Κοιτά μπροστά…!!

Αφήνουν πίσω τους στον Παναθηναϊκό την ήττα στο ντέρμπι από τον Ολυμπιακό, μιας και οι συνεχείς και δύσκολοι αγώνες δεν αφήνουν άλλα περιθώρια. Αναμονή για Σίλντενφελντ, ατομικό ο Ντίνας.

Το ντέρμπι πέρασε, ο Παναθηναϊκός δεν πήρε αυτό που ήθελε έχοντας πολλά παράπονα από τη διαιτησία, αλλά κρατά την καλή προσπάθεια και… συνεχίζει.

Οι «πράσινοι» δεν θέλουν να μείνουν πολύ στην ήττα από τον Ολυμπιακό, αφού δεν ωφελεί σε τίποτα. Άλλωστε ακολουθούν μέσα σε έντεκα μέρες τέσσερις δύσκολοι αγώνες, με Παναιτωλικό την Πέμπτη στη Λεωφόρο για το Κύπελλο, Ατρόμητο την Κυριακή στο ίδιο γήπεδο για το πρωτάθλημα, Αϊντχόφεν ξανά εντός για το Europa League την επόμενη Πέμπτη και ΠΑΟΚ στην Τούμπα για τη Super League την επόμενη Κυριακή. Παιχνίδια που θα κρίνουν πολλά…

Ο Γιάννης Αναστασίου αντιλαμβανόμενος την ανάγκη των παικτών του για ανάσες έδωσε ρεπό σε όσους αγωνίστηκαν βασικοί απέναντι στον Ολυμπιακό, ενώ οι υπόλοιποι προπονήθηκαν κανονικά, με εξαίρεση τον Θανάση Ντίνα που ακολούθησε ατομικό πρόγραμμα. Όλα αυτά κι ενώ αναμένονται οι εξετάσεις στα τραυματισμένα δάχτυλα του ποδιού του Γκόρντον Σίλντενφελντ.

Σε κάθε περίπτωση, στον αγώνα Κυπέλλου με τον Παναιτωλικό αναμένεται εκτεταμένο rotation.*Πηγή: sport-fm.gr*

Μένει ο Γκατούζο!!

Ανατροπή σημειώθηκε στην υπόθεση του Τζενάρο Γκατούζο, ο οποίος αποφάσισε να παραμείνει στην τεχνική ηγεσία του ΟΦΗ.

Στον πάγκο του ΟΦΗ παραμένει ο Τζενάρο Γκατούζο, ο οποίος χθες υπέβαλε την παραίτησή του στη διοίκηση του συλλόγου.

Από χθες είχαν αναλάβει δράση οι οργανωμένοι οπαδοί, οι οποίοι συζήτησαν μαζί του όλα τα θέματα που τον προβληματίζουν και η συζήτηση μεταφέρθηκε σπίτι του.

Ξανά σήμερα το πρωί οι φίλαθλοι της ομάδας βρέθηκαν στην οικεία του Ιταλού προπονητή. Στη συνέχεια, ο «Ρίνο» πήγε στο ΒΑΚ, όπου είχε άλλη κουβέντα με έξι παίκτες του ΟΦΗ, οι οποίοι ήταν αντιπροσωπεία των συμπαικτών τους.

Σε αυτή τη συνάντηση ήταν παρόντες και μέλη της διοίκησης και τελικά κατάφεραν να τον μεταπείσουν.

Οι λόγοι που ο Γκατούζο αποφάσισε να παραιτηθεί ήταν ότι θέλει να ασχοληθεί με καθαρά αγωνιστικά θέματα και όχι οργανωτικά, τα οποία είναι υπεύθυνοι στελέχη της ομάδας και όχι εκείνος.*Πηγή: sport-fm.gr*

Μπορούσε και δέκα γκολ!!

Ο Σταύρος Κόλκας γράφει στο blog του στο gazzetta.gr για τα νέα στοιχεία που είχε ο ΠΑΟΚ απέναντι στη Βέροια.

Πήγα σήμερα στη Τούμπα, έχοντας την απορία για το αν ο ΠΑΟΚ μπορεί να συνεχίσει να αντιδρά με άγνοια κινδύνου στο γεγονός πως βρίσκεται στη κορυφή της βαθμολογίας. Επίσης, είχα την απορία αν μπορεί η ομάδα να συνεχίσει να πνίγει εντός συνόρων τόσο έντονα τον αντίπαλο, αφού η Βέροια έχει ποιότητα και μεσοεπιθετικά είναι πολύ επικίνδυνη έχοντας τρεις εξτρέμ φωτιά και έναν φορ που το βάζει το παστέλι αν του έρθει η μπάλα.

ADVERTISEMENT

Τελικά, ο ΠΑΟΚ όχι μόνο συνέχισε να έχει άγνοια, αλλά έβαλε και νέα στοιχεία στο παιχνίδι του, έπιασε από τον λαιμό της Βέροια και θα μπορούσε να της βάλει και δέκα γκολ. Το ντέρμπι κορυφής του πρωταθλήματος ήταν μία διαφήμιση για αυτό είναι η αλήθεια, με πρωταγωνιστή κυρίως τον ΠΑΟΚ.
Το ότι μπορούσε να βάλει δέκα γκολ ο ΠΑΟΚ δεν είναι καμία υπερβολή, αφού ήδη μέχρι να βάλει το πρώτο, είχε χάσει τέσσερις ευκαιρίες φωτιά. Και συνέχισε μέχρι το τέλος να χάνει.
Αυτή τη φορά ο ΠΑΟΚ είχε και Μακ, αλλά και Σαλπιγγίδη ο οποίος αισθάνθηκε πως η κλεψύδρα της υπομονής αδειάζει και έκανε μία εμφάνιση υψηλής συγκέντρωσης και ουσίας. Δεν ήταν μόνο το γκολ και η ασίστ, αλλά όλη η παρουσία του.
Ο Μακ δίνει άλλον αέρα στον ΠΑΟΚ με την ταχύτητά του, όμως αυτή τη φορά ταχύτητα έδωσε και ο Γκολάσα. Όπως και ο Κάτσε που φέρνει νέα στοιχεία στο παιχνίδι του. Δεν μπορώ να περάσω αδιάφορα το γεγονός πως σκόραρε για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι πρωταθλήματος. Οι ομάδες που έχουν γκολ από τα 8άρια τους, είναι και αυτές που έχουν μεγαλύτερη τύχη να πετύχουν πράγματα.
Ο ΠΑΟΚ ήταν εντυπωσιακός και αυτή τη φορά του βγήκε του Αναστασιάδη το ρίσκο. Είναι αλήθεια πως για πρώτη φορά εξήγησε στη συνέντευξη Τύπου κάποια ποδοσφαιρική του σκέψη. Η χρησιμοποίηση του Τζιόλη στην άμυνα, ανήκει στη λογική του όσοι παίζουν αμυντικά χαφ είναι εν δυνάμει στόπερ. Σίγουρα δεν είναι ο Κάτσε που είναι 1,60, αλλά ο Τζανδάρης πχ μπορεί να παίξει στόπερ, όπως έπαιξε και ο Τζιόλης. Είναι μία λογική που την έχει είτε μας αρέσει, είτε όχι. Ο ΠΑΟΚ βέβαια θα πάρει στόπερ όμως υπάρχει μία εικόνα του πως θα την βγάλουμε μέχρι τουλάχιστον τον Γενάρη.
Ο Τζιόλης τα πήγε πάντως μια χαρά πίσω, μιας και πιέστηκε ελάχιστα. Και ο ΠΑΟΚ είχε ευκαιρία σήμερα να ξεφύγει ακόμη περισσότερο από τον Ολυμπιακό, όμως στην ΕΠΟ είχαν φροντίσει να στείλουν τον Καλογερόπουλο στο Καραϊσκάκη.
Γέλασα σε αρκετά σφυρίγματα και κυρίως εκείνο στο τέλος που ο Πέτριτς στρώνει τη μπάλα στον Ατζαγκούν. Δεν μιλάμε για το πέναλτι που είναι καθαρή κάρτα στον Μήτρογλου, ούτε για τα δεκάδες μικροσφυρίγματα που έδειχναν πρόθεση.
Ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας και χρειάζεται κάτι καημένους σαν τον Καλογερόπουλο. Ο οποίος πάει για διεθνής και αυτός ήταν ο λόγος που έπαιξε το συγκεκριμένο παιχνίδι.
Μην τον εκθέτετε άλλο τον άνθρωπο, κάντε τον διεθνή. Τόση προσπάθεια έχει κάνει ο κύριος αστυνομικός, αυτός που καλείται να τηρήσει τον νόμο οπουδήποτε αλλού εκτός από το γήπεδο. Να τον χαίρονται οι προϊστάμενοί του.
Ο ΠΑΟΚ παραμένει στο συν τρεις, πάει στον Εργοτέλη που έχει πολύ ποιότητα μεσοεπιθετικά και θέλει πολύ προσοχή. Ενδιάμεσα έχουμε και αγώνα κυπέλλου που πρέπει να τον κερδίσουμε πάση θυσία για να μείνουμε μέσα στον θεσμό μετά την ομορφιά που κάναμε εναντίον της Καλαμαριάς.
Τέλος, ιδιαίτερη μνεία θέλω να κάνω στην ομάδα μπάσκετ που συνεχίζει αήττητη σε όλες τις διοργανώσεις. Περάσαμε και από τη Δράμα, μία έδρα καταραμένη για μας χρόνια τώρα. Έχουμε ήδη δύο διπλά σε Δράμα – Αλεξάνδρειο έστω και να δεν φταίμε εμείς που δεν έγινε, έχουμε δύο νίκες στο Γιούροκαπ και όλα αυτά με μπάτζετ 300ων χιλιάδων ευρώ.
Στη Δράμα το παιχνίδι το πήρε επιθετικά ο Χαραλαμπίδης που έχοντας τον Κάρτερ μπροστά του παίζει όσο χρειάζεται χωρίς να κουράζεται και στην άμυνα η τάπα του Αμερικανού και η άμυνα του Σαλούστρου στο πόιντ γκαρντ τον γηπεδούχων ήταν τα στοιχεία που έδωσαν τη νίκη.
Στο Κράσνονταρ δύσκολα θα πάρουμε κάτι, όμως δεν έχει καμία σημασία. Ήδη ο κόσμος αρχίζει να αγκαλιάζει ξανά το τμήμα και αυτό είναι το πλέον σημαντικό.

