είχε σκοπό να κάνει το πλοίο αόρατο.

Το επίσημο όνομα του σχεδίου ήταν "Σχέδιο Ουράνιο Τόξο" (Rainbow Project), αλλά έμεινε ευρέως γνωστό με την ονομασία "Philadelphia Experiment". Το τι έγινε πραγματικά κανείς δεν ξέρει για την περίφημη τεχνητή αφάνεια (invisibility) αφού ο διαχωρισμός των γεγονότων από τη φαντασία είναι πάντα αδύνατος.

Για την εθνική μας και τον Φερνάντο Σάντος το πείραμα ήταν πραγματικό όπως και το αποτέλεσμα. Δεν είχαμε τεχνητή αφάνεια ούτε μεταφορά στο χωροχρόνο. Δεν ήταν αυτός ο στόχος. Διάθεση του Πορτογάλου ήταν να προκαλέσει... τεχνητή εμφάνιση της ομάδας μας στην επίθεση που τόσο μας έχει λείψει στα προηγούμενα παιχνίδια. Αυτό το πέτυχε έστω κι αν δεν σκόραρε. Πάντως, για κάθε πείραμα χρειάζεται η χημεία.

Ο Σάντος, άλλαξε τα βασικά συστατικά (παίκτες) σε σχέση με αυτά που κλασσικά ξέρουμε. Εδωσε αέρα και κίνηση. Η "γαλανόλευκη" είχε μεγαλύτερη διάθεση, αλλά μικρότερη συνοχή. Λογικό αφού οι περισσότεροι δεν είχαν ξαναπαίξει μαζί σαν ομάδα. Η άμυνα ήταν πιο ψηλά. Αυτό επέτρεπε να κυκλοφορήσει λίγο καλύτερα η μπάλα, αλλά να υπάρχουν περισσότεροι χώροι πίσω. Δεν τους εκμεταλλεύθηκαν οι Νιγηριανοί που αρκέσθηκαν σε μακρινά σουτ και κάποια στημμένα που δεν ανησύχησαν τον Γλύκο. Καλές οι κινήσεις του Χριστοδουλόπουλου, αλλά δεν βρέθηκε ποτέ με τον Γκέκα ο οποίος ήταν εκτός φάσεων.

Εδωσε ρυθμό και πάθος ο Καραγκούνης ανεβάζοντας ψηλά την εθνική. Πιο κινητικός από όλους ο Φετφατζίδης που έκανε άνω κάτω τους Αφρικάνους. Κράτησε λίγο παραπάνω τη μπάλα, χάνοντας με ένα κλικ περισσότερο την καλή πάσα. Δημιούργησε την πιο μεγάλη φάση για να σκοράρουμε κι αυτό πιστώνεται στα υπέρ του. Πίεσε αρκετά, όπως όλη η ομάδα που δεν άφησε τη Νιγηρία να κάνει παιχνίδι.

Αυτά στο πρώτο μέρος από μια εθνική που άρεσε περισσότερο από άλλες φορές, αλλά και πάλι όμως δεν μπόρεσε να σκοράρει. Δεν τα κατάφερε ούτε στο δεύτερο. Οι αλλαγές του Σάντος δεν έγιναν μαζικά. Αφαιρούσε και έβαζε κομμάτια στο παζλ όταν έπρεπε. Φάσεις κάναμε, αλλά φάγαμε κιόλας. Οχι κλασσικές, αλλά στο φινάλε το αποτέλεσμα ήταν ίδιο. 0-0. Οπως και με την Πορτογαλία. Αλλο το ένα "0-0" όμως κι άλλο αυτό με τη Νιγηρία. Τώρα είδαμε μια ομάδα να προσπαθεί περισσότερο, να έχει τη μπάλα, να την κυκλοφορεί και να κάνει ευκαιρίες. Κυρίως χάρη στον Φετφατζίδη.

Δεν έχασε, αλλά δεν κέρδισε. Μικρή σημασία το αποτέλεσμα στα φιλικά. Η ουσία είναι τι θες και τι μπορείς. Με το νέο σχήμα και τους πιο κινητικούς γίνεσαι ευέλικτος, αλλά ανοίγεις κιόλας πίσω. Ανασταλτικά δεν είχε την ίδια επιτυχία. Ετσι είναι αυτά. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Οι εντυπώσεις είναι σίγουρα καλύτερες σε σχέση με το φιλικό της Λισαβόνας, αλλά αν δεν έρθει το γκολ τότε δεν γίνεται δουλειά.

Οπως ξέρει και λέει και ο Σάντος κάποιοι είναι πιο μπροστά, κάποιοι άλλοι πιο πίσω σε φυσικά κατάσταση και φόρμα. Σε δέκα μέρες παίζουμε με την Κολομβία. Αλλη ομάδα. Τι να διαλέξουμε; Κλασσική ομάδα με κλασσική άμυνα ή πάμε πιο γρήγορα για να παίξουμε μπάλα; Το πρώτο δεν έχει ρισκό αφού το ξέρουμε ως το βασικό παιχνίδι της εθνικής μας. Το δεύτερο τώρα το μαθαίνουμε...Πηγή: sport-fm.gr

Μια… άλλη Εθνική!!

Αλλαγμένη σε σχέση με το ματς της Πορτογαλίας η Εθνική… έστειλε θετικά μηνύματα! Μπορεί να έμεινε στο 0-0 με την Νιγηρία, αλλά η εμφάνιση θα χαροποίησε ιδιαίτερα τον Σάντος. Πολύ καλός ο Φετφατζίδης.

Παρατάχθηκε με διαφορετικά πρόσωπα σε σχέση με το προηγούμενο φιλικό κόντρα στην Πορτογαλία (10/11 αλλαγές) και το πείραμα του Σάντος… δικαιώθηκε!

Μπροστά σε πολλούς Έλληνες στις ΗΠΑ, μια… άλλη Εθνική (σε σύνθεση και διάθεση) ναι μεν έμεινε στο 0-0 με την μουντιαλική Νιγηρία, ωστόσο άφησε πολύ καλές εντυπώσεις με το ποδόσφαιρο που έπαιξε, χάνοντας αρκετές ευκαιρίες για να πάρει και τη νίκη-γοήτρου (έλειψε το γκολ).

