Έρωτας και σπορ!!

Έρωτας και αθλητισμός! Μπορεί να υπάρξει ο πρώτος χωρίς τον δεύτερο. Ο συνδυασμός τους όμως είναι αν μη τι άλλο ωραίος! Το sport-fm.gr σας παρουσιάζει τις καλύτερες στιγμές έρωτα στον αθλητισμό.

Ημέρα του Άγιου Βαλεντίνου σήμερα και παρά το γεγονός ότι υπάρχει αγωνιστική δράση σε Super League, Football League και Α1 Μπάσκετ, καθώς και στα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, εδώ στο κτήριο του NovaΣΠΟΡ FM 94,6 πέρα από το γνωστό «στυλ αθλητικό» που μας διακατέχει, έχουμε και «στυλ… ερωτικό».

Αν και οι περισσότεροι δηλώνουν ότι σιχαίνονται τη συγκεκριμένη ημέρα και τη χλευάζουν, στην αντίληψη μου έχουν πέσει κάποιοι να σιγοτραγουδάνε ρυθμούς ερωτικούς! Από όλα έχει ο μπαξές, από Παντελίδη και Πάολα μέχρι Ρόμπι Γουίλιαμς και Έρος Ραμαζότι.
Ο έρωτας συμβαδίζει με τον αθλητισμό σε όλους τους χώρους, έτσι και εμείς παρασυρμένοι από το κλίμα της ημέρας σας παρουσιάζουμε τα καλύτερα ερωτικά στιγμιότυπα σε αγωνιστικούς χώρους!

No5
Ας αρχίσουμε με μια πρόταση γάμου! Σίγουρα θα έχετε δει πολλές σε γήπεδα, αυτή εδώ όμως είναι διαφορετική. Ο Φάμπι είναι από τους τυχερούς, η κοπέλα του, Σάρα, δεν βλέπει απλά ποδόσφαιρο αλλά παίζει κιόλας. Ενίοτε παίζουν και μαζί καθώς αυτός είναι βοηθός προπονητής και εκείνη παίζει στην ομάδα του Πανεπιστημίου Φρέσνο στην Καλιφόρνια. Σε μια προπόνηση της ομάδας στην οποία συμμετέχουν και οι δύο ο Φάμπι πέφτει στο έδαφος σφαδάζοντας από τον… πόνο. Η συνέχεια είναι απολαυστική.



Νο4
Το 2014 στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Σότσι της Ρωσίας, ο Τσάρλς Χάμελιν κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στα 1500 μέτρα σπριντ. Το καταφέρνει στα 29 του όντας ο γηραιότερος της κούρσας του τελικού. Τι έκανε ο Τσάρλς αφού τερμάτισε πρώτος; Φυσικά έτρεξε στην αγκαλιά της κοπέλας του, Μαριάν, προσπερνώντας τις προστατευτικές μπάρες για να τη φιλήσει. Βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που το έκανε! Είχε κάνει ακριβώς το ίδιο τέσσερα χρόνια νωρίτερα στο Βανκούβερ. Σίγουρα ρομαντικός, αλλά οι γυναίκες θα μπορούσαν να τον κατηγορήσουν και για έλλειψη πρωτοτυπίας…





Νο3

Αυτός που είπε ότι οι γυναίκες είναι πιο ευαίσθητες και πιο ρομαντικές κλπ, σίγουρα δεν έχει δει το παρακάτω βίντεο. Στέφι Γκραφ και Ράφα Ναδάλ δέχτηκαν και οι δύο προτάσεις γάμου εν ώρα αγώνα. Εντάξει κανείς από τους δύο που έκαναν την πρόταση δεν είχαν τύχη αλλά η αντίδραση της Στέφι είναι όλα τα λεφτά!



Νο2
Άκρως ερωτική ήταν η ατμόσφαιρα στο Μουντιάλ του 2014. Είχαμε φυσικά τις γνωστές καρδούλες στους πανηγυρισμούς, μόδα την οποία μάλλον ξεκίνησε ο Γκάρεθ Μπέιλ και το συνέχισαν πολλοί…πάρα πολλοί! Εμείς θα κρατήσουμε την καρδούλα του Άνχελ Ντι Μαρία και του δικού μας Γιώργου Σαμαρά!





Και στον τελικό όμως δεν έλειψε ο έρωτας. Λίγο μετά την απονομή του τροπαίου στους Γερμανούς ο χρυσός σκόρερ του τελικού, Μάριο Γκέτσε, έτρεξε στην αγαπημένη του Ανν-Κάθριν Μπρόμελ για να της δώσει ένα φιλί!



Νο1
Δεν θα μπορούσε να μην είναι στην πρώτη θέση! Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Εκείνος ο τερματοφύλακας, μιας εκ των κορυφαίων εθνικών ομάδων όλων των εποχών.

Εκείνη η δημοσιογράφος που καλείται να καλύψει την κορυφαία στιγμή για τον αγαπημένο της αλλά και για ολόκληρη τη χώρα της… Απολαυστικός Ίκερ Κασίγιας και Σάρα Καρμπονέρο.




*Πηγή: sport-fm.gr*

Ο ΜακΛίν στην κορυφή!! (video)

Το κάρφωμα του Τζαμέλ ΜακΛίν που «σφράγισε» τη νίκη της Άλμπα επί της Μακάμπι βρίσκεται στο Top 10 της αγωνιστικής στην Ευρωλίγκα. Στο «10» Σπανούλης-Ντάρντεν.

Ένα εντυπωσιακό κάρφωμα από τον Τζαμέλ ΜακΛίν, που έβαλε το θαυμαστικό στη νίκη-έκπληξη της Άλμπα επί της Μακάμπι στο Βερολίνο, είναι η καλύτερη φάση της έβδομης αγωνιστικής του Top 16.

Στη δέκατη θέση βρίσκουμε την ασίστ του Βασίλη Σπανούλη που καταλήγει σε κάρφωμα του Τρεμέλ Ντάρντεν από τη νίκη του Ολυμπιακού επί της Νίζνι.




*Πηγή: sport-fm.gr*

Με ελληνικές σημαίες στη φανέλα Giannis και «Παπ»

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο και ο Κώστας Παπανικολάου φέρουν την ελληνική σημαία στις φανέλες που θα φορούν στον αγώνα των Rising Stars.

Ο αγώνας Rising Stars που ανοίγει την αυλαία του All Star Weekend θα έχει έντονο ελληνικό χρώμα με την παρουσία του Γιάννη Αντετοκούνμπο και του Κώστα Παπανικολάου.

Οι δύο Έλληνες ΝΒΑερς, που θα είναι συμπαίκτες στην ομάδα των μη Αμερικανών, θα κουβαλούν πάνω τους την… πατρίδα.

Κι αυτό γιατί στις ειδικά σχεδιασμένες για την περίσταση φανέλες τους υπάρχει η ελληνική σημαία.


*Πηγή: sport-fm.gr*

Και να... προσπαθείς να χάσεις, δεν σ' αφήνει ο Διαμαντίδης!!

