«Ο Κλαφ δημιούργησε ένα ποδοσφαιρικό θαύμα!»

Ο Τζον ΜακΓκούβερν, αγαπημένος ποδοσφαιριστής του Μπράιαν Κλαφ, μιλάει στο gazzetta.gr για τη μέρα που ο θρυλικός manager ανέλαβε τη Νότιγχαμ Φόρεστ και άλλαξε την ποδοσφαιρική ιστορία στην Αγγλία.

Στις 6 Ιανουαρίου του 1975, η Νότιγχαμ Φόρεστ έκανε την κίνηση που έμελλε να της αλλάξει για πάντα την πορεία. Ξεκίνησε τη συνεργασία της με τον οραματιστή προπονητή Μπράιαν Κλαφ. Τον Ιανουάριο εκείνον, ήταν 13η στη δεύτερη κατηγορία. Μαζί με το έτερο προπονητικό του ήμισυ, τον Πίτερ Τέιλορ, στη δεύτερη «γεμάτη» χρονιά του στο Νότιγχαμ, οδήγησαν τους Reds στην άνοδο. Την επόμενη, κατέκτησαν το Πρωτάθλημα και το League Cup. Ο «Κλάφι» έγινε ο πρώτος προπονητής μετά τον Χέρμπερτ Τσάπμαν που γίνεται πρωταθλητής με δύο διαφορετικές ομάδες, καθώς είχε προηγηθεί ο τίτλος με τη Ντέρμπι Κάουντι. Στη συνέχεια, η Φόρεστ στέφθηκε δύο διαδοχικές χρονιές Πρωταθλήτρια Ευρώπης, κάνοντας όλη τη Γηραιά Ήπειρο να τρίβει τα μάτια της!
Με αφορμή την επέτειο των 40 χρόνων από τη μέρα που ο Κλαφ ανέλαβε τη Φόρεστ, επικοινωνήσαμε με τον αγαπημένο του παίκτη. Τον Τζον ΜακΓκούβερν. Ο Σκωτσέζος, που σήμερα είναι πρεσβευτής τους συλλόγου, ακολούθησε τον Κλαφ σε όλες του τις ομάδες. Αρχικά στην «άσημη» Χάρτλπουλ. Στη συνέχεια στη Ντέρμπι, όπου και έγινε γνωστός από την πορεία προς τον τίτλο. Μετά στη Λιντς, στις καταστροφικές μέρες 44 μέρες που έγιναν η αφορμή για το Damned United. Και μετά στη Νότιγχαμ Φόρεστ. Έγινε σύντομα αρχηγός και μαζί με τον ιδιόρρυθμο manager και τους υπόλοιπους, έγραψαν ιστορία. «Έπαιξα παντού με τον Μπράιαν Κλαφ. Όταν, μετά την άσχημη περίοδο της Λιντς υπέγραψε στη Νότγχαμ Φόρεστ, με απέκτησε και ήμουν μια από τις πρώτες επιλογές του. Με έκανε άμεσα και αρχηγό, καθώς βοήθησαν και οι συγκυρίες. Οι δύο του αρχηγοί ήταν τραυματίες και προτίμησε να μου δώσει το περιβραχιόνιο, κάτι πολύ σημαντικό τότε για μένα».
Έχοντας ζήσει όλες τις πλευρές του Κλαφ, ο ΜακΓκούβερν εξηγεί στο FourFourTwo του gazzetta.gr όπως κατάφερε να αλλάξει την εικόνα του συλλόγου. Έφτιαξε μια ομάδα που στέφθηκε Πρωταθλήτρια Ευρώπης βασιζόμενος κατά πρώτο λόγο την ψυχολογία. «Το βασικό ήταν ότι κατάφερε να αλλάξει τον τρόπο σκέψης όλων στο σύλλογος. Ήταν πολύ θετικός σε όλα και έκανες τους πάντες να νιώθουν αυτοπεποίθηση, με τον τρόπο του μας άλλαξε τη νοοτροπία. Δεν μιλούσε ποτέ για τον αντίπαλο, αλλά πάντα για την ομάδα μας. Δεν αναλύαμε τον αντίπαλο, ούτε μιλούσαμε για αυτόν. Μόνο για εμάς. Μας έκανε να πιστέψουμε ότι να παίζαμε όπως έπρεπε μπορούσαμε να νικήσουμε τους πάντες».
Εκτός αυτού, ο Μπράιαν Κλαφ κατάφερε να αλλάξει και το στιλ του αγγλικού ποδοσφαίρου. Δεν είναι τυχαίο το ρητό του, που βρίσκεται και στο άγαλμα, το οποίο έχει στηθεί προς τιμήν του στο Νότιγχαμ. «Αν ο Θεός ήθελε να παίζουμε ποδόσφαιρο στα σύννεφα, θα έβαζε χορτάρι εκεί». Για εκείνον, το να μένει η μπάλα στο έδαφος και να τη δίνουν οι παίκτες του με τη μία, χωρίς να την «κουβαλούν», ήταν το βασικό. «Θυμάμαι μας έπιανε εμάς τους μέσους και μας έλεγε. "Αν έπαιζες επιθετικός που θα ήθελες τη μπάλα; Στα πόδια ή στον ουρανό; Που θα μπορούσες να την κοντρολάρεις πιο εύκολα και να βοηθήσεις το παιχνίδι;". Όλοι φυσικά του απαντούσαμε στα πόδια. "Τότε να τη δίνετε χαμηλά και να μην τη σηκώνετε!", μας απαντούσε. Το βασικό για εκείνον ήταν να τρέχουμε χωρις τη μπάλα, να την αλλάζουμε γρήγορα και να τη δίνουμε χαμηλά. Άλλαξε όχι μόνο το στιλ της Φόρεστ, αλλά και ολόκληρου του ποδοσφαίρου. Τα λόγια του έμοιαζαν απλά, αλλά στην εφαρμογή δεν ήταν».
Ο ΜακΓκούβερν θυμήθηκε και ένα προσωπικό περιστατικό, από τα πρώτα του χρόνια ως ποδοσφαιριστής.  «Όταν ήμουν 16 χρονών, μου είπε να πάρω μια μπάλα και να τρέξω μέχρι το σημαιάκι του κόρνερ όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Μετά με έβαλε να κάνω το ίδιο χωρίς τη μπάλα. "Πώς είναι καλύτερα να τρέχεις; Με τη μπάλα η χωρίς;" "Χωρίς", του απάντησα. "Τότε με το που σου έρχεται να τη δίνεις και να τρέχεις να πάρεις την καλύτερη δυνατή θέση!", μου είπε. Ήταν για μένα ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα. Ακόμα και στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, βλέπεις ότι ομάδες όπως η Μπαρτσελόνα στήριξαν τις επιτυχίες τους σε αυτή την απλή αρχή».
Κατά πολλούς, είναι ο καλύτερος προπονητής που ανέδειξε το αγγλικό ποδόσφαιρο, δεδομένων των τόσο γρήγορων επιτυχιών του σε συνάρτηση με το μέγεθος των ομάδων που ανέλαβε. «Είναι σίγουρα ένας από τους καλύτερους προπονητές στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Όσον αφορά την επιτυχία, αν πούμε ότι από αυτό κρίνεται ένας προπονητής, αυτά που έκανε με τη Ντέρμπι και με τη Φόρεστ έμοιαζαν απίθανα. Κανείς δεν έφερε τόσο γρήγορη επιτυχία σε ομάδες που δεν ήταν στην κορυφή».
Παράλληλα, ο Σκτωτσέζος ξεκαθαρίζει πως ακόμα και σήμερα, αν ο Μπράιαν Κλαφ ήταν στη ζωή και καλούταν να «τρέξει» κάποιο πρότζεκτ, θα τα κατάφερνε μια χαρά. «Θα πετύχαινε χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα. Δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να διαχειριστεί τους ποδοσφαιριστές όπως αυτός. Ούτε ο Μουρίνιο, ούτε ο Γκουαρδιόλα, ούτε κανείς. Αναφέρω αυτά τα ονόματα επειδή τα θεωρώ top class, όμως ποτέ κανείς δεν έφτασε την κλάση του Κλαφ στον τρόπο που έδινε κίνητρο και μιλούσε στους παίκτες, στον τομέα της ψυχολογίας».
Όσον αφορά το αν είναι πιθανόν στο σύγχρονο ποδόσφαιρο να δούμε μια ομάδα να ανεβαίνει κατηγορία και αμέσως να παίρνει δύο Champions League, ο ΜακΓκούβερν είναι σαφής: «Το θεωρώ αδύνατον. Δεν μπορεί να συμβεί. Ο Μπράιαν Κλαφ δημιούργησε ένα ποδοσφαιρικό θαύμα στη Νότιγχαμ Φόρεστ. Κανείς στην Ευρώπη δεν φανταζόταν ότι θα μπορούσε από τη δεύτερη κατηγορία, σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα να πάρει Πρωτάθλημα και δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών Ευρώπης. Είναι κάτι το μοναδικό..».