Εξαιρετικός ο Φετφατζίδης –για δεύτερο σερί ματς-, πολύ καλοί στο πρώτο μέρος Χριστοδουλόπουλος, Καραγκούνης, «κολόνα» Ταχτσίδης και Μόρας, άρπαξε την ευκαιρία ο Τζαβέλλας, άρεσε (πολύ) ο Κονέ όταν πέρασε σαν αλλαγή.

Επόμενο και τελευταίο φιλικό πριν το Μουντιάλ τα ξημερώματα του Σαββάτου με την Βολιβία (03:00).

Το ματς:

Πώς τέλειωσε για την Εθνική το ματς με την Πορτογαλία; Με (καλή) ευκαιρία του Φετφατζίδη! Πώς άρχισε αυτό με την Νιγηρία; Με τον ίδιο τρόπο! Ο Καραγκούνης είδε ωραία την κίνηση του «Φέτφα», του ‘κόψε την μπάλα, αλλά το σουτ του τελευταίου έφυγε άουτ. Οι αλλαγές του Φερνάντο Σάντος έκανε… μπαμ πως είχαν δώσει μια άλλη ενέργεια. Οι διεθνείς όχι μόνο πίεζαν ψηλά, όχι μόνο δεν απειλούνταν στην άμυνα, αλλά έδειχναν και διάθεση να παίξουν επιθετικό ποδόσφαιρο. Και μέσω αυτής της πίεσης, παραλίγο να ανοίξουν και το σκορ, όταν ο «Κάρα» έκλεψε το… πορτοφόλι των Νιγηριανών, έδωσε στον Χριστοδουλόπουλο, όμως ο «κεραυνός» του… άγγιξε το δοκάρι του Ενιάμα.

Η τριπλέτα Φετφατζίδη-Καραγκούνη-Λάζαρου ήταν… όλα τα λεφτά, με τον Ταχτσίδη πίσω να δίνει ηρεμία (σε ρόλο κόφτη). Κι όταν πρεσάρεις ψηλά, δεν μπορεί θα αναγκάσεις τους αντιπάλους σου σε λάθη. Σε ένα τέτοιο, λοιπόν, οδήγησε τους Αφρικανούς ο αρχηγός της «γαλανόλευκης» που προτίμησε να τελειώσει –ανεπιτυχώς- την φάση μόνος κι ενώ θα μπορούσε –με κάθετη- να βγάλει τετ-α-τετ τον Γκέκα. Και στιγμές αργότερα ο «Φέτφα» πήγε να… γράψει μεγάλο γκολ! «Έσβησε» τον πρώτο, «τέλειωσε» τον δεύτερο, αλλά στο τέλος τον νικήθηκε απ’ τον Νιγηριανό γκολκίπερ που απέτρεψε…. Golazo! Και κάπως έτσι οδηγηθήκαμε στην ανάπαυλα με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα να ‘χει «κερδίσει» τις εντυπώσεις.

Δεν θέλησε να κάνει πολλές αλλαγές με το… καλημέρα στο δεύτερο μέρος ο Σάντος. Η αλήθεια είναι πως η Εθνική είχε χάσει τον ρυθμό της στο πρώτο δεκάλεπτο και δεν μπορούσε να απειλήσει. Και ξανά ο πρώτος… κίνδυνος προήλθε απ’ τα πόδια του Φετφατζίδη που δεν ήθελε να αφήσει… λεπτό να πάει χαμένο για να διεκδικήσει μια θέση βασικού. Κι αφού ο Κονέ άρχισε να βρίσκει τα πατήματά του, η Ελλάδα ξαναπήρε τα πάνω της! Και αυτός ήταν που είχε τεράστια ευκαιρία για να χριστεί σκόρερ, μετά το ωραίο «κόψιμο» του Φέτφα που έδωσε την ευκαιρία στον συμπαίκτη του να σουτάρει υπό καλές προϋποθέσεις άουτ.

Οι αρκετές αλλαγές και για τις δύο πλευρές έφερε μια μίνι… ύφεση. Και λογικό ήταν, αν συνυπολογίσουμε πως μιλάμε για φιλικό προετοιμασίας. Η είσοδος του Μήτρογλου έγινε για να δώσει το… κάτι παραπάνω στην κορυφή της επίθεσης. Προς το τέλος μάλιστα θύμισε τον… Μητρογκόλ, όταν έκανε ωραία ενέργεια, πάσαρε με τακουνάκι στον Σαμαρά, αλλά το καλό σουτ του «Sam» βγήκε… τείχος πάνω στον Ενιάμα. Τα τελευταία πέντε λεπτά δεν έκρυβαν κάτι… συγκινητικό, με την Ελλάδα να «οχυρώνεται» πίσω και τους Αφρικανούς να χάνουν δύο καλές στιγμές για να… κλέψουν τη νίκη, αλλά ο Καπίνο επενέβη εντυπωσιακά και κράτησε το 0-0.

Οι συνθέσεις των δύο ομάδων:

Ελλάδα: Γλύκος (46’ Καπίνο), Βύντρα, Τζαβέλλας, Μόρας, Μανωλάς, Σάμαρης (62’ Τζιόλης), Ταχτσίδης, Καραγκούνης (46’ Κονέ), Φετφατζίδης (74’ Σαμαράς), Χριστοδουλόπουλος (80’ Σαλπιγγίδης), Γκέκας (62’ Μήτρογλου)

Νιγηρία: Ενιάμα, Ετσιεγίλε (40’ Κούνλε), Άμπροουζ, Ομερούο, Ομποαμπόνα (46’ Γιόμπο), Μίκελ, Μόουζες, Ονάζι, Οντεμβιγκί (54’ Μπαμπατούντε), Εμενίκε (77’ Νουόφορ), Μούσα (46’ Ουτσέμπο)


Πηγή: sport-fm.gr

Κορυφαίος των ημιτελικών ο Τεόντοσιτς!