*Πηγή: gazzetta.gr*

Η... μοίρα, το ένστικτο και οι ειδικές συνθήκες!!

Ο Δημήτρης Τομαράς γράφει στο Gazzetta για τον Αυλωνίτη και τα... χρωστούμενα της μοίρας, το ένστικτο της... αυτοσυντήρησης του Μήτρογλου και την ειδική ερυθρόλευκη λογική για το ντέρμπι.

Ημέρα Κυριακή ανήμερα του Αγίου Δημητρίου... διάλεξε ο Αυλωνίτης για να χριστεί ο μεγάλος πρωταγωνιστής του ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό. Να γίνει ο άνθρωπος που έκρινε ένα παιχνίδι που ήθελε πολύ ο Ολυμπιακός την δεδομένη χρονική στιγμή. Για πολλούς λόγους, αγωνιστικούς και μη. Ο πρώην παίκτης του Πανιωνίου από το καλοκαίρι δούλευε πολύ γι' αυτήν την ημέρα. Παιδί χαμηλών τόνων και πολύ καλός χαρακτήρας (σ.σ. όσοι τον έζησαν από κοντά στο Ζέεφελντ το καλοκαίρι στην προετοιμασία το αντιλαμβάνονται πολύ καλά αυτό) που ξέρει πως για εκείνον ο Ολυμπιακός δεν είναι μόνο ένα μεγάλο ποδοσφαιρικό... σχολείο αλλά και μία μοναδική ευκαιρία να εξελιχθεί με κάθε τρόπο και να προχωρήσει στην καριέρα του.