Ο Αρης Λαούδης γράφει για τις τάσεις αυτοκτονίας του Παναθηναϊκού, τον Διαμαντίδη που έχει όση εμπειρία διαθέτουν όλοι μαζί οι παίκτες του Ερυθρού Αστέρα, το υστερόγραφο της ανακοίνωσης της ΚΑΕ και την ανακούφιση - κι όχι δικαίωση - που πρέπει να αισθάνεται ο Δ. Γιαννακόπουλος.

Εστω και με τη ψυχή στο στόμα, ο Παναθηναϊκός έκανε το «τρία στα τρία» στους «τελικούς» του α' γύρου του ΤΟΠ-16 και πλέον μπαίνει στον δεύτερο γύρο με διαφορετικό στόχο απ' αυτόν που ξεκίνησε τη φετινή Ευρωλίγκα. Εχοντας κάνει παραπάνω απ' όσα υπολόγιζε, κι έχοντας χάσει μόνο από τα δύο φαβορί και μάλιστα εκτός έδρας (Ρεάλ, Μπαρτσελόνα), οι «πράσινοι» πάνε πλέον για το πλασάρισμα κι όχι για την πρόκριση, με την δεύτερη θέση να τους χαμογελά, μετά το δώρο της Αλμπα στο Τελ Αβίβ.
Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα κόντρα στον Ερυθρό Αστέρα, η αλήθεια είναι πως ο Παναθηναϊκός προβλημάτισε όσο ποτέ άλλοτε σε εντός έδρας παιχνίδι, καθώς η μεγάλη διαφορά του, σε σχέση με άλλα ματς, ήταν η κακή νοοτροπία που επέδειξε από το 10' και μετά. Λες και πίστεψε πως το ματς έληξε στο +20, το πόδι αφαιρέθηκε από το γκάζι και τα απλά έγιναν δύσκολα μέσα σε πέντε λεπτά.
Το βασικό χαρακτηριστικό της φετινής προσπάθειας, η ενέργεια και η ασφυκτική πίεση στην περιφέρεια, μετατράπηκε σ' ένα flat πράγμα που δεν είχε καμία απολύτως σχέση με τον Παναθηναϊκό που είχε σταθερό ρυθμό στα 35 τουλάχιστον από τα 40 λεπτά ενός αγώνα.
Οσο έξυπνη έμοιαζε η άμυνα στον Μαριάνοβιτς, άλλο τόσο χαζή ήταν στο β' ημίχρονο, λες και οι «πράσινοι» δεν είχαν αντιμετωπίσει ποτέ στο παρελθόν παίκτη με παρόμοια χαρακτηριστικά. Ενώ στο πρώτο 10λεπτο η μπάλα έφτανε με... ιδρώτα και αίμα στον Μαριάνοβιτς, από τη γ' περίοδο, η ρακέτα έμοιαζε με αφύλακτη διάβαση και ο Σέρβος σέντερ έφτασε στο σημείο να κάνει 7/7!
Δεν συμφωνώ με τη δικαιολογία του μεγάλου rotation που επέλεξε ο Ιβάνοβιτς στη β' περίοδο με τη διαφορά στο +20 για τον απλούστατο λόγο πως οποιοσδήποτε προπονητής στη θέση του την ίδια επιλογή θα έκανε προκειμένου να ξεκουράσει παίκτες και να τους έχει φρέσκους αν χρειαζόταν αργότερα. Τα credits πάνε περισσότερο στους Σέρβους που κατάλαβαν πως με το θηρίο των 2,22μ. δεν μπορούσαν να ακολουθούσαν την ταχύτητα του Παναθηναϊκού.
Με την έξοδο του Μαριάνοβιτς στη β'΄περίοδο, αυτόματα χαλάρωσε η περιφερειακή άμυνα των «πράσινων» κι έγινε ευκολότερη η τελική πάσα κοντά στη ρακέτα. Οταν πια η διαφορά ροκανίστηκε, τότε πράγματι ο 26χρονος σέντερ μπήκε για να κάνει τη ζημιά και τα κατάφερε πλήρως καθώς η άμυνα του Παναθηναϊκού είχε αποσυντονιστεί σε τέτοιο βαθμό που άλλοι πίεζαν ασφυκτικά στην μπάλα κι άλλοι έκλειναν περισσότερο στη ρακέτα.
Με λίγα λόγια ο Παναθηναϊκός έκανε ό,τι μπορούσε για να χάσει το ματς, αλλά είχε έναν εκπληκτικό Διαμαντίδη που είχε υπολείμματα δυνάμεων για να «καθαρίσει» στο φινάλε. Πέραν των 10 ασίστ που πια δεν αποτελούν «είδηση», έβαλε το μεγάλο τρίποντο της ισοφάρισης, κέρδισε ένα κρίσιμο φάουλ στα τελευταία δευτερόλεπτα, έκανε τέσσερα κλεψίματα και κατέθεσε στο παρκέ τόση εμπειρία όση δεν έχουν όλοι μαζί οι παίκτες του Ερυθρού Αστέρα που στο φινάλε τα έκαναν θάλασσα.
Ο Παναθηναϊκός ήταν τόσο... αποφασισμένος να αυτοκτονήσει που ακόμη και στην πρότελευταία φάση επέλεξε το λάθος δρόμο, έστω κι αν ο Ουίλιαμς δεν τιμώρησε την επιλογή. Με τη διαφορά στο +3, ο Σλότερ θα έπρεπε να κάνει φάουλ στον συμπατριώτη του κι όχι να του δώσει το τρίποντο, ανεξάρτητα με το αν μπήκε ή δεν μπήκε το σουτ.    
Από ΄δω και πέρα ο Παναθηναϊκός μπαίνει σε μια διαφορετική φάση όσον αφορά τον στόχο του στην Ευρωλίγκα. Επί της ουσίας έχει «καπαρώσει» την πρόκριση και με το δωράκι της Αλμπα θέτει υποψηφιότητα ακόμη και για την 2η θέση του ομίλου. Αν όλα κυλήσουν φυσιολογικά, κάτι που δεν προβλέπεται με το... τρελοκομείο που επικρατεί στο γκρουπ αυτό, ο Παναθηναϊκός θα τα παίξει «όλα για όλα» την επόμενη αγωνιστική με τη Μακάμπι στο Τελ Αβίβ, αλλά και στο εντός έδρας παιχνίδι με την Μπαρτσελόνα.
Στην ομάδα μπαίνει πλέον και ο Λαβάλ, η παρουσία του οποίου φάνηκε χθες πόσο απαραίτητη και χρήσιμη μπορεί να είναι. Για παράδειγμα, στο κακό διάστημα της β' περιόδου με τον Μαυροκεφαλίδη να μοιάζει εκτός ρυθμού, ο Αμερικανός θα ήταν ό,τι έπρεπε για να δώσει ενέργεια και να συμμαζέψει κάπως το κομμάτι των ριμπάουντ.
Y.Γ1.: Αν ο αγώνας πήγαινε όπως στο πρώτο 10λεπτο, είχα αποφασίσει να ξεκινήσω το blog με την τελευταία παράγραφο της ανακοίνωσης του Παναθηναϊκού που αναφερόταν στην κίνηση ανθρωπιάς της ΚΑΕ Ολυμπιακός για τον μικρό Σπύρο Καββαδά.
Με εξέπληξε ευχάριστα ομολογώ και πώς να μην εκπλήξει κάποιον, όταν στις δεκάδες ανακοινώσεις των τελευταίων χρόνων, διαβάζεις αλληλοκατηγορίες, ξεκατινιάσματα, ειρωνείες, εμπρηστικές δηλώσεις και καθετί που μπορεί να ακούγεται αρεστό στα αυτιά των τυφλωμένων οπαδών που ταυτίζουν πάντα τους εκάστοτε ιδιοκτήτες με τη φανέλα της ομάδας τους και ζουν για να λένε «μπράβο πρόεδρε, καλά τους κάνεις».
Για να προλάβω τους κακοπροαίρετους, δεν με ενδιαφέρει αν τα συγχαρητήρια είναι ειλικρινή, δεν με νοιάζει καθόλου αν η τελευταία παράγραφος μπήκε για το θεαθήναι, αυτό που ξέρω είναι πως για πρώτη φορά διάβασα μια ανακοίνωση που εμπεριέχει - έστω και στην τελευταία παράγραφο - το νόημα του αθλητισμού.
Υ.Γ2: Η απόφαση του ΑΣΕΑΔ δικαιώνει το προπονητικό τιμ, τους παίκτες, το νομικό τμήμα της ΚΑΕ Παναθηναϊκός και κανέναν άλλον. Η ομάδα πήρε αυτό που κατέκτησε δικαιότατα στο παρκέ επί του Ολυμπιακού, κι αν ήμουν Γιαννακόπουλος δεν θα αισθανόμουν δικαιωμένος, αλλά ανακουφισμένος που δεν έγινα η αιτία για να χαθεί μια νίκη που κατέκτησαν πανάξια οι παίκτες της ομάδας μου. Εστω κι έτσι, αυτή η ταλαιπωρία που υπέστη τον τελευταίο μήνα ο Παναθηναϊκός, εξαιτίας της άρνησης του πρώην προέδρου του να εφαρμόσει τον κανονισμό, πρέπει να αποτελεί «μάθημα» και σίγουρα δεν μπορεί να ονομάζεται «δικαίωση».