Ο Μίλος Τεόντοισιτς αναδείχτηκε ο κορυφαίος παίκτης των ημιτελικών της φετινής Βαλτικής Λίγκας.

Ο Σέρβος διεθνής γκαρντ της ΤΣΣΚΑ Μόσχας ήταν ο πρωτεργάτης των τριών νικών που σημείωσε κόντρα στην Ούνιξ Καζάν η «ομάδα του στρατού», παίρνοντας την πρόκριση για τον τελικό της διοργάνωσης.

Ο πρώην σταρ του Ολυμπιακού είχε μέσο όρο 19.6 πόντους, 6.3 ασίστ και 3.6 ριμπάουντ στα ματς με την ομάδα των Ελλήνων και του Αντρέα Τρινκιέρι. Πηγή: sport-fm.gr

Η καλύτερη 18άδα του Europa League!!

Περίπου είκοσι μέρες μετά τη διεξαγωγή του τελικού του Europa League, η UEFΑ ανακοίνωσε την Τρίτη την κορυφαία 18άδα της χρονιάς στη δεύτερη τη τάξει ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση.

Η ομάδα τεχνικής μελέτης της ευρωπαϊκής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας ανακοίνωσε την κορυφαία ομάδα της χρονιάς, με τους έξι παίκτες να ανήκουν στη φιναλίστ Μπενφίκα, τους τέσσερις στο μεγαλύτερο θεωρητικά φαβορί Γιουβέντους και τους τρεις στη νέα κάτοχο Σεβίλλη.



Αναλυτικά, η ομάδα:


Τερματοφύλακες

Μπέτο (Μπενφίκα)
Τζανλουίτζι Μπουφόν (Γιουβέντους)

Αμυντικοί

Ελακίμ Μανγκαλά (Πόρτο)
Εζεκίελ Γκαράι (Μπενφίκα)
Λεονάρντο Μπονούτσι (Γιουβέντους)
Νικολάς Παρέχα (Σεβίλλη)
Γκονσάλο Ροντρίγκες (Φιορεντίνα)

Μέσοι

Αντρέα Πίρλο (Γιουβέντους)
Μπόρχα Βαλέρο (Φιορεντίνα)
Ιβάν Ράκιτιτς (Σεβίλλη)
Στεφάν Εμπιά (Σεβίλλη)
Νικολάς Γκαϊτάν (Μπενφίκα)
Αντρέ Γκόμες (Μπενφίκα)

Επιθετικοί

Κάρλος Τέβες (Γιουβέντους)
Γκονσάλο Ιγκουαΐν (Νάπολι)
Τζόναθαν Σοριάνο (Ζάλτσμπουργκ)
Ροντρίγκο (Μπενφίκα)
Λάζαρ Μάρκοβιτς (Μπενφίκα)
Πηγή: sport-fm.gr

Μια Βραζιλία που χορταίνει το μάτι!!

Ο Βασίλης Σαμπράκος είδε τον Νεϊμάρ και τους άλλους να χορεύουν κόντρα στον Παναμά και γράφει για μια ομάδα που έδειξε ικανή να προσφέρει ψυχαγωγικό ποδόσφαιρο και να φτάσει μακριά.   