*Πηγή: gazzetta.gr*

Ο Τζέραρντ στο FourFourTwo!!

Λίγο μετά την ανακοίνωση ότι αποχωρεί από την Λίβερπουλ, ο Στίβεν Τζέραρντ μίλησε στον Ben Welch και στο FourFourTwo.

Τα μάτια του Στίβεν Τζέραρντ είναι καρφωμένα στο γραφείο. Πιάνει ένα ποτήρι νερό και το γυρίζει γύρω-γύρω. Κάποια στιγμή σκάει και ένα μικρό χαμόγελο. Το FourFourTwo μόλις τον είχε ρωτήσει πως είναι να έχει έναν τελικό Κυπέλλο με το όνομά του.
Κομπάζει, πριν σπάσει τη σιωπή του. «Είναι ωραίο όταν οι άνθρωποι το λένε, όμως νομίζω ότι είναι ασέβεια προς τους συμπαίκτες μου, που βοήθησαν στο να κατακτήσουμε το τρόπαιο», απαντάει.
Ασέβεια; Μπορεί, όμως είναι στα όρια του ανεκτού. Το 2006 η Λίβερπουλ έχανε με 3-2 από την Γουέστ Χαμ στο Millennium. Είχαμε ήδη φτάσει στις καθυστερήσεις, έχοντας ήδη σκοράρει ένα γκολ και φτιάξει ένα άλλο, ο Τζέραρντ πέτυχε ένα εκπληκτικό γκολ από τα 30 μέτρα, για να φέρει το ματς στα ίσα. Σαν να μην έφτανε αυτό, σκόραρε και στη διαδικασία των πέναλτι, για να βοηθήσει την Λίβερπουλ να κατακτήσει το 7ό της Κύπελλο.
Πολλοί λίγοι παίκτες κατάφεραν να έχουν τέτοιες στιγμές στην καριέρα τους. Και ο Τζέραρντ δεν το έκανε μόνο μία φορά. Οι ηρωισμοί του δεν ξεκίνησαν ούτε σταμάτησαν εκεί. Ολυμπιακός το 2004, Μίλαν το 2005, Γουέστ Χαμ το 2006, Μαρσέιγ το 2008 και Ατλέτικο το 2008. Με τόσα... μετάλλια ο Τζέραρντ είναι δίχως αμφιβολία σύμβολο και για τον σύλλογο και για την πόλη.
Το γεγονός ότι μεγάλωσε στον Ironside Road απλά προσθέτει πόντους στον μύθο του. «Μέχρι τα 8 μου θα μπορούσα να υποστηρίζω οποιαδήποτε ομάδα. Όταν ήμουν μικρός είχα φανέλες πολλών ομάδων. Της Τότεναμ, της Νόριτς, της Ρεάλ, της Μπαρτσελόνα... Είχα μέχρι και φανέλα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ», εξομολογείται στο FourFourTwo.
«Είχαμε κάποιους οπαδούς της Έβερτον στην οικογένεια, που προσπάθησαν να με μυήσουν στον τρόπο των μπλε, όμως από τη στιγμή που άρχισα να καταλαβαίνω το παιχνίδι, ακούγοντας ιστορίες για την Λίβερπουλ από τον πατέρα και τον αδερφό μου, αυτό ήταν».