ADVERTISEMENT

Ευκαιρίες να ξεκινά βασικός στον Ολυμπιακό δεν θα τις έχει κάθε μέρα. Ωστόσο βάζοντας κρίσιμα γκολ σε τέτοια μεγάλα ματς και με αυτήν την εικόνα μπορεί σιγά σιγά να το κερδίσει αυτό. Και όλα αυτά βέβαια από παιχνίδι της... μοίρας. Τον τραυματισμό του Μποτία για να γίνει αλλαγή στο 57' και δύο λεπτά μετά να σκοράρει με ωραία κεφαλιά σε κάτι που ο Ολυμπιακός δουλεύει και δούλευε από πέρυσι: τις προωθήσεις των στόπερ στα στημένα. Το θετικό για τον Αυλωνίτη είναι πως έχει και δυνατότητες και προοπτική να συνεχίσει σε καλό δρόμο. Ειδικά εφόσον το θέλει πραγματικά και είναι αποφασισμένος να πετύχει. Με αφορμή πάντως τον τραυματισμό του Μποτία μπορεί να ξεκινήσει βασικός με τον Πανιώνιο στο Κύπελλο την Τετάρτη. Ο Αυλωνίτης βέβαια είναι μία κλασική περίπτωση που δείχνει ότι όποιος δουλεύει καλά και σκληρά αργά ή γρήγορα ανταμείβεται.
Η πίεση και η διαφορετική ψυχολογία του Μήτρογλου
Ένας επιθετικός σαν τον Μήτρογλου ζει για το γκολ. Έχει ιδιαίτερη σχέση με αυτό. Ίσως και... εμμονή κάποιες φορές. Το ένστικτο της επιθετικής του αυτοσυντήρησης τον οδηγεί εκεί. Ο Μητρογκόλ λοιπόν έχοντας γυρίσει στον Ολυμπιακό μετά από ένα μη επιτυχές πέρασμα από την Φούλαμ και αρκετά μεγάλη ταλαιπωρία με τραυματισμούς είναι σαν να ξεκινάει από την αρχή. Πάντα λοιπόν ένα νέο ξεκίνημα έχει δυσκολίες, εμπόδια και... παγίδες. Ο διεθνής φορ έχει μεγάλη ανάγκη να νιώσει ξανά πολύ καλά. Να αισθανθεί το πόσο απαραίτητος είναι. Αυτό το ένστικτό του προς το γκολ και την διαρκή ανάγκη επιβεβαίωσης ως σκόρερ είναι που τον οδηγεί κάποιες φορές στις μη πρέπουσες επιλογές. Όπως το να πάρει ξανά την μπάλα για να χτυπήσει πέναλτι κόντρα στον Παναθηναϊκό ενώ η εντολή παραμένει τα πέναλτι να τα βαράει ο Τσόρι Ντομίνγκες. Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει παρασυρόμενος από το... πάθος του για το σκοράρισμα. Κάποιες φορές το ένστικτο για κάτι σου βγαίνει. Άλλοτε όχι. Και εκτός των άλλων υπάρχει και η υποχρέωση της εφαρμογής των κανόνων της ομάδας.
Της λογικής και του προγραμματισμού της στο ματς. Στο μυαλό του φιλάθλου που βλέπει εκείνη την ώρα την συγκεκριμένη αντίδραση αλλά και το χαμένο πέναλτι δεν του έρχεται ως μία τόσο ευχάριστη εικόνα για έναν ποδοσφαιριστή που έχει το δικό του ειδικό δέσιμο με την ερυθρόλευκη εξέδρα και που της έχει δώσει τόσες πολλές χαρές. Και σε ντέρμπι και στην Ευρώπη. Ο Μήτρογλου είναι όμως σε καθεστώς μόνιμης πίεσης. Και λειτουργεί ως ένας άλλος... μαχητής. Θέλει να... επιβιώσει ως φορ και ως σκόρερ. Η ψυχολογία του είναι αλλιώτικη σε σχέση με πέρυσι. Θέλει να πιστοποιεί διαρκώς ότι είναι ικανός να συνεχίζει να παίζει σε υψηλό επίπεδο και να δείξει το πόσο μπορεί να πετύχει και φέτος στον Ολυμπιακό, για να δοκιμάσει ξανά το καλοκαίρι την τύχη του στην Ευρώπη.
Αυτό φανερώνει και πείσμα και ποδοσφαιρικό εγωισμό. Και ότι αναμφίβολα δεν το βάζει κάτω. Το συμβόλαιό του στον Ολυμπιακό μπορεί να μην είναι όπως στην Φούλαμ όμως είναι πολύ υψηλό και είναι και αυτή μία παράμετρος για επιπρόθετη πίεση. Τον κάνει στο να νιώθει ακόμα πιο μεγάλη υποχρέωση και στον πειραϊκό σύλλογο που του έδωσε πάλι την ευκαιρία να παίξει ποδόσφαιρο σε ανταγωνιστικό επίπεδο αλλά και απέναντι στον κόσμο. Ο Μίτσελ που ξέρει καλά να χειρίζεται τέτοιες καταστάσεις είναι ο ιδανικός άνθρωπος για να τον φέρει ξανά εκεί που πρέπει και να του δώσει την απαιτούμενη ώθηση για την συνέχεια. Εξάλλου ο καθένας πάντα θέλει τον χρόνο του και ειδικά όταν το τελευταίο διάστημα κρίνεται με τέτοιον τρόπο και αμφισβητείται συνεχώς από μία συγκεκριμένη μερίδα ανθρώπων.
Το ειδικό σχέδιο Μίτσελ για το ντέρμπι και τα χαφ
Η εικόνα του Ολυμπιακού στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό σίγουρα δεν ήταν η προσδοκώμενη μετά την μεγάλη του εμφάνιση με την Γιουβέντους. Ήταν όμως καλύτερος του Παναθηναϊκού, παρά τις όποιες κρίσεις και σκέψεις που υπήρξαν μετά τον αγώνα. Ανώτερος του αντιπάλου του που επέλεξε μία αμυντικογενή τακτική με έμφαση στις αντεπιθέσεις κάθε φορά που έβρισκε χώρο. Ο Ολυμπιακός έχει δείξει και φέτος πως έχει πρόβλημα με τις ομάδες που παίζουν κλειστά. Έτσι συνέβη και στο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό. Προσπάθησε όμως να ανοίξει το παιχνίδι του και να κάνει όσες πιο πολλές ευκαιρίες γινόταν. Ο Ισπανός τεχνικός παρέταξε τα... αναμενόμενα πρόσωπα και αυτά που σας γράφαμε μέρες πριν. Διάταξη 4-2-3-1 που όμως δεν εγγυάται επαρκή δημιουργία από τον άξονα.
Και όπως φάνηκε δεν έδωσε και την απαιτούμενη δημιουργία απο το κέντρο με το παιχνίδι να πηγαίνει και πάλι αρκετά στα άκρα. Ούτε ο Μιλιβόγιεβιτς είναι δημιουργικό χαφ, ούτε ο Μανιάτης. Δεν είναι αυτή η... δουλειά τους αυτή εξάλλου. Με την μετατόπιση του Κασάμι στα φτερά ο Μίτσελ δεν έχει στον άξονά του έναν πολύ δυναμικό μέσο ικανό να δημιουργήσει. Το έχουμε επισημάνει ξανά. Ο Ελβετός όταν παίζει στα άκρα είναι σαν να... χάνεται. Πρέπει να βρεθεί λοιπόν μία "φόρμουλα" για να είναι στο κέντρο. Εάν όχι μόνιμα, τουλάχιστον σε κάποια καίρια παιχνίδια. Ο Αφελάι από την άλλη έχει δικαιώσει τον Μίτσελ για την επιλογή του να τον χρίσει βασικό στο ντέρμπι. Πολλές πλαγιοκοπήσεις, τρεξίματα, παραγωγή παιχνιδιού και γενικά ιδιαίτερα καλή εικόνα.
Ο Ολλανδός είναι παίκτης τοπ επιπέδου και ταλαιπώρησε για τα καλά τους αντιπάλους του. Είναι ποδοσφαιριστής από άλλη ποδοσφαιρική... πάστα που όταν του βγαίνει το παιχνίδι είναι ικανός για μεγάλα πράγματα. Έπαιξε βέβαια τον ρόλο του (σ.σ. και σημαντικό) ότι δεν του βγήκε τόσο το ματς του Τσόρι. Ο Αργεντίνος βιρτουόζος άσος δεν κατάφερε να βοηθήσει όσο μπορούσε και ήθελε την ομάδα του ενώ είναι χαρακτηριστικό πως μετά το ματς τα είχε με τον εαυτό του, μην μένοντας και ο ίδιος ευχαριστημένος από το αγωνιστικό του πρόσωπο. Ο ερυθρόλευκος κόουτς από την μεριά του έστησε ίδιο Ολυμπιακό κατά 10/11 (σ.σ. μόνη αλλαγή  Αφελάι αντί του Ντινγκά). Μοιραία αρκετοί παίκτες έβγαλαν κόπωση, όμως στην ειδική του λογική δεν ήταν να παρουσιάσει μία άκρως επιθετική διάταξη, αλλά να κερδίσει το ματς. Να βγάλει κάποιες φάσεις, να σκοράρει και να νικήσει. Αυτό και συνέβη.
Ο στόχος επετεύχθη έστω και δύσκολα. Άλλωστε πάνω απ' όλα μετρούσε για τον Ολυμπιακό να κάνει το 2 στα 2 με Γιουβέντους και Παναθηναϊκό. Και το έκανε σε μία βραδιά που ναι μεν δεν ήταν καλός, όμως ήταν σίγουρα καλύτερος από τον αντίπαλό του... Ας μην ξεχνάμε και το μεγάλο... πρέσινγκ που υπάρχει γι' αυτά τα ματς προς τους παίκτες του Ολυμπιακού. Για τα ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό που είναι για όλους τα... τοπ παιχνίδια της χρονιάς στην Λίγκα, όπως και να είναι ο "αιώνιος αντίπαλος". Σε όποια κατάσταση και εάν βρίσκεται και όποιο και να είναι το προηγούμενό του αποτέλεσμα. Που είναι πάντα ειδικών συνθηκών με επιτακτική ανάγκη για την κατάκτηση της νίκης. Πίεση από τον κόσμο και από παντού και για αρκετούς παίκτες που αγωνίζονταν πρώτη φορά σε ντέρμπι όπως οι Ομάρ, Μαζουάκου, Κασάμι και Αφελάι. Μπορεί οι παίκτες να έχουν τα κίνητρα και τους λόγους για να κερδίσουν όμως πολλές φορές η παραπάνω πίεση μπορεί να βγάλει και έξτρα άγχος και ιδίως σε "πρωτάρηδες".
Ο εξαιρετικός Ντινγκά
Για ακόμα ένα ματς ο Αφρικανός χαφ έπραξε τα δέοντα στον αγωνιστικό χώρο. Ο Ντελβίν Ντινγκά συνεχίζει να δείχνει και στον Μίτσελ αλλά και στους ιθύνοντες στον Ολυμπιακό το πόσο χρήσιμος παίκτης είναι. Είτε ως βασικός είτε προερχόμενος από τον πάγκο είναι ποδοσφαιριστής-κλειδί και αυτό το γνωρίζει πολύ καλά ο Ισπανός. Το αρνητικό για τον Ντινγκά είναι τα μακρινά του ταξίδια λόγω της Εθνικής του Κονγκό (σ.σ. θα έχει ξανά ταξίδι τον Νοέμβριο). Παρόλα αυτά πάντως ο Ντινγκά δουλεύει τόσο πολύ και τόσο σκληρά και είναι τόσο αξιόπιστος που μπορεί και τα ξεπερνά όλα.
Και τώρα το Κύπελλο με ροτέισον
Ο Μίτσελ αρχίζει πλέον να ετοιμάζει τον Ολυμπιακό για τον αγώνα Κυπέλλου με τον Πανιώνιο και ενώ μετά υπάρχει ο Αστέρας στην Τρίπολη και η Γιουβέντους στο Τορίνο. Όπερ σημαίνει πως τα... ζόρια καλά κρατούν. Για το παιχνίδι της Τετάρτης με τους Νεοσμυρνιώτες στον εν λόγω θεσμό ο Ισπανός θα κάνει αλλαγές. Σίγουρα περισσότερες από εκείνες που έκανε για το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό. Είναι επόμενο και σχεδόν... επιτακτικό να προχωρήσει σε τροποποιήσεις. Και φυσικά ο Ισπανός θέλει να δει τον Ολυμπιακό να αποκτάει τον απαιτούμενο αγωνιστικό ρυθμό σε όλα του τα παιχνίδια. Και σε Ευρώπη αλλά και σε Ελλάδα.