*Πηγή: gazzetta.gr*

Η τούρτα είναι το θέμα. Και μετά το κερασάκι…!!

Ο Κ. Νικολακόπουλος προσπαθεί να εξηγήσει κάποια πράγματα για τον Ολυμπιακό. Και σχολιάζει τα…οφσάϊντ της ΑΕΚ, μέσα από το blog του στο gazzetta.

Ασφαλώς κι οι Ολυμπιακοί ήθελαν νίκη επί της ΑΕΚ. Και δεν είναι τυχαίο ότι γέμισε το Καραϊσκάκη. Κατά την γνώμη μου δε, ο Ολυμπιακός και με τη συγκεκριμένη σύνθεση με την οποία έπαιξε, θα μπορούσε να κερδίσει την (πολύ καλή ομάδα που έχει η) ΑΕΚ.
Αλλά εδώ πρέπει κάποια στιγμή να γίνει κατανοητό κάτι πολύ σοβαρό: στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή, ιεραρχείς στόχους. Κι ο Ολυμπιακός αυτή την στιγμή έχει άλλους στόχους, κι όχι το κύπελλο. Προσέξτε, εγώ δεν λέω ότι ο Ολυμπιακός δεν πρέπει να κυνηγήσει και το κύπελλο η, ότι δεν μπορεί να πάρει το κύπελλο. Λέω, όμως, ότι είναι ξεκάθαρα τρίτος στόχος.
Ο πρώτος στόχος είναι να πάρει ο Ολυμπιακός το πρωτάθλημα. Για το γόητρό του (για το πέντε στα πέντε χρόνια και την επικράτησή του έναντι των εχθρών του), για τη δυνατότητά του να παίξεει σίγουρα και του χρόνου στην καλύτερη διοργάνωση του πλανήτη, το Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά και για την καλύτερη επιβίωσή του, μέσω των χρημάτων της φάσης των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ. Κι όπως εξελίχθηκε η κατάσταση, με τον Ολυμπιακό να πήγε από το -5 στο +8,  τώρα θα είναι πραγματική αποτυχία αν το χάσει.
Ο δεύτερος στόχος είναι να περάσει ο Ολυμπιακός τη Ντνίπρο. Πολύ μεγάλος στόχος! Γιατί η 12^η θέση της βαθμολογίας της ΟΥΕΦΑ, που δίνει το απευθείας εισιτήριο για τους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ, κρίνεται ακριβώς από το τι θα κάνει ο Ολυμπιακός! Αυτή την ώρα η Ελλάδα είναι 13^η κι απέχει μισό βαθμό από την 12^η Τουρκία, που συνεχίζει στην Ευρώπη με δύο ομάδες, την Τράμπζονσπορ και την Μπεσικτάς, που όμως έχουν να παίξουν με Νάπολι και Λίβερπουλ. Αν ο Ολυμπιακός περάσει τους Ουκρανούς, η Ελλάδα θα έχει σοβαρές πιθανότητες να ξεπεράσει την Τουρκία και να έχει για τον πρωταθλητή της την προνομιούχο 12^η θέση. Ειδάλλως, από το καλοκαίρι του 2016 θα έχει προκριματικά και πλέί οφς ο πρωταθλητής Ελλάδας…
Μιλάμε για δύο πολύ μεγάλους και σοβαρούς στόχους. Στόχους που αποτελούν όλη την…τούρτα της φετινής σεζόν για τον Ολυμπιακό. Το κύπελλο δεν είναι τίποτα άλλο παρά το…κερασάκι στην τούρτα. Ασφαλώς κι είναι ωραίο και το κερασάκι, ασφαλώς δηλαδή κι ο Ολυμπιακός θέλει να περάσει την ΑΕΚ (καθότι και το πρεστίζ στη μέση). Όμως, το κύριο ζητούμενο είναι η τούρτα…Για να σας εξηγήσω προς τι το εκτεταμένο ροτέϊσον του Περέϊρα, που είναι ο άνθρωπος ένα μήνα και στην πρώτη κακή εμφάνιση του Ολυμπιακού έφαγε του κόσμου τα μπινελίκια!
Έλεος δηλαδή…
Και κάτι άλλο: μιλάνε στην ΑΕΚ για το οφσάϊντ του Αραβίδη στο 75’ (που όντως δεν υπήρχε). Μόνο που πριν από αυτό, ο Αραβίδης ήταν τρεις φορές σε θέση οφσάϊντ, χωρίς να υποδειχθεί ποτέ! Ούτε από τον επόπτη Σίπκα στο 24’ και στις καθυστερήσεις του ημιχρόνου (45'+1'), ούτε στο 68’ από τον επόπτη Γρεβένη. Πεντακάθαρα οφσάϊντ, όπως φάνηκαν από την μετάδοση του ΟΤΕ. Μάλιστα στο πρώτο οφσάίντ, χρειάστηκε να κάνει έξοδο καμικάζι ο Μέγερι για να προλάβει και να σώσει την εστία του από το 0-2. Αλλά κάνουμε γαργάρα αυτά τα τρία οφσάϊντ και στεκόμαστε στο τέταρτο!!! Και δη με το Μέγερι να έχει νικήσει στο τετ α τετ τον Αραβίδη, δηλαδή μιλάμε για χαμένη, για τελειωμένη φάση.