Εμπνευσμένος από τις επιτυχίες των κόκκινων τη δεκαετία του '80, ο Τζέραρντ ξεκίνησε να παίζει με τους Whiston Juniors, πριν καταφέρει να δώσει το παρών σε δοκιμαστικό της Λίβερπουλ σε ηλικία 8 ετών. Ο Στιβ Χέιγουεϊ, τότε διευθυντής των ακαδημιών, είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό.
«Γνωρίζαμε από όταν ήταν 14 ετών ότι θα τα κατάφερνε. Τον είχαμε πάρει μαζί μας σε ένα τουρ για παίκτες κάτω των 18 ετών στην Ισπανία, όταν ήταν 13-14, κάτι που συνέβαινε για πρώτη φορά. Το ταλέντο του ήταν τεράστιο», σχολίασε.
Με άλλες ομάδες να τον πολιορκούν από μικρή ηλικία, ο Χέιγουεϊ έπαιξε το χαρτί του Anfield. «Όταν ξεκίνησα προπονήσεις με την Λίβερπουλ, ο Χέιγουεϊ έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για μένα και συνήθιζε να μου χαρίζει εισιτήρια για τους αγώνες», μας λέει ο Τζέραρντ.
«Το Anfield ήταν κάτι το απίστευτο. Με εντυπωσίαζε ο θόρυβος. Έβλεπα παιχνίδια μόνο στην τηλεόραση. Έτσι, το να βρίσκομαι στο γήπεδο και να είμαι μέρος της ατμόσφαιρας με άγγιξε. Τότε ήταν που ξεκίνησε και το όνειρο».
Γνωρίζοντας ότι έχουν ένα διαμάντι στα χέρια τους, οι κόκκινοι προσέφεραν στον Τζέραρντ 7ετές συμβόλαιο, όταν ήταν μόλις 14. Σύντομα, βρέθηκε να αντιμετωπίζει παίκτες που θαύμαζε.
«Ήμουν ανάμεσα σε εκατομμυριούχους που είχαν 60-70 διεθνείς συμμετοχές και 500 εμφανίσεις στην καριέρα τους. Το συναίσθημα ήταν τρομακτικό. Ήταν παράξενο να βρίσκομαι εκεί, περιτριγυρισμένος από παίκτες που ήταν οι ήρωές μου», παραδέχεται.

Ρόμπι Φάουλερ, Στιβ ΜακΜάναμαν και Τζέιμι Κάραχερ πήραν από κοντά το ψηλό λιγνό παιδάκι, όμως κυρίως ήταν δύο παίκτες που βοήθησαν τον Τζέραρντ να καταλάβει τι σημαίνει να φοράς τη φανέλα της Λίβερπουλ. «Παρακολουθούσα τους Πολ Ινς και Τζέιμι Κάραχερ εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου, για να δω τη συμπεριφορά τους», μας λέει ο Τζέραρντ.
«Παρακολουθούσα πως έτρωγαν, πως ντύνονταν, τι αυτοκίνητα οδηγούσαν και πως αντιδρούσαν, όταν τους ζητούσα να μου υπογράψουν διάφορα πράγματα. Κάθε μέρα τους έδινα όλο και κάτι καινούριο να μου υπογράψουν».
Τα πράγματα, πάντως, δεν ξεκίνησαν με τον καλύτερο τρόπο για τον μετέπειτα κορυφαίο παίκτη της χρονιάς. Ο Ουγιέ έβαλε τον 18χρονο Τζέραρντ στα τελευταία λεπτά της νίκης με 2-0 επί της Μπλάκμπερν το 1998. Γεμάτος άγχος, είχε στείλει την μπάλα στην εξέδρα στην πρώτη του επαφή. Η πρώτη φορά που ξεκίνησε βασικός στο ματς με την Τότεναμ τα πράγματα ήταν ακόμη χειρότερα...
«Όταν ξεκίνησα να παίζω, υπήρξαν στιγμές που δεν ένιωθα ότι ανήκω σε αυτό το επίπεδο. Αν έκανα μία κακή προπόνηση ή κάποιος με περνούσε εύκολα, τότε αμφισβητούσα αν ήμουν τόσο καλός. Όμως με κάθε προπόνηση, κάθε παιχνίδι, μάθαινα και ωρίμαζα», είπε ο Τζέραρντ.
Την επόμενη σεζόν ήταν βασικός και αναντικατάστατος, ανοίγοντας λογαριασμό με το γκολ του στο ματς με την Σέφιλντ Γουένσντεϊ. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε παίκτης της Λίβερπουλ, σύμφωνα με τα δικά του λόγια.
Αυτό που ακολούθησε τα επόμενα 14 χρόνια για τον σύλλογο και την εθνική είναι κάτι σαν... έπος. Το 2003 έγινε αρχηγός της Λίβερπουλ μετά τον Σάμι Χίπια και κέρδισε σχεδόν ό,τι μετάλλιο υπάρχει στο ποδόσφαιρο.

Φυσικά, το λείπει η Premier League, όπως και οι τίτλοι με την Αγγλία, όμως προσέφερε τις υπηρεσίες του με πάθος και αφοσίωση, κάνοντας 114 εμφανίσεις με τα Λιοντάρια, πριν αποσυρθεί μετά το τέλος του Μουντιάλ του περασμένου καλοκαιριού.
Για τον Τζέραρντ, όμως, τίποτα δεν ξεπερνάει εκεί τη βραδιά στην Κωνσταντινούπολη. Τρία γκολ στην πλάτη στο ημίχρονο από την Μίλαν στον τελικό του Champions League και καμία πίστη ότι η Λίβερπουλ μπορούσε να επιστρέψει από τους... νεκρούς. Όλα αυτά μέχρι το δικό του γκολ με κεφαλιά στο 54'. Με ηγέτη τον αρχηγό τους οι κόκκινοι κατάφεραν να ισοφαρίσουν και να κατακτήσουν το τρόπαιο στα πέναλτι, σε ένα από τα μεγαλύτερα come backs όλων των εποχών.
Παίζοντας για την ομάδα που υποστηρίζεις από παιδί είναι το όνειρο το καθενός. Για τον Τζέραρντ, αυτό ξεπέρασε κάθε φαντασία. «Όταν είμαι στο γήπεδο και τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά, είμαι σαν οπαδός. Γι' αυτό, κάποιες φορές παίζω καλά και κάποιες όχι. Επειδή βάζω σε μεγάλη πίεση τον εαυτό μου. Στην Κωνσταντινούπολη ήταν η καλύτερη βραδιά μου με τη φανέλα της Λίβερπουλ, όμως ήταν είσαι ντόπιος, οι απαιτήσεις και οι προσδοκίες γίνονται τόσο μεγάλες που πραγματικά γίνεσαι μέρος της ιστορίας του συλλόγου», μας εξηγεί.
Και δεν είναι μόνο ο σύλλογος που κερδίζει από τον Τζέραρντ, αλλά και ολόκληρη η πόλη. Το Steven Gerrard Foundation, που ιδρύθηκε το 2011 δουλεύει με φτωχά και με προβλήματα αναπηρίας παιδιά. Με νέους ανθρώπους από την περιοχή και όχι μόνο. «Το μόνο εύκολο στη ζωή ενός ποδοσφαιριστή είναι να συνεχίσεις να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου και τη ζωή σου. Ήθελα να βοηθήσει εκείνους που το έχουν ανάγκη. Είναι καλό το να γνωρίζεις ότι βοηθάς άλλους ανθρώπους και το απολαμβάνω», λέει ο Τζέραρντ. Όλα τα έσοδα του ματς προς τιμήν του τον επόμενο μήνα θα δοθούν στο ίδρυμα.
Όσο επιτυχημένη και να αποδείχθηκε η καριέρα του Τζέραρντ, ένα πράγμα έχει μείνει σταθερό από τη στιγμή που βρέθηκε για πρώτη φορά στο γήπεδο. Κρατάει όλες τις παραδόσεις του Anfield ζωντανές. Είναι ένας από τους οπαδούς. Αυτό είναι που τον κάνει ήρωα στα μάτια τους. «Οι οπαδοί σημαίνουν τα πάντα για μένα. Αυτοί είναι για τους οποίους παίζω».