*Πηγή: gazzetta.gr*

Ο Χάρι Ρέντναπ στο FourFourTwo!!

Ο Χάρι Ρέντναπ μίλησε με τον Sam Pilger. Διαβάστε την αποκλειστική του συνέντευξη στο FourFourTwo του gazzetta.gr.

Πως αξιολογείτε τη σεζόν της ΚΠΡ μέχρι τώρα;
Σαφώς και ήταν δύσκολα μέχρι τώρα. Δεν κάναμε καλό ξεκίνημα. Ήρθαμε από την Championship και τα βρήκαμε σκούρα. Τερματίσαμε 4οι και καταφέραμε να ανεβούμε στα play offs και είχαμε λιγότερο χρόνο να προετοιμαστούμε σε σχέση με τις Λέστερ και Μπέρνλι. Είχαμε 8 δανεικούς πέρυσι, που όλοι επέστρεψαν στους συλλόγους τους. Δύο εβδομάδες πριν το ξεκίνημα της σεζόν είχα μόλις 12 παίκτες στη διάθεσή μου. Έτσι, ήταν πολύ δύσκολα.
Ο Τόνι Φερνάντες (ιδιοκτήτης) είπε ότι η ΚΠΡ δε θα έκανε ξανά τα ίδια λάθη στην μεταγραφική περίοδο φέτος. Τελικά, μείνατε ευχαριστημένοι;
Τα πράγματα έγιναν λίγο βιαστικά, όμως πήραμε καλούς παίκτες. Απλά δεν έχω καταφέρει ακόμα να τους δω όλους στο γήπεδο. Αγοράσαμε τον Ματς από την Κάρντιφ, όμως είναι τραυματίας. Και ο Σάντρο είναι εκπληκτικός παίκτης, όμως ακόμα δεν έχει παίξει στο επίπεδο που θέλουμε.

Στο νέο σας βιβλίο γράφετε ότι ένας από τους παίκτες που θέλατε να πάρετε, για να εξασφαλίσετε την παραμονή ήταν ο Τζον Τέρι…
Ο Τζον είναι σαν τον Ρίο. Φανταστικός παίκτης και αν τους είχα και τους δύο, θα είχαμε το καλύτερο δίδυμο στην άμυνα στην Premier League. Όταν έχεις τον Τζον στην ομάδα σου, τότε έχεις έναν πραγματικό ηγέτη, έναν μαχητή και θα ήταν εξαιρετική μεταγραφή.
Ποια είναι η κυριότερη αιτία για το κακό ξεκίνημα της ΚΠΡ;
Θα έλεγα η απώλεια του Ρεμί, που πήγε στην Τσέλσι. Μας άφησε με ένα τεράστιο κενό στην επίθεση. Σε γενικές γραμμές το πρωτάθλημα είναι πολύ δύσκολο και θα πρέπει να προσαρμοστούμε γρήγορα.
Πιστεύετε ότι θα μένατε στην ΚΠΡ αν δεν είχατε καταφέρει να ανεβείτε στην Premier League;
Δε ήμουν εδώ σε διαφορετική περίπτωση. Θα είχα αποσυρθεί. Απολαμβάνω τις μέρες μου στην ΚΠΡ, είμαι χαρούμενος εδώ, έχουμε εκπληκτικό ιδιοκτήτη και απίστευτους οπαδούς. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι δε θα ήθελα να βρεθώ ξανά στην Championship. Δε θα το έκανα. Για να είμαστε δίκαιοι, νομίζω ότι και η διοίκηση θα ήθελε την αλλαγή στον πάγκο αν είχαμε μείνει στην κατηγορία.
Θα είναι η τελευταία σας δουλειά στο ποδόσφαιρο;
Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι. Ποτέ δεν ξέρεις. Το αστείο είναι ότι αν το σουτ του Μπόμπι Ζαμόρα στον τελικό των play offs σταματούσε στο δοκάρι και δεν κατέληγε στα δίχτυα, τότε δε θα ήμουν στην ΚΠΡ σήμερα. Μπορεί να είχα τελειώσει με το ποδόσφαιρο. Μπορεί να ήμουν στο Ντουμπάι ή στη Νότια Αφρική με την γυναίκα μου, απολαμβάνοντας τις διακοπές μας.

Μετά από 10 χρόνια απολαμβάνετε περισσότερο το ποδόσφαιρο στους πάγκους;
Μοιάζει το ίδιο. Όταν νικάς όλα είναι καλά, όταν όμως χάνεις τα πράγματα είναι χάλια. Η δουλειά μας έχει μεγάλη μοναξιά. Νιώθεις υπεύθυνος για όλους και δε θέλεις να απογοητεύσεις κανέναν. Είναι τρομερό συναίσθημα. Τα παίρνεις όλα στους ώμους σου. Είναι πολύ δύσκολα, όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά.
Πόσο δύσκολη είναι η διαχείριση των παικτών στο σύγχρονο ποδόσφαιρο;
Το παιχνίδι είναι διαφορετικό πλέον. Όταν ξεκίνησα δεν υπήρχαν ατζέντηδες και μπορούσες να μιλήσεις απευθείας με τους παίκτες. Αν είχαν κάποιο πρόβλημα, θα έρχονταν να σε δουν. Τώρα, όμως, μιλάς περισσότερο με τους ατζέντηδές τους, που αντί για σένα μιλάνε απευθείας με τον ιδιοκτήτη. Δεν μιλάνε με τους προπονητές. Δεν χτίζουν σχέσεις με εμάς πλέον, καθώς βλέπουν ότι οι αλλαγές στους πάγκους είναι συχνές.

Έχει γίνει επίσης δύσκολο με τους ιδιοκτήτες να εμπλέκονται συνεχώς;
Ναι, αυτό συμβαίνει σε αρκετούς συλλόγους. Όταν έπαιζα, οι πρόεδροι και οι ιδιοκτήτες ήταν απόμακροι. Αν σου μιλούσε, τον αποκαλούσες «mister» με σεβασμό και όχι με το όνομά του. Τώρα, είναι πολύ πιο προσιτοί με τους παίκτες, πολλοί από τους οποίους έχουν μέχρι και το προσωπικό τους νούμερο.
Το αγγλικό ποδόσφαιρο ενθουσιάζεται ακόμα με τους ξένους προπονητές;
Ναι, νομίζω ότι έτσι είναι. Ακόμα προσπαθούμε να προσλάβουμε ξένους τεχνικούς, μόλις μας δοθεί η ευκαιρία. Η Λίβερπουλ έχει αποδείξει με τον Μπρένταν Ρότζερς ότι μπορείς να πάρεις μικρότερους σε ηλικία προπονητές και εκείνοι να τα πάνε μια χαρά. Νομίζω ότι υπάρχουν αρκετοί νέοι προπονητές στην Championship, που μπορούν να κάνουν το επόμενο βήμα. Η αλήθεια είναι ότι όλα εξαρτώνται από τους παίκτες. Αν έχεις καλούς παίκτες, τότε η δουλειά σου δεν είναι τόσο δύσκολη. Αν δούμε τον Ζοσέ Μουρίνιο και τον βάλουμε να προπονήσει την ΚΠΡ ή την Μπέρνλι, τότε δεν πρόκειται ως διά μαγείας εκείνες να τερματίσουν στην πρώτη 7άδα.
Αν σας έδιναν την Μάντσεστερ Σίτι ή την Τσέλσι πιστεύετε ότι θα κατακτούσατε το πρωτάθλημα;
Ναι. Σίγουρα θα έφτανα κοντά όπως και να έχει χωρίς αμφιβολία. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτές οι ομάδες. Πιστεύω ότι ακόμη και με την Τότεναμ μπορούσαμε να κατακτήσουμε τον τίτλο. Αν είχαμε επενδύσει περισσότερα την κατάλληλη στιγμή, θα μπορούσαμε να το είχαμε κάνει. Μάλλον εκείνο που μας έλειπε ήταν ένας επιθετικός κλάσης. Επίσης, στην Γουέστ Χαμ αν είχαμε καταφέρει να κρατήσουμε για χρόνια εκείνη την εξαιρετική γενιά. Θα μπορούσαμε να είχαμε βγει ακόμη και στο Champions League. Μόνο αν μπορούσαμε να κρατήσουμε τον Φέρντιναντ, τον Λάμπαρντ, τον Κόουλ, τον Τζόνσον, τον Κάρικ και τον Ντεφό…