*Πηγή: gazzetta.gr*

O Παναθηναϊκός του Φύσσα και του Βόκολου...!!

Ο Τάσος Νικολογιάννης αναφέρεται στον Παναθηναϊκό της νέας χρονιάς, που θα έχει την σφραγίδα του Φύσσα και του Βόκολου , δηλαδή Παναθηναϊκός που θα κάνει πρωταθλητισμό και θα επιστρέψει δυναμικά στην Ευρώπη. Οπως είχαν μάθει και οι δύο τους σαν παίκτες της ομάδας.

Πολλές φορές λένε, ότι η ομάδα που βλέπεις στο γήπεδο είναι και ο χαρακτήρας αυτών, που την δημιουργούν, αυτών, που είναι υπεύθυνοι για αυτό που βλέπουμε στο γήπεδο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Παναθηναϊκός της νέας χρονιάς «χρεώνεται» στον Φύσσα, τον Βόκολο, που κάνουν όλο τον προγραμματισμό και «τρέχουν» και τα μεταγραφικά και όλα τα άλλα θέματα, μαζί φυσικά με τον Αναστασίου, ο οποίος είναι ο προπονητής και θα είναι και τη νέα περίοδο σύμφωνα και με όσα είπαν και χθες ο Φύσσας και ο Βόκολος.
Μία πρώτη γεύση από τον «Παναθηναϊκό του Φύσσα, του Βόκολου και του Αναστασίου» πήραμε τον Γενάρη. Εψαξαν έξω βρήκαν έναν δυναμικό στόπερ σαν τον Ροντρίγκεζ, αλλά προτίμησαν να μειώσουν τον ρίσκο(με την προσαρμογή) και μέχρι τώρα δικαιώνονται 100%. Ο Ταυλαρίδης μπορεί να ήρθε μέσα σε αμφισβήτηση, αλλά πλέον έχει γίνει από τα αγαπημένα παιδιά του κόσμου, διότι εκτός από το πάθος , έχει βάλει και σφραγίδα στην άμυνα. Ο Ροντρίγκεζ μπορεί να ερχόταν ως έξτρα λύση, αλλά επειδή πήρε χρόνο , πολύ χρόνο το θέμα του προτίμησαν να το κλείσουν στον Παναθηναϊκό , παρά να περιμένουν μέχρι το τέλος Γενάρη. Η ομάδα πάνω από όλα.
Ο Νίνης ήρθε , για να κάνει το restart στην καριέρα του και αυτό το κίνητρο , καθώς και το γεγονός, ότι είναι ένα παιδί από τα σπλάχνα της ομάδας, έπαιξε ρόλο στην επιλογή του. Όπως και το γεγονός, ότι έχει ποιότητα, που λείπει από την μεσαία γραμμή.
Ο Μαυρίας ήρθε την τελευταία στιγμή και σε αυτή την περίπτωση έπαιξε ρόλο το θέλω του παίκτη. Την στιγμή, που ήταν έτοιμος να πάει στον ΠΑΟΚ, δέχθηκε το τηλεφώνημα από τον Παναθηναϊκό και δεν το σκέφτηκε καν. Πήρε το αεροπλάνο , ήρθε και υπέγραψε. Και αυτός παιδί από τα σπλάχνα και αυτός καταλαβαίνει που παίζει. Και με στοιχεία και ταχύτητα ακραίου, που απουσιάζουν από το σημερινό ρόστερ, ως επί το πλείστον.
Το πρώτο δείγμα των Βόκολου, Φύσσα(ο Αναστασίου είναι από την αρχή σε αυτό το πρότζεκτ) δείχνει, ότι βάζουν συναίσθημα στην ομάδα. Θέλουν παίκτες, που να ξέρουν τι σημαίνει Παναθηναϊκός. Δεν μου κάνει εντύπωση. Και οι δύο τους ήταν παίκτες, που δέθηκαν με την φανέλα , έπαιζαν για την φανέλα και έβαζαν ΠΑΝΤΑ την ομάδα πάνω από τους ίδιους.
Επίσης καταλαβαίνω, ότι θέλουν ακόμα πιο έντονο το ελληνικό στοιχείο. Παίκτες διψασμένους να κάνουν το μεγάλο βήμα στην καριέρα τους. Παίκτες που έχουν τα προσόντα και γουστάρουν να έρθουν στον Παναθηναϊκό. Όπως ο Καλτσάς(με 10 γκολ μέχρι τώρα στο πρωτάθλημα), που μπορεί να είχε και μία-δύο ακόμα προτάσεις, αλλά προτίμησε τον Παναθηναϊκό, διότι κατάλαβε, ότι εδώ έρχεται για να παίξει και όχι για να δοθεί δανεικός σε κάποια άλλη ομάδα. Και επίσης κατάλαβε, ότι ο Παναθηναϊκός σήμερα είναι η μοναδική μεγάλη ομάδα στην Σούπερ Λίγκα, που δίνει τόσες ευκαιρίες σε Ελληνες παίκτες.
Τι δεν έχουμε δει τον Γενάρη από Φύσσα και Βόκολο; Την επιλογή τους για τους ξένους παίκτες. Μας το περιέγραψαν χθες ενόψει καλοκαιριού. Παίκτες, που θα έρθουν και θα έχουν προσωπικότητα, παίκτες, που θα έχουν τα ΚΟΤΣΙΑ να παίξουν στον Παναθηναϊκό. Guts ήθελε να πει ο Φύσσας, η μάλλον την άλλη ελληνική λέξη, που δείχνει ακριβώς αυτό που εννοεί, αλλά δεν ….λέγεται δημοσίως και μπροστά στις κάμερες.
Και επειδή ο Φύσσας και ο Βόκολος έμαθαν στον Παναθηναϊκό να κάνουν πρωταθλητισμό είναι εγγύηση , για να φτιάξουν μία τέτοια ομάδα για τη νέα περίοδο. Εξάλλου στον Παναθηναϊκό κανένας δεν κρύβεται. Από την πρώτη χρονιά του πρότζεκτ με Αναστασίου προπονητή, είχε τονιστεί ότι η ομάδα θα είναι έτοιμη να κάνει πρωταθλητισμό την τρίτη της χρονιά. Δηλαδή τη νέα χρονιά. Η αλήθεια είναι ότι η πρώτη χρονιά ήταν πολύ καλύτερη από όσο περίμεναν οι περισσότεροι. Με αποκορύφωμα την κατάκτηση του κυπέλλου με το εμφατικό 4-1 επί του ΠΑΟΚ. Ανέβηκε  ο πήχης και φέτος υπήρχαν απαιτήσεις για ακόμα καλύτερα πράγματα και η ομάδα αποκλείστηκε από το κύπελλο και ήδη από τίτλους η ομάδα πέτυχε λιγότερα πράγματα από πέρυσι. Ισως την πρώτη χρονιά ο Παναθηναϊκός ….βιάστηκε να μεγαλώσει (από το μηδέν που ήταν) και αυτό έχει δημιουργήσει φέτος αρνητικές εντυπώσεις…
Ετσι και αλλιώς, όμως, του χρόνου είναι η προαναγγελθείσα περίοδος για να κάνει πρωταθλητισμό ο Παναθηναϊκός. Και φέτος φαίνεται και βάσεις να μπαίνουν και παίκτες να εξελίσσονται. Όπως φαίνονται οι ανάγκες που υπάρχουν , για να κάνει η ομάδα το βήμα παραπάνω . Για αυτό το καλοκαίρι αυτό θα πρέπει να γίνουν μεταγραφές με το μικρότερο δυνατό ρίσκο, όπως σωστά είπε χθες ο Φύσσας . Και μεταγραφές με μεγαλύτερο μπάτζετ, όπως επίσης έχει γίνει γνωστό και από την διοίκηση. Και βέβαια ένα σημαντικό μέρος του μπάτζετ μπορεί να προκύψει από την αποχώρηση παικτών , που πέρασαν και δεν ακούμπησαν, η πέρυσι βοήθησαν και φέτος δεν μπορούν.
Του χρόνου ο κόσμος θα έχει απαιτήσεις, αφού η ίδια ομάδα το λέει ανοιχτά και καλά κάνει, διότι Παναθηναϊκός χωρίς πρωταθλητισμό είναι κάτι ξένο για τον κόσμο του. Το αν θα πετύχουν Φύσσας και Βόκολος δεν ξέρω. Αυτό, που ξέρω και μπορώ να το πω με βεβαιότητα είναι ότι και οι δυο τους έχουν ΜΕΓΑΛΕΣ απαιτήσεις από τον Παναθηναϊκό. Απαιτήσεις που έχουν και οι φίλοι της ομάδας. Και οι δυό τους ξέρουν ότι ο Παναθηναϊκός εκτός όλων των άλλων πρέπει να τα βάλει με το σύστημα. Την εποχή τους δεν έδιναν καθαρά πέναλτι και ακύρωναν «καθαρά» γκολ, στη σημερινή εποχή το χειρουργείο –έχει εξελιχθεί- και γίνεται  κυρίως με τα φάουλ και τις κάρτες. Το κατάλαβε και η ΑΕΚ την Πέμπτη το βράδυ. Αρα ο Παναθηναϊκός που θέλουν να φτιάξουν ο Φύσσας και ο Βόκολος θα είναι ένας Παναθηναϊκός από ατσάλι. Με στόχο το πρωτάθλημα στην Ελλάδα και τις διακρίσεις στην Ευρώπη. Στόχους που είχαν και οι ίδιοι όταν έπαιζαν στον Παναθηναϊκό….