*Πηγή: gazzetta.gr*

Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει…!!

Ο Kώστας Νικολακόπουλος θυμάται στο blog του στο gazzetta και προσπαθεί να δει το παρόν, αλλά και το μέλλον μέσα από το παρελθόν-κλείνοντας με...μεταγραφές!

Η φετινή σεζόν με πάει λίγα χρόνια πίσω. Τι λίγα δηλαδή, μία ολόκληρη δεκαετία!
Στο πρωτάθλημα 2004-05, πρώτο του Ολυμπιακού στο καινούργιο Καραϊσκάκη. Με τον τίτλο να κρίνεται τελευταία αγωνιστική, με το 1-0 επί του Ηρακλή στο Καυταντζόγλειο, το γκολ του Ριβάλντο. Με τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ να διεκδικούν το πρωτάθλημα ως το τέλος.
Ο Ολυμπιακός και τότε δεν ήταν στα καλύτερά του, με τον Μπάγεβιτς υπό κρίση στον πάγκο ειδικά από κάποιο σημείο της σεζόν και μετά.
Στο Τσάμπιονς Λιγκ το είχε παλέψει πολύ, όπως και φέτος, έχοντας αποκλειστεί με 10 πόντους (με Λίβερπουλ, Μονακό, Ντεπορτίβο).
Στο πρωτάθλημα πήγαινε, όμως, με το ζόρι. Είχε κάποια ξεσπάσματα, είχε κερδίσει 1-0 τον Παναθηναϊκό στον Πειραιά (όπως και φέτος), αλλά η ομάδα γενικά δεν τράβαγε. Με συνέπεια να είναι στο κυνήγι του τίτλου κι οι άλλες δύο μεγάλες ομάδες.
Είχε συνεχίσει και τότε στην Ευρώπη μετά το χειμώνα και μάλιστα είχε περάσει στους 32 του ΟΥΕΦΑ τη γαλλική Σοσό με δύο νίκες, για να αποκλειστεί στη συνέχεια στους 16 από τη Νιούκαστλ, σε μία παρτίδα που είχε κριθεί από δύο εις βάρος του αποβολές στο α΄ κιόλας ημίχρονο του πρώτου αγώνα!
Το πρωτάθλημα συνεχίστηκε κι ολοκληρώθηκε στο ίδιο μοτίβο, αν θυμάστε. Με γκέλες, μουρμούρες, θρίλερ στη μάχη της κορυφής και τελικά τον Ολυμπιακό πρωταθλητή, αφού οι άλλοι έκαναν ακόμη πιο μεγάλες γκάφες τις κρίσιμες στιγμές (βλέπε ΠΑΟ-Ηρακλής 0-0, ΠΑΟ-Άρης 0-0 κι αποκορύφωμα το ΑΕΚ-Ιωνικός 0-1).
Όμως, αυτό που είχε μετρήσει ήταν ότι ο Ολυμπιακός είχε πάρει τον τίτλο, έχοντας κι αξιοπρεπή γενικά εικόνα στην Ευρώπη, ενώ το κερασάκι στην τούρτα ήταν το νταμπλ με την κατάκτηση και του κυπέλλου, άμα λάχει!
Δεν ξέρω αν φέτος είναι πιο δύσκολα τα πράγματα η, αν ήταν τότε πιο δύσκολα.
Τώρα, μία αγωνιστική πριν το φινάλε του α΄ γύρου ο Ολυμπιακός είναι ένα πόντο πίσω από τον ΠΑΟΚ και έξι μπροστά από τον Παναθηναϊκό, που κατά την γνώμη μου είναι διεκδικητής του τίτλου ακόμη, γιατί έχει  βγάλει ήδη Καραϊσκάκη, Τούμπα, Τρίπολη, Ξάνθη, Αγρίνιο, Γιάννινα, Καλλονή.
Τότε, σε πρωτάθλημα 30 κι όχι 34 αγωνιστικών, ο Ολυμπιακός από εκεί που την 18^η αγωνιστική είχε πάει σε +5 και +6 από ΠΑΟ κι ΑΕΚ, βρέθηκε την 21^η ισόβαθμος με τον Παναθηναϊκό και με την ΑΕΚ ένα πόντο πίσω και έφτασε την 25^η αγωνιστική τρεις πόντους πίσω από τον Παναθηναϊκό και δύο πίσω από την ΑΕΚ!
Μάλιστα και εκείνη τη σεζόν είχε στο β΄ γύρο να πάει και σε Λεωφόρο (ήττα 0-1) και σε Τούμπα (1-1), ενώ ούτε την ΑΕΚ νίκησε στο Καραϊσκάκη (1-1). Αλλά το πρωτάθλημα το πήρε. Κι όχι μόνο...
Δεν ισχύει πάντοτε φίλοι μου ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά ίσως εκείνη η χρονιά να προσφέρεται για κάποια συμπεράσματα ως προς τον παράγοντα "διαχείριση". Με τον αστερίσκο, όμως, ότι ο μεγάλος στόχος, το πρωτάθλημα, είχε κριθεί σε ένα σουτ, την τελευταία αγωνιστική. Και ξέρουμε όλοι ότι δεν μπορεί πάντοτε να γίνεται το ίδιο πράγμα…
Για παράδειγμα τότε δεν άλλαξε ο προπονητής, αλλά Γενάρη μήνα δεν είχε γίνει καμία μεταγραφή, παρότι υπήρχε κι ο στόχος της Ευρώπης και το πρωτάθλημα ήταν «ανοικτό». Ίσως δεν είχαν γίνει, γιατί μέσα στο Γενάρη ο Ολυμπιακός έδειχνε ότι είχε τον πρώτο λόγο για τον τίτλο. Κι ακούστηκε τότε για πρώτη φορά το περίφημο, «είμαστε πλήρεις»…
Κι έτσι η ομάδα είχε βγάλει ουσιαστικά όλη την χρονιά με 17 παίκτες, εκ των οποίων ο Βενετίδης κι ο Γεωργιάδης ήταν νοκ άουτ από το Γενάρη λόγω σοβαρών τραυματισμών. Άρα, είχαν μείνει 15 όλοι κι όλοι για το β΄ μισό της χρονιάς, αφού οι υπόλοιποι ήταν οι Γιάννου, Βάλλας, Ταραλίδης, Ρέζιτς, Ντακόλ, Φιλιππάκος, Κουλουχέρης…
Κι επειδή υπάρχει, λόγω εποχής, η αγωνία για τις μεταγραφές, εγώ σας λέω, μέσα από υπεύθυνα χείλη του συλλόγου, ότι ο Ολυμπιακός θα κάνει μεταγραφές-νομίζω τρεις. Και με παίκτες όχι "όποιους κι όποιους". Κι όσο πιο καλές αποδειχθούν κι όσο πιο γρήγορα γίνουν, τόσο καλύτερα. Και για το πρωτάθλημα, αλλά και για την προσαρμογή, αφού το Γιουρόπα Λιγκ δεν αργεί πολύ.