Η Τότεναμ βιάστηκε να σας αφήσει να φύγετε;
Έκαναν αυτό που θεωρούσαν σωστό, όμως από τότε δεν έχουν τερματίσει ξανά στην 4άδα. Με μένα στον πάγκο είχε τερματίσει δύο φορές στην 4άδα σε 3 χρόνια…
Πιστεύετε ότι παίρνετε τα εύσημα που σας αξίζουν ως προπονητής;
Νομίζω ναι. Όλοι ξέρουν ότι οι ομάδες μου πάντα προσπαθούσαν να παίξουν επιθετικά. Δεν γίνεται να προπονείς για 30 χρόνια σε όλα τα επίπεδα, αν δεν μπορείς να το κάνεις σωστά. Υπάρχουν πολλά παιδιά, που απολύονται μία φορά και μετά χάνονται για πάντα. Στάθηκα τυχερός.
Ο Αρσέν Βενγκέρ πρόσφατα γιόρτασε τα 18 του χρόνια στον πάγκο της Άρσεναλ. Πιστεύετε ότι αυτό μπορεί να ξανασυμβεί στην Premier League;
Όχι, δεν υπάρχει καμία περίπτωση. Ίσως ο Μπρένταν Ρότζερς να τα καταφέρει αν συνεχίσει τις επιτυχίες με την Λίβερπουλ, όμως γενικότερα είναι πολύ δύσκολο να το ξαναδούμε. Οι ξένοι προπονητές είναι όλο και περισσότεροι και όλοι θέλουν να κερδίσουν το πρωτάθλημα. Όλοι τους είναι χωρίς αμφιβολία επιτυχημένοι, όμως πολλές φορές δεν καταλαβαίνουν γιατί δεν μπορούν να κερδίσουν τον τίτλο.
Ποιος από τους πρώην παίκτες σας, σας έχει ικανοποιήσει περισσότερο με την εξέλιξή του;
Σίγουρα ο Μπέιλ. Υπήρχε εκείνο το αρνητικό ρεκόρ, που δεν είχε βρεθεί στην 11άδα σε νίκη για 24 αγώνες. Και ξαφνικά… απογειώθηκε. Έχει γίνει εκπληκτικός παίκτης, ένας από τους 4 καλύτερους αυτή τη στιγμή στον κόσμο. Φυσικά, νιώθω περήφανος και για όλους τους παίκτες που είχα στην Γουέστ Χαμ. Παίκτες όπως ο Φέρντιναντ και ο Λάμπαρντ. Είναι από τους καλύτερους επαγγελματίες που έχω γνωρίσει.

*Πηγή: gazzetta.gr*

Με mvp τον Καλογερόπουλο….!

Ο Τάσος Νικολογιάννης γράφει για την εικόνα του Παναθηναϊκού στο ντέρμπι, τα φάουλ και την διαιτησία του Καλογερόπουλου, που θύμισε... Ευθυμιάδη! 

Λίγες ώρες μετά την λήξη του ντέρμπι είπα να γράψω δύο λόγια από την ψυχή μου  για αυτό, που είδα. Ηταν το καλύτερο παιχνίδι που έχω δει ποτέ μου μεταξύ των δύο ομάδων με την μπάλα να πηγαίνει πάνω κάτω. Οι ευκαιρίες αμέτρητες, είδαμε μπαλάρα!

ADVERTISEMENT

Είδα την …..καλύτερη διαιτησία, που έχω δει ποτέ σε ντέρμπι. Μπράβο στον Καλογερόπουλο, που σαφέστατα και είναι ο mvp του ντέρμπι. Ακριβοδίκαιος μέχρι το 92 έδινε κάρτες …μόνο σε παίκτες του Παναθηναϊκού με εξαίρεση μία του Μιλιβόγεβιτς, που μάλλον του ….ξέφυγε. Στο 95 και στο 97 θυμήθηκε να δώσει κάρτες και σε Αφελάι , Μανιάτη. Στα φάουλ έκανε αυτό που έπρεπε. 19 ο Ολυμπιακός 8 ο Παναθηναϊκός.
Αν δεν είχε σκοράρει ο Αυλωνίτης, μέχρι τώρα, που γράφω ο Καλογερόπουλος ακόμα θα έδινε φάουλ στον Ολυμπιακό, γύρω-γύρω από την περιοχή του Παναθηναϊκού  για να σκοράρει ….κάποια στιγμή. Στο φάουλ , που έκρινε το ματς, ο Αφελάι έχει κάνει πρώτα φάουλ στον Ζέκα , που του τραβάει το σορτσάκι, αλλά ο Καλογερόπουλος έκανε αυτό που ΕΠΡΕΠΕ. Δεν έδωσε το φάουλ του Αφελάι, αλλά έδωσε το φάουλ του Ζέκα στη συνέχεια και έτσι μπήκε το γκολ!
Το αποκορύφωμα του…… ρεσιτάλ Κολγερόπουλου; Στο 93 ο Πέτριτς έχει στρώσει με το στήθος την μπάλα στον Αντζαγκούν, που ήταν απέναντι στον Ρομπέρτο αλλά. Τι αλλά; Δεν καταλάβατε; Ο Καλογερόπουλος είδε χέρι (μάλλον το τρίτο χέρι που έχει ο Πέτριτς) και έδωσε φάουλ και κίτρινη κάρτα στον Κροάτη….
Οσο για την χρονομέτρηση του παιχνιδιού εκεί πήρε ….άριστα ο Καλογερόπουλος. 6 τα λεπτά της διακοπής μετά το 1-0 , συν 2 λεπτά από την διακοπή για την αποβολή του Αναστασίου, συν 3 λεπτά από τις έξι αλλαγές, που έγιναν στο δεύτερο ημίχρονο, πόσο μας κάνει;  7 μας κάνει . Τι είπατε; 11. Όχι 7 μας κάνει κατά τον χρονομέτρη  Καλογερόπουλο.
Οσα και τα λεπτά των καθυστερήσεων. Οσο για το πέναλτι που έδωσε, εδώ έδωσε πέναλτι τις βουτιές του Βάις πέρυσι(με Αστέρα) και του Ντουρμάζ φέτος (με Βέροια), δεν θα δώσει αυτό, που ο Μήτρογλου πέφτει πάνω στα χέρια του Στιλ, όπως προς τιμήν του είπε και ο πρώην παίκτης του Ολυμπιακού Λουτσιάνο Ντε Σόουζα χθες το βράδυ;
Οσο για τον Αναστασίου να ΑΠΕΛΑΘΕΙ, που τόλμησε και είπε αλήτες. ΛΑΜΟΓΙΑ έπρεπε να φωνάξει…..
Και για να τελειώνουμε λίγο σοβαρά με το αγωνιστικό. Και εμένα δεν μου άρεσε , που ο Παναθηναϊκός δεν έκανε καθαρή ευκαιρία στο ντέρμπι. Αλλά είμαι συνειδητοποιημένος για τις δυνατότητες της ομάδας μου. Ξέρω, ότι όταν έχει απουσίες βασικών παικτών, όπως ο Μπέργκ, ο Μέντες (δεν ήταν έτοιμος να παίξει από την αρχή) σε τέτοιου είδους παιχνίδια, πρέπει να κοιτάξει πρώτα την αμυντική του λειτουργία και στη συνέχεια να το ψάξει το γκολ.
Αυτό έκανε , αλλά λογάριαζε χωρίς τον mvp, που φάουλ στον Παναθηναϊκό δεν έδινε και έβλεπε χέρια, που δεν υπήρχαν. Αλλά ρε παιδιά πραγματικά τι συζήτηση να κάνουμε για το αγωνιστικό, όταν έχουμε κουραστεί με αυτά που γίνονται όλα αυτά τα χρόνια. Από την άλλη δεν είδα καμία ομαδάρα στο γήπεδο.
Είδα έναν Ολυμπιακό, που μόνο με ….στημένα μπορούσε να απειλήσει. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Να θυμήσω ότι οι δύο ομάδες, έχουν  μία τεράστια διαφορά στο μπάτζετ, που στο γήπεδο δεν φαίνεται στα μεταξύ τους παιχνίδια. Ισα-ίσα που αυτό το 0-3 το περσινό του Παναθηναϊκού δύσκολα χωνεύεται.
Οσο για τον Καλογερόπουλο ήταν φτυστός ο……Ευθυμιάδης ο άτιμος. Ένα παιχνίδι που έπρεπε να τελειώσει 0-0 το έφερε άσο!