Είναι η μεγάλη ομάδα - φαβορί, για την οποία έχω τις περισσότερες ερωτήσεις. Συμβαίνει κυρίως επειδή δεν θυμάμαι πότε και ποια ήταν η τελευταία φορά που την είδα σε ένα κρίσιμο, καθοριστικό, βαρύ παιχνίδι και αφετέρου επειδή δεν μπορώ από μακριά να εκτιμήσω πώς θα την επηρεάσει η ορμή και η τρέλα των οπαδών της να τη δουν να το σηκώνει μέσα στο σπίτι της. Με όλα αυτά στο κεφάλι μου κάθισα να την δω στο προτελευταίο της τεστ πριν από την έναρξη του Παγκόσμιου Κυπέλλου, στο φιλικό με τον Παναμά. Προσέξτε, όσα θα διαβάσετε παρακάτω είναι η καταγραφή όσων κατάλαβα και σκέφτηκα βλέποντας την Βραζιλία σε ένα τεστ με όση αντίσταση μπορεί να βάλει ένας Παναμάς. Κρατήστε όμως μαζί και την υποσημείωση ότι ο Παναμάς δεν έπαιξε σαν σκόρπια διαδήλωση, δεν διάλυσε στην εξέλιξη του παιχνιδιού, κράτησε τις γραμμές και την πειθαρχία του μέχρι το τελευταίο σφύριγμα, δεν έδωσε ποτέ ανοιχτούς χώρους στη Βραζιλία για να κάνουν τα κόλπα οι μικροί και μεγάλοι μάγοι της, έριξε ξύλο και έφτασε μέχρι την κόκκινη κάρτα. Πάμε λοιπόν…
Καταρχήν ήταν ο Νεϊμάρ. Της Βραζιλίας ο Νεϊμάρ, όχι της Μπαρτσελόνα. Δηλαδή το γνωστό wonder boy που βλέπαμε μέχρι το περασμένο καλοκαίρι (και σε στιγμές φέτος στη Μπαρτσελόνα), που έχει απόλυτη ελευθερία στην κίνησή του από τον Σκολάρι σε αυτό το - ας πούμε- 4-4-2 και την απαραίτητη συναδελφική συναίνεση από όλους να παίρνει την ευθύνη της πρωτοβουλίας. Κινούμενος άλλοτε ως περιφερειακός επιθετικός, ως παρτενέρ του Φρεντ, άλλοτε ως φορ, άλλοτε ως “10αρι”, άλλοτε ως ακραίος, ο Νέιμαρ έκανε τα πάντα. Απείλησε, δημιούργησε, εκτέλεσε, άνοιξε διαδρόμους, αναστάτωσε την άμυνα, έφτιαξε κινδύνους με στημένη μπάλα. Κι είχε ενέργεια για τουλάχιστον 70’ λεπτά. Αν δούμε αυτόν τον Νεϊμάρ στο Μουντιάλ, οι ποδοσφαιρόφιλοι θα περάσουμε καλά.
Και μετά ήταν όλα τα άλλα, δηλαδή μια ευρωπαϊκή σε νοοτροπία έκδοση της Βραζιλίας, αλλά με αλέγκρα ιδέα για το παιχνίδι, δηλαδή με στιλ Σκολάρι. Ψάχνοντας ψεγάδια και αδύνατα σημεία, μιλάς για το κέντρο της άμυνάς της, λόγω της κάθετης πτώσης του Ντάντε στη διάρκεια των τελευταίων μηνών και λόγω της αμφιβολίας σχετικά με το αν ο Ζούλιο Σέζαρ μπορεί να είναι ο τερματοφύλακας μιας ομάδας που θα σηκώσει το τρόπαιο. Μπροστά από τους στόπερ (ο άλλος ήταν ο Νταβίντ Λουίς) όμως βρίσκονταν ο “μα καλά, γιατί τον άφησε η Μπάγερν να φύγει;” Λουίς Γκουστάβο, με μπαταρία για να μαρκάρει αποτελεσματικά μέχρι το τελευταίο λεπτό και ο Ραμίρες. Ναι, είχε στιγμές η Βραζιλία που βρέθηκε εντελώς άναρχα απλωμένη στο τερέν, σπρωγμένη στην επίθεση, δίχως καμιά έγνοια για τη μετάβαση από τη φάση της επίθεσης στην φάση της άμυνας, ευάλωτη. Αλλά η λογική οδηγεί στην εκτίμηση ότι αυτό δεν θα της συμβεί πολλές φορές σε παιχνίδια απέναντι σε υπολογίσιμους αντιπάλους, σε επίσημα παιχνίδια.
Όταν η Βραζιλία επιτίθεται, μετράς ταλέντο και αμέτρητους πιθανούς συνδυασμούς ανάπτυξης, όσους μπορούν να γεννήσουν οι Ντάνι Αλβες, Ραμίρες, Οσκαρ, Χουλκ, Φρεντ, Νεϊμάρ, αλλά και ο Γουίλιαν, ο Τζο, ακόμη και ο Μαϊκόν.
Ένα παιχνίδι σαν αυτό με τον Παναμά δεν σε αφήνει να βγάλεις συμπεράσματα ασφαλή, να ζυγίσεις με ακρίβεια το βάρος της βραζιλιάνικης έκδοσης που θα δούμε σε αυτό το Μουντιάλ. Με αυτά τα κέφια, αυτή την ενέργεια και αυτή την αύρα, που φτάνει στο τερέν από την κερκίδα όμως και, κυρίως, με αυτόν τον Νεϊμάρ, η Βραζιλία θα φτιάξει στιγμές για πολλές μπύρες αυτό το καλοκαίρι. Κι αν κάνει τέτοια ματς, της 60-40% κατοχής, με 13 τελικές και 8 προσπάθειες εντός εστίας, αυτή η Βραζιλία θα ευχαριστήσει το μάτι και δικαιολογημένα θα δώσει θάρρος σε όσους την βλέπουν να φτάνει μέχρι τις τελευταίες πίστες της διοργάνωσης.

Πηγή: gazzetta.gr

Κάποιος θα το πάρει, το μπάσκετ έχασε…!!

Ο Μιχάλης Τσόχος εξηγεί, ότι τα όσα έχουν προηγηθεί και κυρίως ειπωθεί, δυστυχώς "δηλητηρίασαν" ένα ακόμη πρωτάθλημα ομαδικού αθλήματος στην χώρα μας... 

Και τι δεν ακούσαμε τις δέκα τελευταίες ημέρες σε αυτή τη σειρά τελικών ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. Δεν φτάνει που δεν είδαμε μπάσκετ υψηλού επιπέδου (πάλι καλά που τα περισσότερα ματς των τελικών και γενικά η σειρά είναι αμφίρροπη γιατί από θέαμα ας μην το συζητάμε καλύτερα…) είδαμε και όλα τα… παρελκόμενα που το δηλητηριάζουν. Το να επαναλάβω τα όσα ειπώθηκαν από παράγοντες προπονητές on και off κάμερα, νομίζω δεν έχει νόημα και άλλωστε δεν νομίζω ότι υπάρχει και κανείς που δεν τα άκουσε ή δεν τα διάβασε ή δεν τα είδε.
Το κακό είναι ότι το βράδυ της Τετάρτης για μία ακόμη φορά σε ένα ομαδικό άθλημα στην Ελλάδα θα υπάρξει ένας νικητής που τουλάχιστον από τους μισούς θα αμφισβητηθεί για την καθαρότητα και την δικαιοσύνη με την οποία το πήρε. Οποιος κι’ αν είναι ο νικητής. Εκτός κι’ αν κάποιος κερδίσει με 20 και πάνω πόντους διαφορά. Μόνο τότε στο ελληνικό μπάσκετ (στο δε ελληνικό ποδόσφαιρο η νίκη πρέπει να είναι με τουλάχιστον τρία γκολ διαφορά για να θεωρείται και όχι πάντα, καθαρή) δεν υπάρχει θέμα. Σε όλα τα άλλα ματς όποιος χάνει φταίει η διαιτησία, η ζούγκλα, το κλίμα που ήταν στραβό, ο γαϊδαρος που το έφαγε, κ.ο.κ.
Προσέξτε δεν λέω ότι πάρα πολλές φορές το ΟΑΚΑ και το ΣΕΦ δεν ήταν ζούγκλες, δεν λέω ότι πολλά ματς δεν τα έχουν κρίνει οι διαιτητές, δεν λέω καν ότι αυτά τα ματς είναι μοιρασμένα και δεν ευνοήθηκε κάποιος περισσότερο από κάποιον άλλον. Λέω όμως ότι όλα αυτά συμβαίνουν και στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ επειδή οι Ελληνες (παράγοντες, προπονητές, παίκτες, φίλαθλοι, δημοσιογράφοι, αρκετοί από τους οποίους πλέον ανοικτά εκπροσωπούν συλλόγους και όχι μέσα) δεν έχουν μάθει να χάνουν.
Για όλους αυτούς η ήττα δεν είναι μέρος του παιχνιδιού, είναι καταστροφή, ταπείνωση, ξεφτίλα, ντροπή και άλλα διάφορα γελοία που δεν θα έπρεπε να συνοδεύουν καμία ήττα σε κανένα άθλημα. Το «δεν θα μπορώ να κυκλοφορήσω αύριο στη δουλειά μου» που μέχρι πριν καμιά δεκαριά χρόνια το χρησιμοποιούσαμε για να δείξουμε την… καζούρα και την πλάκα που θα υποστεί ο ηττημένος (και όχι ξεφτιλισμένος, ταπεινωμένος και άλλα όμορφα) από τον νικητή (και όχι αυτόν που την έχει πιο… μεγάλη… την καρδιά του πρωταθλητή), τώρα πλέον είναι μία πραγματικότητα.
Οι φίλαθλοι σκύβουν το κεφάλι επειδή η ομάδα έχασε στο μπάσκετ ή στο ποδόσφαιρο, ο Τύπος των ηττημένων ρίχνει κατάρες σε διαιτητές και αντιπάλους και καθυβρίζει τους παίκτες της ομάδας που τόλμησαν να χάσουν και ο Τύπος των νικητών επικοινωνεί ότι… πηδάει καλύτερα τον φράχτη.
Την Τετάρτη το βράδυ κάποιος από τους δύο θα πάρει το πρωτάθλημα. Την Πέμπτη το πρωί τίποτα δεν θα έχει αλλάξει…