*Πηγή: gazzetta.gr*

Οι αρτίστες του παρκέ!!

Ο Νίκος Παπαδογιάννης καταθέτει το δικό του Top-20 στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ και ψάχνει θέση για τους Σπανούλη-Διαμαντίδη.

Μα …τι βλέπουν τα μάτια μου; Δημοσιεύτηκε λίστα των συντακτών του gazzetta.gr με τους κορυφαίους μπασκετμπολίστες όλων των εποχών και …ούτε ένας καυγάς; Ούτε ένα μαλλιοτράβηγμα για τον Διαμαντίδη και τον Σπανούλη; Τολμήσαμε να τους βάλουμε σε αξιολογική σειρά και δεν αρπαχτήκατε;
Συμφωνείτε, δηλαδή ότι ο Διαμαντίδης είναι λίιιιγο, ελάχισταααα, καλύτερος από τον Βασίλη, στο νούμερο 12 και 13 αντίστοιχα του καταλόγου; Ή μήπως επιτρέπονται οι κρίσεις και οι συγκρίσεις όταν οι δυό τους απομακρύνονται από την «αιώνια» κόντρα Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού;
Εγώ, πάντως, τους άφησα έξω από τη λίστα μου. Ψήφισα τους εξής 20:

1. Αρβίντας Σαμπόνις
2. Ντιρκ Νοβίτσκι
3. Τόνι Κούκοτς
4. Βλάντε Ντίβατς
5. Ντράζεν Πέτροβιτς
6. Πάου Γκασόλ
7. Τόνι Πάρκερ
8. Πρέντραγκ Στογιάκοβιτς
9. Ντίνο Ράτζα
10. Ντέγιαν Μποντιρόγκα
11. Σαρούνας Γιασικεβίτσιους
12. Νίκος Γκάλης
13. Αντρέι Κιριλένκο
14. Ντέτλεφ Σρεμπφ
15. Σαρούνας Μαρτσουλιόνις
16. Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς
17. Παναγιώτης Γιαννάκης
18. Θοδωρής Παπαλουκάς
19. Χουάν Κάρλος Ναβάρο
20. Ρικ Σμιτς

Οποιος δεν συμφωνεί ότι ο Γκάλης και ο Γιαννάκης είναι οι δύο κορυφαίοι Ελληνες μπασκετμπολίστες της ιστορίας, μπορεί ελεύθερα να γυρίσει σελίδα. Δεν έχουμε κάτι να συζητήσουμε.
Ο Θοδωρής Παπαλουκάς ήταν ο πρωταγωνιστής στις μεγάλες επιτυχίες της Εθνικής, μπροστάρης στις πιο μεγάλες νύχτες της όσο οι άλλοι δύο κάθονταν στη θέση του συνοδηγού ή και στο πίσω κάθισμα. Η συλλογική του καριέρα είναι εξίσου θεαματική, ενώ η προσωπική του κληρονομιά πέρασε στην ιστορία. Ο Παπαλουκάς άλλαξε με τα κατορθώματά του την έννοια «έκτος παίκτης».
Ο Σμιτς, ο Σρεμπφ, ο Κιριλένκο και ο Μαρτσουλιόνις έκαναν σπουδαία καριέρα στο ΝΒΑ, όταν ο Σπανούλης υπήρξε περαστικός και ο Διαμαντίδης αρνήθηκε να δοκιμάσει επειδή θεωρεί τον εαυτό του χρυσή μετριότητα.
Ο Ναβάρο έχει δύο ασημένια Ολυμπιακά μετάλλια παραπάνω από τους δικούς μας, παγκόσμιο τίτλο και μία απαράμιλλη συλλογή από μετάλλια και προσωπικά ρεκόρ.. Πάντοτε σε ρόλο πρωταγωνιστή.
Ο Ντανίλοβιτς γέμισε το συρτάρι του με χρυσάφι από τινέιτζερ ακόμη, ενώ έπαιξε καλά και στο ΝΒΑ. Ο Σάρας είναι η απόλυτη μεγαλοφυία του ευρωπαϊκού μπάσκετ, κάτοχος και αυτός Ολυμπιακών και παγκόσμιων μεταλλίων.
Ο Γκάλης είναι ο δικός μας θεός, αλλά οφείλουμε να είμαστε αντικειμενικοί στις λίστες, δεν μπορεί να συγκριθεί με τους δέκα ημίθεους του Top-10. Εκανε, όμως, μία ολόκληρη χώρα να χορεύει με τον χτύπο της πορτοκαλί μπάλας. Αυτό δεν το πέτυχε κανένας άλλος μπασκετμπολίστας στην ιστορία, με εξαίρεση ίσως τον Βραζιλιάνο Οσκαρ Σμιντ.
Ο συγχωρεμένος Ντράζεν ήταν κολοσσός, αλλά ο θρύλος του μεγιστοποιήθηκε μετά θάνατον. Ποτέ δεν ήταν καλύτερος μπασκετμπολίστας από τον Τόνι Κούκοτς.
Ο Βλάντε Ντίβατς ήταν κάτι παραπάνω από παιχταράς. Κατέκτησε το Λος Αντζελες με το χαμόγελο και με την χωριάτικη γοητεία του, μολονότι ήταν ένας άξεστος επαρχιώτης από τα βάθη της Γιουγκοσλαβίας. Δεν μετράνε μόνο τα εντός των γραμμών κατορθώματα.
Ο Ντιρκ Νοβίτσκι δεν αγωνίστηκε απλώς στο ΝΒΑ, το γονάτισε στα πόδια του, ξεκινώντας μάλιστα από την Α2 της άγονης για το άθλημα Γερμανίας. Κατάπιε τον πλανήτη του μπάσκετ.
Αλλά ο Αρβιντας Σαμπόνις δεν ήταν μπασκετμπολίστας. Ήταν ένας αρτίστας του αθλητισμού. Ο αληθινός Μότσαρτ του μπάσκετ. Όταν νίκησε τους Αμερικανούς κουτσαίνοντας στο ένα πόδι στον Ολυμπιακό τελικό του 1988 στη Σεούλ, εκπροσωπώντας μία πατρίδα που ουδέποτε αγάπησε, κέρδισε την παντοτινή πρωτιά. Στη δική μου, τουλάχιστον, καρδιά.