*Πηγή: gazzetta.gr*

Ο Αγραβάνης, η πετυχημένη ώρα και τα 34 τρίποντα!!

Ο Κωνσταντίνος Μελάγιες σχολιάζει τα όσα είδε στην αναμέτρηση του Ολυμπιακού με τον Κολοσσό, σε ένα παιχνίδι γεμάτο θεάμα. Η αναμέτρηση με τον Κολοσσό Ρόδου δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων, ωστόσο η αίσθηση που άφησε ο Ολυμπιακός ήταν κάπως καλύτερη. Φυσικά και η διαφορά δυναμικότητας των δύο ομάδων ήταν τεράστια, αλλά αυτό δεν μπορεί να μετριάσει  ούτε την απόδοση του Δημήτρη Αγραβάνη, ούτε τις αποστάσεις στην επίθεση οι οποίες διορθώθηκαν σε ορισμένο βαθμό, ούτε τους 2000 που βρέθηκαν στο ΣΕΦ στις 12:30, ούτε φυσικά και τα 34 τρίποντα τα οποία εκτέλεσαν οι Πειραιώτες.

ADVERTISEMENT

Καλός στην επίθεση, καλύτερος στην άμυνα
Ο Αγραβάνης για δεύτερο συνεχόμενο ματς έπαιξε πού καλά και βοήθησε ουσιαστικά. Ειλικρινά δε με ενδιαφέρουν οι 16 πόντοι που πέτυχε, αλλά η αμυντική του προσήλωση. Ο 20χρονος φόργουορντ το έκανε με την Λαμποράλ, το έκανε και με τους Ροδίτες. Χαμήλωσε το κέντρο βάρους του όταν τον κατέβασαν στο low post, κόντραρε, είχε σωστές περιστροφές στις βοήθειες και πάλεψε. Η μαχητικότητα του Αγραβάνη μου αρέσει. Αν μπολιάσει στο μυαλό του πως… ρυθμό σε ένα ματς θα βρει από την άμυνα και όχι από την επίθεση, θα δώσει πολλά περισσότερα.
Έτρεχαν συνέχεια και σωστά
Ο Ολυμπιακός ήθελε πολύ να τρέξει στον αιφνιδιασμό και να βρει χώρο για εύκολα καλάθια. Τα γκαρντ απλώνονταν όπως πρέπει στο παρκέ, οι ψηλοί φάνηκαν ορεξάτοι και ειδικά ο Χάντερ έγινε αποδέκτης πολλών ασίστ τις οποίες τελείωσε με κάρφωμα. Ο αιφνιδιασμός είναι από τα στοιχεία στα οποία επιμένει ο Μίλαν Τόμιτς.
Πέτυχε το «12:30»
Η ώρα του τζάμπολ ξενίζει (στην Ελλάδα και μόνο), αλλά το εγχείρημα του Ολυμπιακού σε συνεννόηση και συνεργασία με τον OTE TV νομίζω πως πέτυχε. Μισή ώρα πριν το ματς έστειλα μήνυμα απογοήτευσης «ούτε 200 άτομα δεν είναι στο ΣΕΦ», αλλά είχα βιαστεί. Πατεράδες με πιτσιρίκια πέρασαν καλά, πήραν και τα δωράκια τους από την ΚΑΕ, έπαιξαν με τον Θρυλέων και είχαν την ευκαιρία να δουν τα ινδάλματά τους. Αν το ίδιο ματς γινόταν στις 17:00 δεν πιστεύω να είχε έναν περισσότερο άνθρωπο από όσους τίμησαν με την παρουσία τους τον Μίλαν Τόμιτς και τους παίκτες του στις 12:30.
Όσα δίποντα, τόσα τρίποντα
Οι Πειραιώτες επιχείρησαν 34 δίποντα και ισάριθμα τρίποντα. Αρκετά θα λέγαμε, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αγωνιζόταν ο Κολοσσός τους «υποχρέωνε» κατά έναν τρόπο να σουτάρουν. Οι Ροδίτες ρίσκαραν αφήνοντας πολλά ανενόχλητα σουτ.
Επίσης δεν πρέπει να λησμονούμε πως η απουσία των Πρίντεζη και Ντάρντεν έχει μηδενίσει την παραγωγικότητα από το low post, κάτι που δίνει κάποια επιπλέον σουτ πίσω από τα 6,75.
ΥΓ : Ο Οθέλο Χάντερ ζήτησε συγνώμη αμέσως μετά τη λήξη του ματς με την Λαμποράλ Κούτσα , τόσο από τον Μίλαν Τόμιτς όσο και από τους συμπαίκτες του.
ΥΓ 2: Ο Μάικ Τζέιμς τις τρεις πρώτες αγωνιστικές κάνει απίστευτα πράγματα και δείχνει πως είναι ένας εξαιρετικός σκόρερ. Αυτό φυσικά δε σημαίνει πως είναι επιπέδου Ευρωλίγκα, ούτε και το αντίθετο όμως. Ειδικά σε 2-3 φάσεις εξέθεσε τον Μάντζαρη με χαρακτηριστική άνεση.
ΥΓ 3: Να θυμάστε (κι εγώ επίσης) πως ο χειρότερος προπονητής, γνωρίζει περισσότερο μπάσκετ από τον καλύτερο δημοσιογράφο, αναλυτή, φίλαθλο. (Επανάληψη).*Πηγή: gazzetta.gr*

Σαν τη γάτα με το ποντίκι...!!

Ο Ηρακλής Αντύπας γράφει στο blog του στο gazzetta.gr για το ντέρμπι των «αιωνίων» και τον Αυλωνίτη που έκρινε το ματς.

Θα ξεκινήσουμε από τους πρωταγωνιστές. Η μπάλα γράφει τις δικές της ιστορίες. Ιστορίες που μένουν χαραγμένες στο χρόνο. Ο Τάσος Αυλωνίτης  ούτε που θα πίστευε ότι θα ήταν αυτός που θα έκρινε το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό. Μπορεί να ήταν το μεγάλο του όνειρο, να παρακαλούσε να ζήσει κάποια στιγμή τη μοναδική χαρά να είσαι ο σκόρερ σε ντέρμπι αιωνίων, αλλά δεν θα περίμενε αυτό να συνέβαινε τόσο σύντομα.