*Πηγή: gazzetta.gr*

Θέλει αλλαγές και στο οφσάιντ ο Κολίνα!!

Ο υπεύθυνος διαιτησίας της UEFA, Πιερλουίτζι Κολίνα, τόνισε ότι πρέπει να γίνουν αλλαγές στους κανονισμούς που αφορούν μεταξύ άλλων και το οφσάιντ.

Ο Κολίνα έδωσε συνέντευξη στην Gazzetta dello Sport και αναφέρθηκε σε μία σειρά αλλαγών που πρέπει να γίνουν, ώστε η δουλειά των διαιτητών να γίνει πιο εύκολη και σε κάποιες περιπτώσεις να αποδίδεται καλύτερα δικαιοσύνη.
«Δεν μπορείς να περιμένεις από έναν βοηθό να παίρνει πάντα τη σωστή απόφαση, όταν πρόκειται για εκατοστά. Δεν είναι που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος. Την ίδια στιγμή, θα ήταν κάπως παράδοξο να φτάσουμε στο σημείο να αποδεχόμαστε το λάθος μόνο και μόνο επειδή είναι αδύνατο να αποφευχθεί. Νομίζω ότι κάποιος θα πρέπει άμεσα να αναλάβει δράση και να βρει άλλη ισορροπία στον κανόνα», τόνισε αρχικά για το οφσάιντ.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε και στα χέρια, που κάνουν οι ποδοσφαιριστές. «Η κατάσταση είναι περίπλοκη, καθώς έχει ήδη γίνει μία προσπάθεια να καθοριστούν κάποιες περιπτώσεις πέρα από το γράμμα του κανονισμού. Η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα σε αυτό που βλέπει ένας διαιτητής και σε αυτό που φαίνεται στην τηλεόραση, είναι ότι όταν το βλέπεις σε πιο αργή κίνηση, αλλάζει και η αντίληψη. Σχεδόν κάθε χέρι μοιάζει να είναι εσκεμμένο. Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική».
Τέλος, ο Κολίνα αναφέρθηκε και στα πέναλτι, που συνοδεύονται από κόκκινη κάρτα. «Το IFAB (Διεθνές Ποδοσφαιρικό Συμβούλιο) θα εξετάσει μία από τις πολλές ενστάσεις πάνω στο θέμα στα τέλη του Φλεβάρη. Θα έλεγα ότι σχεδόν όλοι στο ποδόσφαιρο θεωρεί αυστηρή την ποινή ενός πέναλτι, που συνοδεύεται από κόκκινη κάρτα και τιμωρία. Πρέπει να θυμόμαστε τον λόγο που δημιουργήθηκε αυτός ο κανονισμός. Ο στόχος ήταν να τιμωρήσουμε κάποιον, ο οποίος με πρόθεση έκανε το φάουλ, προκειμένου να αποτρέψει από τον αντίπαλο να σκοράρει.
Πλέον, έχουμε ξεφύγει από αυτή την αντίληψη και τιμωρούμε ακόμη και τους παίκτες, που απλά σκοπό είχαν την μπάλα, όμως καθυστέρησαν για δευτερόλεπτα, όπως για παράδειγμα οι τερματοφύλακες. Ελπίδα μας είναι το Συμβούλιο να πειραματιστεί, ίσως και στο Champions League, με τους διαιτητές να δείχνουν κόκκινη κάρτα μόνο σε περίπτωση που ένας παίκτης δεν πηγαίνει για την μπάλα».
«Θα ήταν ενδιαφέρον. Θα έπρεπε να το τεστάρουμε σε μεγάλο πρωτάθλημα, όμως νομίζω ότι είναι πιο σημαντικό το ποδόσφαιρο να προωθήσει μία εικόνα fair play. Το θέατρο και οι διαμαρτυρίες δεν είναι σωστές εικόνες για τα παιδιά που παρακολουθούν. Θα πρέπει να εμφυσήσουμε συγκεκριμένες συμπεριφορές».

*Πηγή: gazzetta.gr*

Στοίχημα με... ρίσκο ο φετινός Γουέιν Ρούνεϊ!!