*Πηγή: gazzetta.gr*

Βίτορ Περέιρα: Στα... βήματα του Βίλας Μπόας!!

Ο Βίτορ Περέιρα είναι ο εκλεκτός του Ολυμπιακού για τον πάγκο της ομάδας και το gazzetta.gr παρουσιάζει τον Πορτογάλο τεχνικό!

Ο Βίτορ Περέιρα ακολούθησε στα χνάρια του Βίλας Μπόας. Βοηθός του στην Πόρτο, απόφοιτος της γυμναστικής ακαδημίας, ανέλαβε να αντικαταστήσει τον τελευταίο, όταν ο Αμπράμοβιτς έσκασε ένα... καράβι λεφτά (15 εκατ. ευρώ) στους Δράκους, για να σπάσει το συμβόλαιό του και να τον κάνει να μετακομίσει στο Λονδίνο.
Ο Περέιρα ολοκλήρωσε την γυμναστική ακαδημία του Πόρτο με έπαινο και τον δεύτερο καλύτερο βαθμό στο έτος του, ενώ η εργασία του πάνω στον τρόπο παιχνιδιού της Μπαρτσελόνα απέσπασε τα καλύτερα σχόλια. Ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα ως βοηθός σε πολλές τοπικές ομάδες, πριν βρεθεί ως πρώτος προπονητής στην U18 της Πόρτο.

Μετά από σχεδόν 10 χρόνια στα παραπάνω πόστα, τον Αύγουστο του 2008 ανέλαβε την Σάντα Κλάρα, ομάδα της δεύτερης κατηγορίας από τις Αζόρες. Σε δύο σεζόν έφτασε μία ανάσα από την άνοδο με τους... ψαράδες, όμως δεν τα κατάφερε. Παρόλα αυτά, όταν ο Βίλας Μπόας ανέλαβε την Πόρτο ήξερε σε ποιον ακριβώς να απευθυνθεί για το δεξί του χέρι. Έτσι, το 2010 η διοίκηση δέχθηκε την εισήγησή του και ο Περέιρα βρέθηκε στην Πόρτο.

Περέιρα και... Ζαρντίμ!

Η πρώτη τους κοινή σεζόν ήταν επική. Οι Δράκοι έκαναν το τρεπλ, εντυπωσιάζοντας ολόκληρη την Ευρώπη με το επιθετικό τους ποδόσφαιρο. Οι Πορτογάλοι έχουν να το λένε ότι η δουλειά του Περέιρα στις σκιές ήταν εξίσου σημαντική με εκείνη του Βίλας Μπόας, χωρίς να παίρνει αναλόγως τα εύσημα. Όταν τον Δεκέμβριο του 2010 ο Πίντο Ντα Κόστα ρωτήθηκε ποιοι προπονητές τον έχουν εντυπωσιάσει, ανέφερε δύο ονόματα. Του Λεονάρντο Ζαρντίμ και του Βίτορ Περέιρα...

Όλοι είχαν μείνει με το στόμα ανοιχτό μετά την απάντηση του Πορτογάλου παράγοντα, όμως εκείνος φρόντισε να κάνει πράξη τα λεγόμενά του και όταν ο Βίλας Μπόας αποχώρησε για το Λονδίνο, ο Περέιρα ήταν ο αντικαταστάτης του. Οι ανακοινώσεις, μάλιστα, είχαν έρθει την ίδια μέρα.
Η κληρονομιά ήταν βαριά, όμως όλοι ξαφνικά είχαν προτάσεις από κορυφαίους ευρωπαϊκούς συλλόγους και οι τάσεις φυγής ήταν πολλές. Η προσαρμογή αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολη από ό,τι την φανταζόταν ο Περέιρα, ο οποίος τα κατάφερε. Και μάλιστα με εμφατικό τρόπο στην πρώτη του σεζόν. Εκπληκτικό πρέσινγκ, επιθετικό ποδόσφαιρο, παιχνίδι κατοχής. Όλα αυτά που έκαναν την Πόρτο από τις πιο θελκτικές ομάδες πριν από εκείνον.

Δύο ήττες σε τρία χρόνια!

Τελικά, η θητεία του στον πάγκο των Δράκων κράτησε για δύο σεζόν. Οι αυτοματισμοί ήταν το σήμα κατατεθέν του. Θέαμα και επιθετικό ποδόσφαιρο, με τον ενθουσιασμό να είναι στα ύψη και την τακτική του αντίληψη να εντυπωσιάζει ακόμη και τον πιο απαιτητικό Πορτογάλο δημοσιογράφο. Δύο πρωταθλήματα σε ισάριθμες σεζόν απέναντι στην εξαιρετική Μπενφίκα της σεζόν 2012-13 δεν είναι καθόλου μικρό παράσημο, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι έβλεπε το ένα αστέρι μετά το άλλο να αποχωρούν.