ADVERTISEMENT

Ο Μποτία ένιωσε ενοχλήσεις, ζήτησε αλλαγή και ο 24χρονος αμυντικός μπήκε στο ματς. Και πριν καλά καλά ακουμπήσει την μπάλα, την έστειλε στα δίχτυα με εξαιρετική κεφαλιά (οι παλαιότεροι θα θυμούνται έναν άλλον ερυθρόλευκο που μπήκε αλλαγή σε ντέρμπι και το έκρινε στην πρώτη του επαφή και αναφερόμαστε στον Βασίλη Παπαχρήστου).
Ο Αυλωνίτης ήταν ο σκόρερ του ντέρμπι, πανηγύρισε έξαλλα, κοίταξε τον ουρανό και ουσιαστικά ευχαρίστησε τον Θεό για το δώρο που του έδωσε, αλλά δεν ήταν ο MVP. Αυτός κατά τη γνώμη μας, ήταν ο Αφελάι. Ο Ολλανδός κάθε φορά που ακουμπούσε την μπάλα… πονούσε. Όχι αυτός (όπως εμετικά είχε γραφτεί την ημέρα που ο Ολυμπιακός ανακοίνωνε την απόκτησή του), αλλά οι αντίπαλοι! Προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να τον σταματήσουν, αλλά δεν μπορούσαν.
Ο Ολυμπιακός πήρε την πολυπόθητη νίκη και έδωσε χαρά στον κόσμο του. Κέρδισε το ντέρμπι με 1-0, σε ένα ματς που θα μείνει χαραγμένο στη μνήμη μας για την προσωπική ιστορία του 24χρονου στόπερ. Γιατί με τον τρόπο που έπαιξε ο Παναθηναϊκός δεν γινόταν με τίποτα να παρακολουθήσουμε ποδόσφαιρο.
Τόσο κλειστά, ούτε η Νίκη Βόλου δεν έπαιξε στο Καραϊσκάκη. Μιλάμε, ότι οι «πράσινοι» κατασκήνωσαν έξω από την περιοχή του Στιλ και το μόνο που τους ενδιέφερε, ήταν να απομακρύνουν την μπάλα με οποιοδήποτε τρόπο. Ούτε κόντρες δεν επιχείρησαν να βγάλουν. Και με αυτή την τακτική, ακόμα και το 1-0, πολυτέλεια είναι για τον Παναθηναϊκό. Κι δε νομίζουμε ότι αυτή η εικόνα χαροποιεί τους φίλους της. Να βλέπουν έναν Παναθηναϊκό, να αμύνεται λες και είναι ομάδα που παλεύει για την παραμονή της και τον Ολυμπιακό να παίζει το παιχνίδι της γάτας, εναντίον του ποντικιού…
Ο Θρύλος εκμεταλλεύθηκε για δεύτερη στη σειρά την έδρα του. Στο… καναβάτσο η Γιουβέντους, στο… καναβάτσο και ο Παναθηναϊκός. Ένας Παναθηναϊκός, που νομίζει ότι κάθε χρόνο θα κοιμάται ο Θεός. Και όταν δεν κοιμάται, φταίει η διαιτησία…

*Πηγή: gazzetta.gr*

Ο Μποχωρίδης είναι στη σωστή... πίστα!!

Ο Αρης Λαούδης γράφει για τις 13 ασίστ του Μποχωρίδη, τον Ιβάνοβιτς που έχει κατηγοριοποιήσει τους νεαρούς παίκτες που έχει στα χέρια του, τον Γιάνκοβιτς που «βγάζει μάτια» και τον Παππά που πρέπει να σταθεροποιήσει την απόδοσή του.

Οπως τα ηλεκτρονικά (playstation τα λένε τώρα;) είχαν πίστες και βαθμούς δυσκολίες, έτσι και ο επαγγελματικός αθλητισμός έχει τα δικά του στάδια μέχρι να φτάσει ο αθλητής στην απόλυτη επιτυχία.

ADVERTISEMENT

Το μπάσκετ σ' αυτό το επίπεδο δεν είναι «φόρα τη φανέλα, παίζεις», ούτε μπορείς ένας αθλητής να γίνει από ταλαντούχος, καλός μέσα σε τρεις μήνες. Η ωρίμανση, όπως και στα κρασιά, είναι μια χρονοβόρα διαδικασία που για να την υποστηρίξεις χρειάζεται υπομονή, επιμονή και συγκεκριμένες απαιτήσεις σε κάθε χρονική περίοδο.
Ο Μποχωρίδης ήρθε λοιπόν στον Παναθηναϊκό ως ταλαντούχος νεαρός που μπορεί σε βάθος χρόνου να εξελιχθεί σε σπουδαίο παίκτη, αλλά για να το πετύχει θα πρέπει να περάσει τις... πίστες που είναι συγκεκριμένες και δεν αλλάζουν, όσο κι αν αλλάζει κατά διαστήματα το μπάσκετ.
Το καλό για τον ίδιο, αλλά και για τον Παναθηναϊκό, είναι πως διαθέτει έναν προπονητή που σ' αυτή τη φάση γνωρίζει καλά αυτές τις πίστες και ξέρει τι απαιτήσεις μπορεί να έχει από τους νεαρούς ταλαντούχους παίκτες του. Ούτε ακούει τους προπονητές της εξέδρας, όταν κάποιος πιτσιρικάς δεν αποδίδει, ούτε έχει παράλογες απαιτήσεις από παιδιά που παίζουν για πρώτη φορά σ' αυτό το επίπεδο.
Δεν περιμένει για παράδειγμα από τον Μποχωρίδη να καθαρίσει παιχνίδια στην Ευρωλίγκα, δεν έχει την ψευδαίσθηση πως ο Χαραλαμπόπουλος είναι έτοιμος για να μοιραστεί τον χρόνο με τον Γιάνκοβιτς στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, ούτε βεβαίως εκτιμά ότι οι Διαμαντάκος και Παπαγιάννης είναι έτοιμοι παίκτες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν όπως οι Παππάς και Γιάνκοβιτς.
Η φράση «ο καθένας στην ώρα του» ταιριάζει γάντι στην περίπτωση, με τον Ιβάνοβιτς να έχει κατηγοριοποιήσει τους νεαρούς, ανάλογα με την ετοιμότητά τους, όπως ήταν το φυσιολογικό εξ αρχής. Αλλες οι απαιτήσεις για παράδειγμα από τους Παππά και Γιάνκοβιτς, άλλες από τον Μποχωρίδη και τον Χαραλαμπόπουλο, κι αυτό φαίνεται από τον τρόπο που χρησιμοποιούνται οι τέσσερις παίκτες.
Ο Μποχωρίδης έκανε την καλύτερή του εμφάνιση με τη φανέλα του Παναθηναϊκού κι αυτό είναι σημαντικό γιατί σιγά - σιγά καθορίζεται η «πίστα» την οποία περνάει αυτή τη χρονιά. Δεν είναι ο παίκτης που για έναν χρόνο θα πρέπει να δει τα παιχνίδια από τον πάγκο, αλλά ούτε κι αυτός πάνω στον οποίο μπορεί να βασιστεί ο Παναθηναϊκός στην Ευρωλίγκα. Το επίπεδο ετοιμότητάς του είναι κάπου στο ενδιάμεσο και ο Ιβάνοβιτς ξέρει πως για να πάει στο παρακάτω βήμα θα πρέπει οπωσδήποτε να δώσει εξετάσεις και να περάσει με άριστα σ' αυτό το επίπεδο.
Με λίγα λόγια, για να μπορέσει ο Μποχωρίδης να σταθεί στην Ευρωλίγκα, θα πρέπει πρώτα να πρωταγωνιστήσει στο ελληνικό πρωτάθλημα, να αποκτήσει σταθερότητα και μέσα από τη διαδικασία ωρίμανσης να πάει στο παρακάτω στάδιο, όπως συμβαίνει μ' όλους τους νεαρούς παίκτες. Η εμφάνιση κόντρα στην ΑΕΚ είναι η απόδειξη πως ο Μποχωρίδης έχει μπει σ' αυτή τη διαδικασία και είναι αποκλειστικά στο χέρι του πόσο θα κρατήσει αυτή, μέχρι να κάνει το ξεπέταγμα που όλοι περιμένουν.
Ο Γιάνκοβιτς για παράδειγμα θα μπορούσε να είναι το παράδειγμα του Μποχωρίδη για τα στάδια που έχει να περάσει. Δεύτερος σκόρερ της Α1 πριν από δύο χρόνια στον Πανιώνιο, έκανε... αγροτικό πέρυσι με τον Παναθηναϊκό και φέτος έχει σημαντικό ρόλο σε Α1 και Ευρωλίγκα με τον Ιβάνοβιτς να ποντάρει πολλά σ' αυτόν.
Από την πρώτη μέρα ο Μαυροβούνιος μιλούσε με τα καλύτερα λόγια για τον Γιάνκοβιτς και μάλιστα έλεγε στους ανθρώπους του Παναθηναϊκού πως σε δύο χρόνια θα τρίβετε τα μάτια σας μ' αυτό που θα βλέπετε. Δεν πήρε άλλον παίκτη στη θέση του, προτίμησε να καλύψει την «τρύπα» στο «5» κι όχι στο «3» και προς το παρόν ο Βλάντο τον δικαιώνει με την σταθερότητά του.
Ο Γιάνκοβιτς είναι ο πιο εξελίξιμος νεαρός (αν μπορούμε να τον πούμε πλέον έτσι...) του Παναθηναϊκού, με τρομερή βελτίωση σ' όλους τους τομείς του παιχνιδιού του. Ακόμη και την άμυνα σε ψηλότερους ή κοντύτερους αντιπάλους προσπαθεί να βελτιώσει και έχει κάνει άλματα προόδου, αν αναλογιστούμε την εικόνα του την περσινή σεζόν που δεν μπορούσε καλά - καλά να αντιμετωπίσει κανέναν στο ένας εναντίον ενός.
Για τον Παππά δεν πιστεύω πως υπάρχει κανείς που αμφισβήτησε ποτέ το ταλέντο και τα προσόντα του. Είναι από τους πιο ταλαντούχους επιθετικά παίκτες που έχει βγάλει το ελληνικό μπάσκετ την τελευταία δεκαετία, αλλά του λείπει η σταθερότητα που θα του επιτρέψει να είναι το ίδιο σημαντικός, ανεξαρτήτως αντιπάλου. Ο Παππάς έχει παρατείνει την περίοδο ωρίμανσης του και η φετινή χρονιά είναι σταθμός για να περάσει σε άλλο επίπεδο.