Δεν βάζει τον εαυτό του πάνω απ' την ομάδα. Τιμά τη φανέλα και το περιβραχιόνιο. Μέχρι πότε όμως ο Γουέιν Ρούνεϊ θα... καταπατά τα «θέλω» και τα «μπορώ» του μπροστά στις οδηγίες του Λουίς Φαν Χάαλ; Ο Κώστας Ζάλιαρης γράφει για τη νέα Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και τις νέες αρμοδιότητες του αρχηγού της.  

Όλο και πιο μακριά από την περιοχή. Όλο και λιγότερες επιθετικές πρωτοβουλίες. Όλο και λιγότερα πράγματα από αυτά που έχει μάθει να κάνει.
Ο Γουέιν Ρούνεϊ αλλάζει... αγωνιστική ταυτότητα στα 29 του χρόνια λόγω των εντολών του Λουίς Φαν Χάαλ. Του προπονητή που από την πρώτη μέρα διαμήνυσε σε παίκτες, διοίκηση και υπαλλήλους ότι η δουλειά θα γίνει... his way. Με τον δικό του τρόπο, χωρίς παρεμβάσεις και μακριά από τα συνηθισμένα κι όσα είχαν μετατραπεί σε... παράδοση στο «Κάρινγκτον».
Από τις διπλές προπονήσεις μέσα στη μέρα, μέχρι το σύστημα και τους νέους ρόλους.
Στην αρχή κατακρίθηκε για το 3-5-2. Η άμυνα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σκορπιζόταν, το σύστημα δεν απέδιδε με τίποτα, όμως ο Φαν Χάαλ συνέχιζε να το στηρίζει και να δίνει χρόνο στους παίκτες να το δοκιμάσουν, να το «ανακαλύψουν», να το υιοθετήσουν και να το παλέψουν.
Δεν βρήκε άκρη...
Άλλαξε σε 4-4-2 που παίρνει αρκετές... παραλλαγές. Στην τελευταία εξ αυτών, ήταν 4-1-2-1-2. «Σκούπα» μπροστά απ' τα στόπερ ο Μπλιντ, δεξιά στον άξονα ο Ρούνεϊ, αριστερά ο Γιανουζάι και στην κορυφή του ρόμβου ο Ντι Μαρία πίσω απ' τους Φαλκάο και Φαν Πέρσι.

Και φτάνουμε στο ζήτημα του Γουέιν Ρούνεϊ. Του πιστού «στρατιώτη» που φέτος βιώνει... κοσμογονικές αλλαγές στον τρόπο που έχει συνηθίσει και στη δουλειά την οποία είχε συνηθίσει να κάνει και να πληρώνεται γι' αυτή.
Βρίσκεται στα μισά της χειρότερης χρονιάς του από άποψη παραγωγικότητας, έπειτα από το 2006, με μόλις ένα γκολ στα τελευταία 11 παιχνίδια. Δεν έχει καταφέρει να σουτάρει ούτε μια φορά στην αντίπαλη περιοχή μέσα στο 2015. Το τελευταίο δεν το ήξερε ούτε ο ίδιος και εξεπλάγην όταν το έμαθε από τους Άγγλους δημοσιογράφους. Δεν είναι πλέον η δουλειά του ν' απειλεί τον γκολκίπερ, ούτε να σκοράρει για να δίνει νίκες στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Το δέχεται όμως κι αυτό...
Έχει ακόμα πολλές φιλοδοξίες, θέλει να κάνει πολλά, να πετύχει πολλά, αλλά από έναν επιθετικό δεν είναι εύκολο να δεχθεί ότι θα του στερήσεις τις ευκαιρίες να σκοράρει και να αισθανθεί την «έκσταση» που προκαλείται κάθε φορά που η μπάλα κουνάει τα αντίπαλα δίχτυα και ξεσπάει το πλήθος σε πανηγυρισμούς. Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για κρίσιμο γκολ, στα τελευταία λεπτά και καθορίζει αποτέλεσμα. Ο Ρούνεϊ μαθαίνει να ζει χωρίς όλα αυτά φέτος.

Σε 21 ματς στη φετινή Πρέμιερ που έχει αγωνιστεί, έχει κάνει μόλις 13 σουτ στην εστία, σε πλήρη αντίθεση με τις 43 προσπάθειες της περσινής σεζόν σε 29 εμφανίσεις. Βέβαια, στο νέο του ρόλο στο χώρο του κέντρου, λόγω και της ευθύνης στην ανάπτυξη του παιχνιδιού της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και την προώθηση της μπάλας, έχει αυξήσει κατά πολύ τις μεταβιβάσεις του και έχει ένα ποσοστό του 83,38% επιτυχίας στις πάσες. Παρ' όλα αυτά, δεν απολαμβάνει ούτε το κομμάτι των ασίστ. Έχοντας συνηθίσει εδώ και αρκετά χρόνια να παίζει ακόμα και σαν «δεκάρι», ή να κινείται και στις πτέρυγες της επίθεσης, μοιράζοντας αλλά και τελειώνοντας τις φάσεις, φέτος έχει μόλις 4 πάσες που δημιούργησαν ευκαιρίες, από τις 1.210 μεταβιβάσεις.
Από τα πόδια του, πάντως, έχουν περάσει μπαλιές που έχουν οδηγήσει σε 30 ευκαιρίες στα 21 ματς πρωταθλήματος που έχει αγωνιστεί, ενώ πέρυσι σε 29 ματς είχε γίνει το ίδιο 56 φορές.
Από άποψη ηγεσίας μέσα στον αγωνιστικό χώρο, ενθάρρυνσης των συμπαικτών του και μόχθου, ο Ρούνεϊ είναι ο πρώτος απ' όλους στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Είναι, άλλωστε, τέτοιες οι νέες του αρμοδιότητες που χρειάζεται να είναι πιο ώριμος ποδοσφαιρικά, πιο σοφός και να κάνει δουλειά ακόμα και στο ψυχολογικό κομμάτι. Του αρέσει και το ίδιο θα έκανε και στην επίθεση, μόνο που εκεί θα ήξερε ότι η βοήθεια που προσφέρει στην ομάδα έχει την ουσία του γκολ που δίνει νίκες.
Βλέποντας τη συνεργασία των Φαν Πέρσι και Φαλκάο που δεν... βρίσκονται και αδυνατούν να δώσουν στην ομάδα τα γκολ που χρειάζεται, ο Ρούνεϊ σίγουρα παλεύει με τον εσωτερικό του κόσμο για να μη σκέφτεται ότι θα ήθελε να βρίσκεται αυτός στην αιχμή του δόρατος προκειμένου να δώσει περισσότερες λύσεις. Δεν είναι λίγες οι φορές που του προκαλείται εκνευρισμός, είτε με αντιπάλους, είτε με τον διαιτητή και οι σκέψεις που κάνει για τα όσα καλείται να μάθει φέτος, δεδομένα έχουν μερίδιο σε αυτό.
Δεν πρόκειται να παραπονεθεί. Δεν πρόκειται για να δείξει ενοχλημένος μπροστά στις κάμερες. Δεν θα κάνει δήλωση «ναι, αλλά αν παίζαμε έτσι κι εγώ ήμουν εκεί θα ήταν καλύτερα τα πράγματα...». Σέβεται τον νέο του προπονητή, τον εκτιμάει, τον ακούει προσεκτικά όπως έκανε με τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον και ο Φαν Χάαλ έχει καταφέρει να του κερδίσει την εμπιστοσύνη.
Ο Ολλανδός δεν αλλάζει μυαλό και προσπαθεί να κάνει τα δικά του για να βάλει τη σφραγίδα του στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Το θέμα του Γουέιν Ρούνεϊ, όμως, είναι ένα μεγάλο στοίχημα...