Σε αμφότερες της σεζόν του κατάφερε να ανατρέψει το προβάδισμα στην Μπενφίκα, για να φτάσει στην κορυφή, κάνοντας τεράστια ανατροπή στη σεζόν που στους Λουζιτανούς κόλλησε η ρετσινιά του loser.
Στα τρία χρόνια του στην Πόρτο γνώρισε μόλις μία φορά την ήττα στο πρωτάθλημα! Τελικά, εκείνο που πλήρωσε ήταν ότι δεν είχε το έρισμα που είχε ο προκάτοχός του στους οπαδούς. Ήσυχος, δεν κατάφερε να τους κερδίσει. Το παιχνίδι του στη δεύτερη σεζόν έμοιαζε περισσότερο με εκείνο του Μουρίνιο, παρά με εκείνο του Βίλας Μπόας. Ο έλεγχος ερχόταν με τη θυσία της ταχύτητας. Κάτι που στο Ντραγκάο δεν εκτιμήθηκε.
«Λίγοι γνώριζαν ποιος είναι ο Περέιρα, όταν από την Σάντα Κλάρα βρέθηκα στην Πόρτο. Ξαφνικά, μέσα σε λίγο καιρό αυτός ο προπονητής κέρδιζε τίτλους», είπε με πίκρα μετά την αποχώρησή του.

Συμβουλές στον... Γκουαρδιόλα!

Η συντριβή της Μπάγερν από την Ρεάλ πέρυσι στο Champions League αποτελεί μέρος της απολαυστικής συνέντευξης που έδωσε ο Περέιρα στην Record πριν από λίγο καιρό. «Μιλήσαμε με τον Γκουαρδιόλα και του είπα αυτό ακριβώς που σκεφτόμουν: Πεπ, η άμυνα ήταν πολύ ψηλά στο transition. Συνέβη αυτό, αυτό και αυτό. Αυτή είναι η άποψή μου.
Κούνησε το κεφάλι του συγκαταβατικά και μου απάντησε: Έχεις δίκαιο. Το πρόσεξα και εγώ. Ήδη δουλεύω πάνω σε κάτι, προκειμένου να λύσω το πρόβλημα. Του είπα: Θα σου δώσω μία συμβουλή. Αν τη θέλεις, είμαι εδώ.
Και του την έδωσα, εξηγώντας του τι πρέπει να κάνει. “Δεν το είχα σκεφτεί” μου απάντησε». Την επόμενη μέρα ο Περέιρα βρέθηκε στην προπόνηση της Μπάγερν και μίλησε με τον Μανουέλ Εστιάρτε, βοηθό του Γκουαρδιόλα στους Βαυαρούς.
«Τι του είπες; Ο Πεπ έχει περάσει όλο το απόγευμα κλεισμένος στο γραφείο. Λες και είναι παιδί και του έχεις δώσει καινούριο παιχνίδι». Τότε, ο Πεπ εμφανίστηκε και μίλησε στον Περέιρα: «Βίτορ, Βίτορ θα δεις την προπόνηση; Σήμερα θα δοκιμάσω αυτό που μου είπες».
«Τελικά, υιοθέτησε την ιδέα και προσάρμοσε το στιλ παιχνιδιού», ολοκλήρωσε ο Πορτογάλος τεχνικός...

Αγγλία, Ανζί και Σαουδική Αραβία

Έτσι, το καλοκαίρι του 2013 το συμβόλαιό του δεν ανανεώθηκε και βρέθηκε μία ανάσα από την Έβερτον, που βρισκόταν σε αναζήτηση του αντικαταστάτη του Ντέιβιντ Μόγιες. Ο Περέιρα ταξίδεψε στην Αγγλία, όπου συναντήθηκε με τη διοίκηση των ζαχαρωτών, όμως τελικά ο εκλεκτός ήταν ο Μαρτίνεθ. Σε μία κίνηση που αιφνιδίασε υπέγραψε στην Αλ Αχλί και μετακόμισε στην Σαουδική Αραβία.
«Απογοητεύτηκα όταν επέλεξαν τον Μαρτίνεθ. Τότε, εμφανίστηκε η Ανζί. Συναντήθηκα με τους ανθρώπους της ομάδας, όμως αποφάσισα ότι οι συνθήκες δεν ήταν και οι καλύτερες δυνατές. Στη συνέχεια, ήρθα σε επαφή με την Αλ Αχλί. Αντιπρόσωποι του συλλόγου με επισκέφθηκαν στο σπίτι μου και μου έδωσαν διορία 9 ημερών να σκεφτώ την πρότασή τους. Ήταν από αυτές που δεν μπορείς να αρνηθείς. Μία λευκή κόλλα με το σημείωμα: Βάλε όσα χρήματα θέλεις. Αυτό ήταν», θα σχολιάσει αργότερα ο Πορτογάλος.
Τα πετροδόλαρα, όμως, δεν φέρνουν την ευτυχία και τον Μάιο του 2014 ανακοίνωσε την αποχώρησή του «για οικογενειακούς λόγους». Η Αλ Αχλί είχε τερματίσει στην 3η θέση, ενώ λίγες ημέρες νωρίτερα από την κοινή συνέντευξη τύπου με τον πρόεδρο, Φαχάντ Μπιν Καλίντ, είχε χάσει στον τελικό του Κυπέλλου με 3-0 από την Αλ Σαμπάμπ.
Πριν από λίγες ημέρες βρέθηκε πολύ ψηλά στη λίστα των υποψηφίων για τον πάγκο της Κρίσταλ Πάλας μετά την απόλυση του Γουόρνοκ, όμως τελικά οι Λονδρέζοι αποφάσισαν να δώσουν τη θέση στον Άλαν Πάρντιου.

*Πηγή: gazzetta.gr*

Η στεναχώρια του Ρομπέρτο για Μίτσελ!!

Ο Ρομπέρτο τον οποίο ανέδειξε και στήριξε ο Μίτσελ, όπως ήταν φυσικό και λογικό, ήταν σαφέστατα στεναχωρημένος την Τρίτη. Ο Ισπανός κίπερ ανέβασε φωτογραφίες μαζί με τον Μίτσελ και στην συνέχεια έκανε το εξής σχόλιο: «Σήμερα είναι μία πολύ άσχημη μέρα. Και σε αυτήν την ημέρα μπορώ να πω μόνο πολλά ευχαριστώ. Στον προπονητή που μου άλλαξε την πραγματικότητα και την οπτική γύρω από ποδόσφαιρο και που με έκανε να νιώσω πως πλησιάζω στην κορυφή. Στον άνθρωπο που με βοήθησε στις κακές στιγμές με εμπιστοσύνη για την δουλειά μου και συνεχή προσπάθεια. Έτσι λοιπόν σήμερα Μίτσελ σε ευχαριστώ και σου εύχομαι τα καλύτερα για την επόμενη δουλειά σου.
Ήταν μεγάλη ευχαρίστηση για μένα να συνεργαστούμε. Σου εύχομαι μία ασφαλή επιστροφή στην Ισπανία. Εμείς από εδώ θα παλέψουμε ως ομάδα και θα αναλάβουμε τις ευθύνες μας για τον Ολυμπιακό. Για να τον κάνουμε ακόμα πιο μεγάλο». Σε άλλο post που ανέβασε στα αγγλικά τόνισε μεταξύ άλλων: «Ευχαριστώ πολύ και σου εύχομαι κάθε δύναμη και ό,τι καλύτερο για τις επόμενες προκλήσεις του. Για μένα ήταν μεγάλη χαρά να δουλέψουμε μαζί. Είμαι σίγουρος πως οι δρόμοι μας θα συναντηθούν ξανά. Ευχαριστώ για όλα και για πάντα. rj16 # Σεβασμός».
*Πηγή: gazzetta.gr*

Η δυσαρέσκεια Αλεξανδρή για την αποχώρηση Μίτσελ!!