*Πηγή: gazzetta.gr*

Ντέρμπι με Αυλωνίτη και... πολλά γέλια!!

Ο Χρήστος Σταθόπουλος γράφει για όσα είδε στο Καραϊσκάκη και... τον πιάνουν τα γέλια με τις συγκρίσεις.

Πάει κι αυτό. Τόσο κακό για το τίποτα. Πάρα πολλή χαμένη φαιά ουσία. Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός 1-0, σε ένα ματσάκι της πλάκας, της σειράς, σε έναν αγώνα-ντροπή για την ιστορία των δύο ομάδων και ειδικά για την ποιότητα των γηπεδούχων.

ADVERTISEMENT

Θέαμα; Τραγικό. Διαιτησία; Να την κλαίνε οι ρέγγες. Ατμόσφαιρα; Η μόνη που ξεχώρισε. Ποδοσφαιρικές εμπνεύσεις; Ανύπαρκτες. Προπονητικό στήσιμο; Στα ρηχά. Κι όλα αυτά, μια μέρα μετά την επική ματσάρα στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου που είχα την τύχη να δω, όπως και τόσοι Ελληνες, και να μελαγχολήσω. Αν, λοιπόν, είμαι επηρεασμένος από το 3-1 στη Μαδρίτη, μα κυρίως από τη ΜΠΑΛΑ που μας προσέφεραν ο Ρονάλντο, ο Χάμες, ο Μπενζεμά και οι άλλοι, συγχωρέστε με. Αλλά δεν...
Στο Φάληρο, τη διαφορά την έκανε ένα νέο παιδί, ένας καινούριος ποδοσφαιριστής του πρωταθλητή, ο Τάσος Αυλωνίτης. Μπήκε στη θέση του Μποτία, πετάχτηκε στο Θεό όταν εκτέλεσε ο Τσόρι και έγραψε το τελικό σκορ, υπογράφοντας την ποδοσφαιρική κωμωδία που έπαιξαν οι «αιώνιοι». Ο υψηλόσωμος κεντρικός αμυντικός είναι το μοναδικό, κατά τη γνώμη μου, θετικό αυτού του ντέρμπι. Ερμήνευσε επάξια το ρόλο του.
Πάμε τώρα στα υπόλοιπα και στους λόγους που είναι να γελάει κανείς βλέποντας ένα τέτοιο ματς.
- Οι "συγκρίσεις" (και η αναμονή) μετά τη ματσάρα στη Μαδρίτη, είναι ίσως το πιο σύντομο ανέκδοτο. Όπως και το κυριακάτικο πρωτοσέλιδο αθλητικής εφημερίδας με τον τίτλο... CLASICO (αναφερόμενη στο ΟΣΦΠ-ΠΑΟ).
- Ο Ολυμπιακός παρουσιάστηκε κουρασμένος, άκεφος, ανόρεχτος και μπουχτισμένος από τη νίκη επί της Γιουβέντους. Σε 97 λεπτά δύο (τρεις ψεύτικες) ευκαιρίες. Αν αυτό το ρόστερ εξουσιοδοτείται και του επιτρέπεται να παίζει έτσι κόντρα σε αυτό τον Παναθηναϊκό που ώρες-ώρες σε πιάνει... τρέλα με αυτά που κάνει στο γήπεδο, τότε υπάρχει ζήτημα. Σκεφτείτε να μην έπαιρναν τη νίκη οι Πειραιώτες και να είχαν αποδώσει έτσι.
- Ο Παναθηναϊκός έως τώρα είναι η κωμωδία της χρονιάς. Το έργο που δεν ξέρεις ποιος θα κάνει τη γκέλα, ποιο "ζευγάρι" θα χαθεί πάνω στο ένα-δύο. Σαν το σεσουάρ για δολοφόνους δηλαδή, που κάθε φορά έχει κι άλλο δράστη.
- Ο Μήτρογλου; Τον βλέπεις και λες «είναι κρίμα, ας τον βοηθήσει κάποιος». Εφυγε στην αντεπίθεση και ακόμα αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατόν να μην τον πιάνουν τα πράσινα παλτά. Την εκτέλεση του πέναλτι την αφήνω στην άκρη. Στις ακαδημίες U-14 του Ολυμπιακού, εκτελούν καλύτερα.
- Πάμε τώρα στον Καλογερόπουλο: κατ' αρχάς το πέναλτι το κέρδισε ο Μήτρογλου. Ναι, είναι φάση που ξεγελιέται εύκολα ο διαιτητής, αλλά η ουσία είναι να μην ξεγελιέται. Ο Μητρο-γκόλ πέφτει πάνω στον Στιλ, ο οποίος στη συνέχεια αποδεικνύεται... ατσάλι.
- Αφού, λοιπόν, καταλογίζεται το πέναλτι, ο ρέφερι δεν δίνει κόκκινη στον τερματοφύλακα των πρασίνων, μιας κι ο παίκτης του Ολυμπιακού είναι σε θέση για γκολ -διαφορετικά δεν θα έπαιρνε εκεί το πέναλτι-, αλλά βγάζει την κίτρινη από το τσεπάκι.
Και φτάνουμε στις καθυστερήσεις, όπου ο Παναθηναϊκός δίνει και την τελευταία ρανίδα του αίματός του. Η μπάλα πάει στην περιοχή και όπως κατεβαίνει πέφτει σε ένα... παϊδι, σε ένα πλευρό του Πέτριτς. Ο Καλογερόπουλος είδε... χέρι και έκοψε τη φάση. Δεν ξέρω αν ήταν μπαμπεσιά, όπως είπε ο Αλαφούζος, ξέρω πως έκοψε μια φάση που σαφέστατα θα μπορούσε να έχει πολύ σοβαρή εξέλιξη. Λίγα δεύτερα πριν από το τέλος...
Όλα τα παραπάνω, συνέθεσαν κατά τη γνώμη μου μια αστεία εκδοχή του καλύτερου και πιο κλασικού ντέρμπι του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το οποίο έχει μπει προ πολλού σε... φέρετρο.
ΥΓ. Aν έχω χάσει επεισόδιο, συγχωρέστε με. Αλλά από την προηγούμενη φορά που έγινε ο σαματάς, έμεινα με την εντύπωση ότι στα πέναλτι πάει ο Τσόρι.

*Πηγή: gazzetta.gr*