Πηγή: gazzetta.gr

Ο Μπράιαν Κλάφ δεν ήταν το «Damned United»

O Θάνος Σαρρής παρατηρεί τον ενθουσιασμό για το «Damned United», το οποίο μπλέκει την αλήθεια με το μύθο και δίνει μια λάθος εικόνα για τον θρυλικό Μπράιαν Κλαφ. Στο κείμενο για την κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών από τη Νότιγχαμ Φόρεστ και τον ρόλο του Μπράιαν Κλαφ στην εξέλιξη του Τζον Ρόμπερτσον, όλοι στα σχόλια είχατε μόνο καλά λόγια για τον αείμνηστο μάνατζερ. Σχόλια που δείχνουν τον σεβασμό για έναν από τους πραγματικά εμβληματικούς ανθρώπους του ποδοσφαίρου. Πολλοί, όπως και σε άλλα κείμενα που έχουν να κάνουν με τον gaffer, σταθήκατε στην ταινία Damned United, η οποία τελευταία προβάλλεται συχνά-πυκνά στην ελληνική τηλεόραση. Εμπνευσμένη από το ομότιτλο βιβλίο του Ντέιβιντ Πις, απεικονίζει τις περίφημες 44 μέρες που ο Κλάφι πέρασε στη Λιντς, πριν οδηγήσει τη Νότιγχαμ Φόρεστ στα δύο σερί Κύπελλα Πρωταθλητριών Eυρώπης.
Ο ίδιος ο Ντέιβιντ Πις αποκάλεσε το δημιούργημά του ως μυθιστόρημα βασισμένο σε γεγονότα. Μυθιστόρημα όμως.  Και η αλήθεια είναι ότι τα στοιχεία που αφορούν την προσωπικότητα του Κλαφ παραπλανούν, δημιουργούν μια πραγματικότητα που τον αδικεί. Προφανώς, όπως και ο σκηνοθέτης της ταινίας, δεν είχα ποτέ την... ευκαιρία να τον γνωρίσω από κοντά. Λόγω όμως της άποψης που έχω για την μοναδική προπονητική αξία του και την προσωπικότητά του, των βιβλίων και των συζητήσεων με ανθρώπους που τον έζησαν από κοντά, σκέφτηκα ότι κάποια στοιχεία πρέπει να αναφερθούν.
«Το βιβλίο αναστάτωσε βαθύτατα πολύ κόσμο όταν εκδόθηκε, μεταξύ των οποίων και η μητέρα μου. Θεωρώ ότι η ταινία είναι βασισμένη στην ταινία. Δεν θα πάμε στο σινεμά για να τη δούμε», τόνιζε ο γιος του, Νάιτζελ Κλαφ, όταν το «Damned United» βγήκε στη μεγάλη οθόνη.
Ο γιος του Μπράιαν πρόσθετε: «Υπάρχουν συχνά κάποια σκουπίδια που περιφέρονται, αλλά νομίζω ότι η διαφορά του είναι ότι πηγαίνει βαθύτερα. Ο Ρον Άτκινσον ήταν από τα πρώτα άτομα που επικοινώνησε μαζί μου για να μου πει ότι δεν τον θυμάται όπως τον περιγράφουν. Ότι δεν έγιναν έτσι τα πράγματα». «Η οικογένειά μου αντιτίθεται στην ταινία επειδή δεν θέλει κανείς να πιστέψει ότι αποτελεί ένα ακριβές πορτρέτο του. Είναι περίεργο που κάποιος Πις εκφράζει μια τόσο προφανή προσωπική αντιπάθεια για κάποιον που δεν έχει συναντήσει ποτέ. Ίσως έχει πρόβλημα με ταλαντούχους, θαρραλέους και ισχυρούς άνδρες», τόνισε από την πλευρά της η κόρη του Κλάφι, ενώ και η Μπάρμπαρα, η αγαπημένη σύζυγος που δεν βρίσκεται πια εν ζωή, διαβεβαίωνε ότι ο σύζυγός της ήταν τελείως διαφορετικός.
Ο Τζόνι Τζάιλς, ο μοναδικός θιγμένος πρωταγωνιστής του βιβλίου που ήταν ζωντανός όταν εκδόθηκε το βιβλίο, έκανε μήνυση. Και την κέρδισε. Με ευκολία. Δικαιώθηκε με συνοπτικές διαδικασίες, αφού υπήρχαν ψέματα που ήταν εξόφθαλμα. Πρώην παίκτες της Λιντς μίλησαν σε σχετικό ντοκιμαντέρ τονίζοντας ότι παρότι όντως δεν τον ήθελαν στην ομάδα, δεν ήταν  ο μεγαλομανής αλκοολικός που απεικονίζεται στην έκδοση.
Ο δημοσιογράφος Πατ Μέρφι, βιογράφος και στενός φίλος του Κλάφι είχε εντοπίσει 17 χτυπητές ανακρίβειες. Ενδεικτικά, ο Κλαφ δεν κάπνιζε. Δεν έπινε μπροστά στους παίκτες. Δεν κυνηγούσε φαντάσματα, ούτε ήταν τόσο εγωπαθής όσο παρουσιάζεται. Δεν έσπασε το γραφείο του προκατόχου με τσεκούρι (αν θυμάμαι καλά αυτό υπάρχει στο βιβλίο, όχι στην ταινία). Δεν ήταν καν αλκοολικός εκείνη την περίοδο. Και το γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκε σκοπίμως το πρόβλημα που κατέστρεψε ολοσχερώς την υγεία του για να δώσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην ταινία, ομολογουμένως προκαλεί τεράστιο προβληματισμό. Ακόμα και στη σχέση του με τον Ντον Ρέβι δεν περιγράφεται η αλήθεια, παρότι πριν αναλάβει τον είχε εκθέσει σε τηλεοπτική παρουσία τους.  Η εικόνα είναι «πειραγμένη» και για τον μακαρίτη πρώην τεχνικό της Λιντς και της Εθνικής Αγγλίας.
Προφανώς, αν το βιβλίο και η ταινία ήταν απλά για κάποιον εγωμανή, παρανοϊκό τεχνικό στην Αγγλία που δεν τον έλεγαν Μπράιαν Κλαφ δεν θα γινόταν επιτυχία. Δίνοντας λοιπόν έναν τηλεοπτικό, μυθιστορηματικό χαρακτήρα σε μία ούτως ή άλλως θρυλική persona οι πιθανότητες ήταν σαφώς περισσότερες. Οι νεκροί δεν κάνουν μηνύσεις.
Ο Κλαφ ήταν ιδιόρρυθμος. Ξέφευγε, δημιουργούσε καταστάσεις και έπινε. Αλλά δεν ήταν αυτή όλη η ζωή του. Ούτε καν το μεγαλύτερο μέρος της. Και σίγουρα τον αδικεί να τον γνωρίζουν όλοι για τις 44 μέρες του στη Λιντς και για τις πτυχές του χαρακτήρα του που είναι αμφιλεγόμενες.  Και όχι για τα όσα κατάφερε με τη Ντέρμπι και τη Νότιγχαμ Φόρεστ. Είναι κρίμα να μην υπάρχει η σωστή προσέγγιση στον τρόπο που αντιλαμβανόταν το ποδόσφαιρο, στο man management του, στις διαφορετικές ιστορίες που δεν έχουν να κάνουν με φαντάσματα και φοβίες. Η ταινία είναι όντως ενδιαφέρουσα. Αλλά είναι απλά μια ταινία. Βασισμένη σε ένα μυθιστόρημα.
Για όποιον ενδιαφέρεται να γνωρίσει τον πραγματικό Μπράιαν Κλαφ θα πρότεινα τα βιβλία Provided You Don't Kiss Me: 20 Years with Brian Clough του Ντάνκαν Χάμιλτον και το Cloughie: Walking on Water. Δυστυχώς κανένα από τα δύο δεν έχει μεταφραστεί. Ακολουθούν και κάποια link από παλιότερα κείμενα.
Πηγή: gazzetta.gr