Με τον δικό του καυστικό τρόπο σχολίασε ο Αλέξης Αλεξανδρής το... διαζύγιο του Μίτσελ με τον Ολυμπιακό. Ο παλαίμαχος άσος του Ολυμπιακού έγραψε στο Facebook του λίγη ώρα μετά την αρνητική τροπή της υπόθεσης του Μίτσελ: «Εάν υποψιαστώ ότι την Κυριακή θα παίξει στην Ξάνθη βασικός ο Αφελάι, θα πυρποληθώ. Ευχαριστούμε για όλα σενιόρ Μίτσελ. Κρίμα». Με αυτό το σχόλιο ο Αλεξανδρής έδειξε την δυσαρέσκειά του για την αποχώρηση του Ισπανού τεχνικού.*Πηγή: gazzetta.gr*

Ξανά στο προσκήνιο ο Αβραάμ!

O Αβραάμ Παπαδόπουλος είναι μία επιλογή που μπορεί να απασχολήσει σοβαρά τον Ολυμπιακό για την αμυντική του γραμμή. Ο Μίτσελ θα βρίσκεται σε λίγες ώρες στην Ισπανία, έχοντας χωρίσει τους δρόμους του με τον Ολυμπιακό με τον Αβραάμ Παπαδόπουλο να επανέρχεται στο προσκήνιο για την ομάδα, κάτι που σας είχαμε επισημάνει και χθες. Η εμπειρία του διεθνούς στόπερ, το γεγονός πως ξέρει πολύ καλά την ομάδα και έτσι δεν θέλει χρόνο προσαρμογής αλλά και η παράμετρος πως δεν είναι πια στην ομάδα ο προπονητής με τον οποίο είχε πρόβλημα μπορεί κάλλιστα να ανοίξουν διάπλατα τον δρόμο για την επιστροφή του. Εκτός των άλλων τα πράγματα στην Τουρκία και την Τραμπζονσπόρ δεν εξελίχθηκαν όπως τα ήθελε και τα περίμενε. Βέβαια ο Αβραάμ δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στο Γιουρόπα Λιγκ.
*Πηγή: gazzetta.gr*

Ο Γιώργος Δώνης στο gazzetta.gr!!

Τα social media έχουν πάρει... φωτιά σχετικά με το ενδεχόμενο συνεργασίας του Ελληνα προπονητή με την Εθνική και το gazzetta.gr μίλησε μαζί του για να ξεδιαλύνει την κατάσταση.

Ο Γιώργος Δώνης εδώ και λίγη ώρα αποτελεί παρελθόν από τον πάγκο του ΑΠΟΕΛ και ήδη το μυαλό αρκετών πήγε στην Εθνική ομάδα και στο ενδεχόμενο να αναλάβει την τεχνική ηγεσία και να αντικαταστήσει τον Κλαούντιο Ρανιέρι. Το gazzetta.gr επικοινώνησε με τον Ελληνα προπονητή, ο οποίος βρισκόταν μαζί με τους συνεργάτες του. Τον ρωτήσαμε για το ενδεχόμενο της Εθνικής, ωστόσο αυτή τη στιγμή το μυαλό του δεν είναι εκεί.
«Αυτή τη στιγμή θέλω να χαλαρώσουμε, να ηρεμήσουμε και να ξεκουραστούμε. Όταν θα επιστρέψουμε στην Ελλάδα θα δούμε τα υπόλοιπα, αλλά προς το παρόν δεν υπάρχει τίποτα σαν σκέψη», ήταν η απάντησή του σχετικά με το ενδεχόμενο της Εθνικής.
Ο Δώνης δεν μας έκρυψε και την αγάπη που τρέφει πλέον για τον ΑΠΟΕΛ, έπειτα απ' την παρουσία του εκεί. «Πλέον ο ΑΠΟΕΛ θα έχει έναν υποστηρικτή που δεν είχε. Θα είμαι πάντα φίλος της συγκεκριμένης ομάδας. Έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Οι συνεργασίες κάποια στιγμή τελειώνουν. Η καλύτερη λύση αυτή τη στιγμή ήταν η λύση της συνεργασίας μου με τον ΑΠΟΕΛ».

*Πηγή: gazzetta.gr*

Χωρίς Καρντόζο, Καϊκούτ με ΠΑΟΚ!!

Χωρίς τους Οράσιο Καρντόζο και Σάσα Καϊκούτ θα υποδεχτεί η Κέρκυρα την Τετάρτη τον ΠΑΟΚ στον καθοριστικό αγώνα Κυπέλου που θα κρίνει την πρόκριση στους «16» της διοργάνωσης.

Ο Αργεντινός μέσος είναι τραυματίας, ενώ ο Βόσνιος επιθετικός έμεινε εκτός για προληπτικούς λόγους, μετά το χτύπημα που δέχτηκε στο ματς με τον Αστέρα Τρίπολης το περασμένο Σάββατο.

Η προετοιμασία για την αναμέτρηση με τον «Δικέφαλο» ολοκληρώθηκε την Τρίτη και ο Μιχάλης Γρηγορίου ανακοίνωσε, στη συνέχεια, 19μελή αποστολή.

Αυτή την αποτελούν οι: Σέτκους, Κουτζαβασίλης, Ντιμιτρόφσκι, Ντιόγκο, Γκόμες, Χαβίτο, Μαρκόφσκι, Ναγιάρ, Ρόχας, Μπόρχα, Ανδρεόπουλος, Βενέτης, Γεωργακόπουλος, Ζορμπάς, Κόντος, Κρητικός, Σιόντης, Παρασκευαϊδης και Ζουμπουλάκης. *Πηγή: sport-fm.gr*