*Πηγή: gazzetta.gr*

“Προπονητής” με την Ουγγαρία ο Καραγκούνης...!!

Ο Μιχάλης Τσόχος δεν διαφωνεί με την επιλογή Μαρκαριάν κάνει όμως τις απαραίτητες διαπιστώσεις για να ξέρουμε τι ισχύει...  

Η πιο εύκολη απόφαση που πήρε ο Γκιρτζίκης ήταν ο Σέρχιο Μαρκαριάν. Ξέροντας τα λάθη που έκανε ο προκάτοχός του Γιώργος Σαρρής και την κριτική που δέχτηκε επί του θέματος προπονητή και Εθνικής Ελλάδας, ο νέος πρόεδρος της ελληνικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας βρήκε την εστία κενή και την μπάλα στα πόδια του και απλώς την έσπρωξε στα δίχτυα...

Με κληρονομία από την προηγούμενη διοίκηση ότι ο Καραγκούνης είναι αυτός που ψάχνει τον επόμενο προπονητή και αυτός θα εισηγηθεί (ούτε για αυτό δεν χρειάστηκε να αποφασίσει), έκανε το προφανές και αυτό με το ελάχιστο ως καθόλου ρίσκο.

“Τι θέλει ο Γιώργος; Μαρκαριάν; Μαρκαριάν θα πάρουμε...” ήταν η απόφαση του Γκιρτζίκη και ακόμη κι' αν ο Καραγκούνης ζητούσε να πάρουμε προπονητή μπάσκετ για την ομάδα ποδοσφαίρου “ναι” θα έλεγε ο Γκιρτζίκης για να βγάλει την ευθύνη από επάνω του. Οτι και να συμβεί τώρα ο Γκιρτζίκης θα έχει να πει ότι έκανε ότι του ζήτησε ο Καραγκούνης.

Το... μπαλάκι της ευθύνης λοιπόν στον “Κάρα”, ο οποίος δεν πήρε μόνο το βάρος της επιλογής του νέου προπονητή, δηλαδή του Μαρκαριάν, αλλά και το βάρος της έκβασης του αγώνα με την Ουγγαρία που είναι η τελευταία ευκαιρία της Ελλάδας για πρόκριση στην τελική φάση του Euro.

Το ματς είναι σε 40 ημέρες, η τελευταία φορά που πάτησε το πόδι του εδώ ο Μαρκαριάν είναι καμιά δεκαριά χρόνια πίσω. Σε λίγες ημέρες θα γίνουν οι κλήσεις. Θα τις κάνει ο Μαρκαριάν; Τυπικά γιατί επί της ουσίας θα φωνάξει αυτούς που θα του πει ο Καραγκούνης.

Δεν το λέω ως κακό, ούτε ως καλό. Το αναφέρω ως αυτονόητο. Ο Μαρκαριάν δεν ξέρει και δεν θα μάθει σε 10 μέρες. Οποιοι κι' αν είναι οι παίκτες που θα κληθούν η “επιλογή” θα φωνάζει Καραγκούνης. Αυτό δεν είναι καλό. Καθόλου. Οσοι παίκτες δεν είναι στην αποστολή θα... χρεώσουν τον “Κάρα” ότι τους έκοψε και αυτό είναι ένα πρώτο σημείο προστριβής.

Ο Τύπος επίσης θα “χρεώσει” τον Κάρα ως υπεύθυνο για τις επιλογές και ανάλογα με τον χρωματισμό του ή θα τον αποθεώσει ή θα τον κριτικάρει άσχημα. Ούτε αυτό είναι καλό. Γενικά ο “Κάρα” είτε για καλό, είτε για κακό θα μπει στο... στόχαστρο και αυτό είναι κάτι που προσωπικά με τρομάζει. Αν “κάψουμε” καλοπροαίρετα ή κακοπροαίρετα στη συνείδηση του κόσμου και της Εθνικής ομάδας και τον Καραγκούνη δεν θα έχει μείνει και τίποτα άλλο.

Αν ο Μαρκαριάν δεν βγει, με λίγα λόγια αν η Εθνική με τον Μαρκαριάν στον πάγκο της δεν νικήσει στην Ουγγαρία, τότε δεν χάσαμε μόνο τον “παππού”, αλλά υπάρχει κίνδυνος να χάσουμε και τον Καραγκούνη και αυτό θα είναι χειρότερο και από το να “ζήσουμε να την θυμόμαστε” που είπε και ο Αλέξης Σπυρόπουλος στο ματς με τα Νησιά Φερόε.

Υπό αυτή την έννοια διαφωνώ με την πρόσληψη Μαρκαριάν. Οχι ότι δεν είναι καλός προπονητής, όχι ότι δεν μας ταιριάζει, αλλά γιατί αν δεν βγει αυτός δεν θα χάσουμε έναν ακόμη προπονητή, αλλά πιθανόν και τον Κάρα.

Θα μου πείτε ότι με αυτή την λογική το ίδιο θα συνέβαινε με όποιον κι' αν επέλεγε ο Καραγκούνης; Οχι δεν θα συνέβαινε το ίδιο. Με προπονητή τον Δώνη, ή τον Λεμονή ακόμη και με τον Κετσπάγια (αναφέρω μόνο τα ονόματα που έπαιξαν) κανείς δεν θα χρέωνε τις κλήσεις στον “Κάρα”. Οι παίκτες που θα έμεναν απ' έξω θα χρέωναν τον νέο ομοσπονδιακό, ο οποίος αν δεν τα κατάφερνε θα έκαιγε μόνο το δικό του χαρτί, όχι και αυτό του Κάρα στον οποίο θα μπορούσαμε να ποντάρουμε για την επόμενη ημέρα με μεγαλύτερη ηρεμία και περισσότερο χρόνο. Τώρα αν ο Μαρκαριάν δεν τα καταφέρει, ο Καραγκούνης δεν θα μπορεί να επιλέξει τον επόμενο και αυτό θα το κάνει ο Γκιρτζίκης. Κοινώς βοήθεια μας.

Υ.Γ. Το βιογραφικό του Μαρκαριάν είναι τέτοιο που δεν σου επιτρέπει να πεις από που και ως που. Από την άλλη η ηλικία του είναι τέτοια και το προηγούμενο πέρασμά του από την Ελλάδα τόσο μακρινό που σου επιτρέπει να διαπιστώσεις. “Υπήρχαν και καλύτεροι...”. Ας ελπίσουμε ότι θα τα καταφέρει...

*Πηγή: gazzetta.gr*

Το μεγάλο δίλημμα της Μπαρτσελόνα!!