Μονόδρομος και αδιέξοδα!!

Ο Χρύσανθος Τσαλτίδης γράφει στο blog του στο gazzetta.gr για όλα τα ενδεχόμενα και την προσπάθεια αλληλοεξουδετέρωσης και όχι σύμπνοιας που θα έπρεπε να επικρατεί στον ΑΡΗ

Η αλήθεια είναι ότι μετά από την εμφάνιση του Γιώργου Γαλανού τα δεδομένα έχουν διαφοροποιηθεί στον ΑΡΗ. Εμφανίστηκε ένας τρίτος πόλος που επίσημα κάνει λόγο για επιλογή Γ εθνικής.
Το είπα και ραδιοφωνικά ότι ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα που θα έχει αυτή η κίνηση αν μη τι άλλο έχει επιφέρει μία ενεργοποίηση στην αρειανή οικογένεια και “αναγκάζει” την διοίκηση Στεφανίδη να “τρέξει” τις εξελίξεις.
Μπορεί στον κόσμο όλα να φαίνονται πολύπλοκα, οι περισσότεροι να είναι μπερδεμένοι για το ποια είναι η καλύτερη λύση, αλλά προσωπικά θεωρώ ότι τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και αυτή την στιγμή εξαρτώνται τα πάντα αποκλειστικά από τον Στεφανίδη και υπό συγκεκριμένη έννοια.
Αν ο Αρειανός δει εμπράκτως ότι η ομάδα μπορεί να σταθεί στην Β εθνική από οικονομικής απόψεως και έχει τις προοπτικές ανόδου φυσικά και θα στηρίξει αυτή την προοπτική. Με δεδομένα όλα όσα έχουν προηγηθεί τα προηγούμενα χρόνια και την ολοκληρωτική απαξίωση όποιου πέρασε έξω από το Βικελίδης για να το πετύχει αυτό ο Στεφανίδης ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΤΡΟΠΟ. ΝΑ ΒΡΕΙ ΕΠΕΝΔΥΤΗ! Υπό προυποθέσεις θα μπορούσε να πείσει και αν παρουσίαζε τον άνθρωπο που θα κάλυπτε το 1,5 εκ ευρώ για το 106 και μόνο, αλλά και σε αυτή την περίπτωση θα μπούμε σε μία σειρά συζητήσεων.
Αν ένας από τους επενδυτές που λέει ότι συζητάει παρουσιαστεί αποδεδειγμένα με μία οικονομική ευρωστία τότε πραγματικά και ο κόσμος μπορεί να πιστέψει ότι μπορεί να υπάρξει μία χρονιά παρένθεσης στην Β εθνική και να επιστρέψει ο ΑΡΗΣ δυνατός στην Λίγκα με εγγύηση ότι ο όποιος επενδυτής θα ρυθμίσει τα χρέη προς τρίτους και θα εξυπηρετήσει στον βαθμό που πρέπει τα χρέη προς το Δημόσιο με ή χωρίς 106.
Αν δεν βρεθεί επενδυτής τότε ο Στεφανίδης πολύ δύσκολα θα πείσει για την επιλογή της Β εθνικής. Υπό άλλες συνθήκες η γενική συστράτευση και η πίεση προς πάσα κατεύθυνση θα μπορούσε να φέρει κάποια αποτελέσματα. Πχ είναι αδιανόητο αντί να πιέζει ο ΑΡΗΣ τον ΟΤΕ ή τη NOVA για να πάρει περισσότερα χρήματα με την μοναδική δύναμη που του έχει απομείνει τον κόσμο του (άρα συνδρομητές) να προσπαθεί να απαξιωθεί η όποια προσπάθεια πάνω σε αυτό το κομμάτι.
Για μία ακόμα φορά βλέπω όλες τις πλευρές με διαφορετικές απόψεις  προσπαθούν πρώτιστα να αποδομίσουν τα “όπλα” του άλλου. Ο ένας “ξεφωνίζει” το 106, ο άλλος “βλέπει τεράστια προβλήματα στην ολοκλήρωση της ειδικής εκκαθάρισης”, ο τρίτος τους βρίζει και τους δυο γιατί θεωρεί ότι μόνο ο ίδιος μπορεί να διοικεί τον ΑΡΗ.
Η αλήθεια ξέρετε ποια είναι; Και το 106 και η ειδική εκκαθάριση με επιλογή υποβιβασμού έχουν νομικά θέματα που δεν σφραγίζουν ότι το τελικό αποτέλεσμα θα είναι αυτό που θέλει ο ΑΡΗΣ. Μου θυμίζει πάρα πολύ την ιστορία με την έφεση για το 99 και τη νέα αίτηση για ο 99. Ο κόσμος κλήθηκε να ψηφίσει για ένα καθαρά νομικό θέμα  χωρίς να έχει την στοιχειώδη νομική γνώση.
Η πλάκα όμως είναι ότι και στις δυο περιπτώσεις τα ασφαλιστικά μέτρα και οι τριτανακοπές από τα φυσικά πρόσωπα που θα θιχτούν αφού τα χρέη θα πάνε πάνω τους θα προσπαθήσουν να μπλοκάρουν τις διαδικασίες και στο τέλος και Γ να πάει ο σύλλογος και τα χρέη να εξακολουθούν να τον βαραίνουν, όπως συνέβη με την Λάρισα. Μόνο η ΑΕΚ πέτυχε την απεμπλοκή των χρεών και είναι κάτι παραπάνω από εμφανές ότι το πέτυχε λόγω των πολλαπλών πολιτικών επιλογών εύνοιας της με συγκεκριμένες ρυθμίσεις που ψηφίστηκαν στην ελληνική Βουλή, αλλά και τις πλάτες ενός μεγάλου επιχειρηματία που “καθάρισε” ΄τα προβλήματα με όσους θίγονταν προσωπικά.
Για αυτό για πρώτη φορά τέθηκε πλέον και θέμα ΑΦΜ που όμως απορρίπτεται τουλάχιστον μέχρι τώρα από την μεγαλύτερη μάζα των οπαδών του ΑΡΗ. Πλέον όμως είναι και αυτό στο τραπέζι.
Τουλάχιστον λοιπόν για τις επόμενες 10-15 μέρες θα περιμένουμε την έλευση του επενδυτή που θα μας απαλλάξει εκτός από τους προβληματισμούς και ευελπιστώ και τα χρέη. Από κει και πέρα όμως να έχετε όλοι στο μυαλό ότι η όποια απόφαση για υποβιβασμός την Γ εθνική πρέπει να αποφασιστεί από την Γενική Συνέλευση των μετόχων της ΠΑΕ.
Για την ώρα η μόνη απόφαση για την ΓΣ των μετόχων της ΠΑΕ που έχει παρθεί είναι η ΑΜΚ!!! Θυμίζω ότι μέτοχοι της ΠΑΕ είναι η ΚΜΑ με ποσοστό περίπου 33%, ο ΑΣ ΑΡΗΣ με ποσοστό 31%, η ΑΡΗΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΜΕ 17% (Και εκπρόσωπο τον Θ. Αθανασιάδη ακόμα!) και οι υπόλοιποι μικρομέτοχοι. Υπάρχει και το ειδικό καθεστώς παραχώρησης με πληρεξούσια των μετοχών των 9 φυσικών προσώπων σε ΚΜΑ και ΑΣ. Μέσα σε αυτούς είναι ο κ. Ματθαίου και ο κ. Σκόρδας. Ανέγκλητα σύμφωνα με κάποιους, αλλά μια χαρά ανακαλούνται βάση νόμου λένε κάποιοι άλλοι.
Γιατί σας τα λέω αυτά; Δείτε ποιοι είναι οι μέτοχοι και ποια φυσικά πρόσωπα έχουν δικαίωμα ασφαλιστικών και τριτανακοπών, ώστε να μην ολοκληρωθεί ποτέ η ειδική εκκαθάριση μέσω Γ εθνικής ή μέσω του 106. Νομικά στο μόνο που δεν μπορούν να κάνουν τίποτα είναι στην περίπτωση αγοράς ΑΦΜ και φυσικά σε αυτό που άπαντες θα ανακουφίζονταν. Την έλευση επενδυτή. Ακόμα και σε αυτό όμως το ισχύς εν τη ενώσει έχει πάει περίπατο και για μία ακόμα φορά στον ΑΡΗ επικρατεί το διαίρει και βασίλευε!
ΥΓ1 Θεωρώ πολύ καλή την επιλογή του Δημήτρη Καλαιτζίδη για πολλούς και διάφορους λόγους. Μακάρι σε ένα μήνα να μπορούμε να μιλάμε μόνο για το αγωνιστικό έχοντας λύσει όλα τα υπόλοιπα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Το ότι συμφώνησε παίρνοντας εγγυήσεις ότι η ομάδα θα παίξει Β με μοναδικό στόχο την άνοδο είναι μία αχτίδα αισιοδοξίας...
ΥΓ2 Έχουμε και στο μπάσκετ θέματα και σε ένα από τα επόμενα σημειώματα μου θα αναφερθώ και στον Αυτοκράτορα του ελληνικού μπάσκετ, που ειδικά στην γειτονιά μας έχει τριπλάσιους τίτλους από την ομάδα που ήταν μονίμως δεύτερη, πίσω από τον Γκάλη, τον Γιαννάκη και τα άλλα παιδιά...
ΥΓ3 Επί δυο χρόνια η απαξίωση όλων όσων βρίσκονταν στον ΑΡΗ δρομολογούνταν με σενάρια φαντασιώσεων για Γ εθνική και ΑΦΜ. Τώρα όσοι κατηγορούνταν με προφανείς τους λόγους και την προσπάθεια απαξίωσης, πολεμάνε για να μείνει η ομάδα στην Β. Αυτοί που θα τους κρεμούσαν στην Αριστοτέλους αν έπαιρναν ΑΦΜ, τώρα τάσσονται υπέρ του ΑΦΜ και πάει λέγοντας!
ΥΓ4 Δυστυχώς στην ΚΜΑ αντί να εκμεταλλευτούμε άπαντες την δυναμική του λαού του ΑΡΗ και να ασκήσουμε ενιαία πολιτική στα κέντρα των αποφάσεων, μας χώρισαν σε κόμματα. Κάθε μέρα ο ΑΡΗΣ βιώνει, νιώθει , ακούει τους πολιτικούς του να μιλάνε ΟΛΟΙ ως νικητές το βράδυ των εκλογών. Ή μάλλον να το θέσω πιο σωστά με όλη αυτή την λαίλαπα που έχει πλήξει τον σύλλογο. Να βλέπουν και να φωνάζουν για τα λάθη των πολιτικών τους αντιπάλων χωρίς σε καμία των περιπτώσεων να προτείνουν κάτι επί της ουσίας και την επόμενη μέρα. Για αυτό και η μόνη σωτηρία για αυτό τον σύλλογο θα είναι ένας επενδυτής.
ΥΓ5 Αύριο είναι και το πάρτι της Μπιγιονσέ! Πολύ καλό για να είναι αληθινό, αλλά ο Θεός να δώσει! Δεν το αξίζει αυτό που τραβάει ο κόσμος του ΑΡΗ...