Ο Γιώργος Καραμάνος εξετάζει το καυτό ζήτημα του Ντάνι Αλβες μέσα από την απαγόρευση μεταγραφών. Αξίζει ή όχι στα 32 του να πάρει 30 εκατ. ευρώ για 3ετές συμβόλαιο;

Πέρσι το καλοκαίρι προσπάθησε να τον πουλήσει (η Σίτι ήταν ο εμφανής στόχος, αλλά δεν γινόταν εξαιτίας και του Fainancial Fair Play, όπως και με την Παρί), ώστε να μην της... ξεμείνει. Βλέπετε το συμβόλαιο του θα ολοκληρωνόταν με το τέλος της τρέχουσας περιόδου και στη διοίκηση δεν άρεσε η ασύμφορη ιδέα να τον χάσει, δίχως να εισπράξει έστω κατιτίς. Και ο ίδιος όμως ο Ντάνι Αλβες δεν έδειξε σε αυτό το διάστημα διάθεση ανανέωσης. Τουλάχιστον οι κατά καιρούς δηλώσεις του έδειχναν ότι θα προτιμούσε να αποχωρήσει, μιας και ήταν ενοχλημένος και από το κοινό του «Καμπ Νόου» που κάποιες φορές τον είχε αποδοκιμάσει. Τα 20-25 εκατ. ευρώ όμως που αξίωνε η Μπαρτσελόνα, για να τον παραχωρήσει, ήταν αναμφίβολα πολλά για κάποιον που είχε ήδη μπει στα 31 χρόνια ζωής. Θέλοντας και μη λοιπόν πορεύτηκαν μαζί και φέτος.
Σταδιακά η απόδοση του άρχισε να ανεβαίνει μαζί με εκείνη της ομάδας συνολικά και φτάσαμε τώρα να μιλάμε για μία ιδιαίτερα φορμαρισμένη Μπάρτσα. Συγκεκριμένα με το που μπήκε η νέα χρονιά, ο Βραζιλιάνος έχει παρασυρθεί θετικά από το εξαιρετικό παιχνίδι των Καταλανών και είναι και εκείνος σε σούπερ κατάσταση. Ισως να μην έχει ξαναγίνει ο κορυφαίος στην θέση του (σ.σ.: που για αρκετούς μπορεί και να είναι δηλαδή), αλλά σίγουρα δεν είναι στα down του, όπως δηλαδή πέρσι και στο φετινό ξεκίνημα. Προφανώς, αυτή του την... επιστροφή την έχουν εκτιμήσει θετικά στη διοίκηση και άρχισαν να σκέφτονται να κάνουν την τρέλα.
Πρόκειται αναμφίβολα για τη σημαντικότερη απόφαση που θα κληθούν να λάβουν μετά από εκείνη του προπονητή (σ.σ.: αν και ο Λουίς Ενρίκε αρχίζει και κερδίζει συνεχώς έδαφος). Η δική του περίπτωση είναι που σχεδόν διχάζει το μυαλό του Τζουζέπ Μπαρτομέου και λογικά τούτη θα είναι η τελευταία μεγάλη εκτίμηση που θα πρέπει να κάνει πριν τις προεδρικές εκλογές του καλοκαιριού. Τον Ιούνιο το συμβόλαιο του Ντάνι Αλβες λήγει και η ανανέωση του ή όχι είναι η μεγάλη καυτή αγωνιστική πατάτα της Μπαρτσελόνα. Υπό άλλες, κανονικές δηλαδή συνθήκες, το θέμα θα ήταν απλό και ο παικταράς θα πήγαινε στην ευχή του Θεού, έχοντας αφήσει μαγικές αναμνήσεις στην καλύτερη περίοδο στην ιστορία του συλλόγου. Τώρα όμως είναι αλλιώς...
Η απαγόρευση μεταγραφών που έχει επιβάλει η FIFA, σημαίνει ότι η Μπαρτσελόνα θα μπορέσει να αποκτήσει ξανά παίκτες τον επόμενο χειμώνα. Τι γίνεται λοιπόν το καλοκαίρι και έως να πιάσει ψύχος; Το εν λόγω κείμενο γράφτηκε με αφορμή μία διαρροή που θέλει τις δύο πλευρές να έχουν κάνει την πρώτη κανονική κουβέντας τους και όχι μέσω Τύπου. Ο Βραζιλιάνος που εισπράττει 12 εκατ. ευρώ ετησίως, φαίνεται να έχει διάθεση να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία και κατά συνέπεια να αξιώνει τριετές συμβόλαιο! Δέχεται να πέσει κάπως σε απολαβές, αλλά σε τριετή βάση αυτές να μην είναι λιγότερες από 30 εκατ. ευρώ, δηλαδή 10 εκατ. το χρόνο.
Εδώ είναι που έρχεται το μεγάλο δίλημμα. Τα χρήματα είναι υπερβολικά για έναν παίκτη που τον Μάιο θα γίνει 32 και δεν γίνεται να του δώσεις τόσα πολλά, για να τον έχεις μέχρι τα 35 του. Οσο σούπερ και αν υπήρξε ο Ντάνι Αλβες, τέτοιο συμβόλαιο θα μπορέσει να πάρει μόνο από Αραβες, είτε αυτοί βρίσκονται σε ευρωπαϊκό κλαμπ, είτε σε κάποιο Εμιράτο του Κόλπου. Εάν πάλι η Μπαρτσελόνα αρνηθεί, θα ξεμείνει για έξι μήνες με ορισμένους αμφιβόλου ποιότητας για το δικό της μέγεθος: τον Μοντόγια (που θέλει να φύγει), τον Ντάγκλας (που δεν κάνει), τον Αντριάνο (που είναι αριστερός μπακ) και τον Μπαρτρά (που είναι σέντερ μπακ και δεν περνάει ποτέ τη γραμμή του κέντρου).
Τι κάνεις λοιπόν σε αυτή την περίπτωση; Πληρώνεις και ησυχάζεις για του χρόνου τουλάχιστον ή επιλέγεις να εκτεθείς στα δεξιά και να περιμένεις μέχρι τον Γενάρη. Και εάν διαλέξεις το δεύτερο, ποιον σπουδαίο επιθετικό μπακ πιστεύεις ότι θα πείσεις μεσούσης της σεζόν; Εάν η Μπάρτσα αποφασίσει να δώσει τέτοιο τρελό συμβόλαιο σε έναν full-back της ηλικίας του Ντάνι Αλβες είναι βέβαιο πως εάν όχι του χρόνου, σε 1,5 χρόνο, θα χρειαστεί κάποιον άλλον για την θέση, μιας και στα πλευρά μίας τόσο επιθετικής ομάδας δεν θα μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνος του ένας 34χρονος. Θα πρέπει οπότε να πληρώσει για ένα χρονικό διάστημα δύο συμβόλαια ταυτόχρονα. Δύσκολα τα πράγματα. Με όλα αυτά τα δεδομένα, εάν όμως μπορούσα να αποφασίσω εγώ, δεν θα τα έδινα στον Βραζιλιάνο...

*Πηγή: gazzetta.gr*