Πηγή: gazzetta.gr

Δέκα αλλαγές η εθνική;

Ο Κ. Νικολακόπουλος γράφει στο blog του στο gazzetta την…αίσθηση για την 11άδα του Σάντος απόψε με τη Νιγηρία.  ΔΕΝ έχει ανακοινώσει ακόμη την ενδεκάδα της εθνικής ο Σάντος, αλλά η αίσθηση που έχουν οι διεθνείς μας, είναι ότι αυτή τη φορά ο Πορτογάλος θα βάλει όλους τους αναπληρωματικούς!
Θα πάει, λοιπόν, στην άλλη άκρη κι από εκεί που στο πρώτο φιλικό με την Πορτογαλία είχε βάλει την ενδεκάδα με την οποία σκέφτεται να ξεκινήσει στο Μουντιάλ-αν δεν το έχει κιόλας αποφασίσει-τώρα με τη Νιγηρία προτίθεται να βάλει όλους τους υπόλοιπους παίκτες, που έχει πάρει μαζί του για το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Δηλαδή, Βύντρα, Μανωλά, Μόρα, Τζαβέλλα, Ταχτσίδη, Σάμαρη, Καραγκούνη, Φετφατζίδη, Γκέκα και Χριστοδουλόπουλο. Αυτά μου είπαν, αυτά σας λέω κι εγώ. Αυτά, δηλαδή, κατάλαβαν οι διεθνείς. Και προφανώς γκολκίπερ θα είναι ο Καπίνο, ίσως από ένα ημίχρονο με τον Γλύκο. Με τον Μανωλά του Ολυμπιακού να παίζει υποχρεωτικά δεύτερο σερί ματς, αφού είναι τραυματίας ο Σωκράτης και δεν υπάρχει άλλος στόπερ στην αποστολή!
Θα μου πείτε, ο Κονέ; Κι εμένα μου έκανε εντύπωση πως δεν θα είναι στην αρχική ενδεκάδα, αλλά μπορεί να παίξει από ένα ημίχρονο π.χ. με τον Καραγκούνη.
Εντάξει, το χέρι μου στη φωτιά δεν το βάζω για το τι θα κατεβάσει ο Σάντος, όμως σας δίνω την αίσθηση που υπάρχει στους κόλπους της εθνικής ομάδας λίγες ώρες πριν το ματς.
Δεν ξέρω αν είναι η καλύτερη ιδέα αυτή-υπό την έννοια πως καλύτερο είναι να βάζεις με τους βασικούς κάθε φορά και τρεις τέσσερις αναπληρωματικούς, για λόγους ομοιογένειας, όμως αν μη τι άλλο θα έχει ενδιαφέρον το αποψινό φιλικό, αν επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις των διεθνών μας για μία τέτοια ενδεκάδα.
Θα έχει γούστο να δούμε πολλά νέα πρόσωπα, έστω κι αν είναι λίγο αδόκιμο να κάνει μία εθνική 10 αλλαγές από το ένα φιλικό στο άλλο παραμονές του Μουντιάλ.
Πηγή: gazzetta.gr