Η αδερφή του Όσκαρ μαζί με τον Αζάρ!! (pic)

Η όμορφη αδερφή του Όσκαρ, Γκαμπριέλι Εμποάμπα, βρήκε ευκαιρία να βγάλει φωτογραφία με τον Εντέν Αζάρ λίγο μετά το ντέρμπι της Τσέλσι με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Η... δημοφιλής αδερφή του Όσκαρ, κοπέλα που όλοι γνωρίσαμε και... παραδεχθήκαμε τον Βραζιλιάνο άσο για τη φωτογραφία που είχε αγκαλιά εκείνη αλλά και τη σύντροφό του, ήθελε να βγάλει αναμνηστική φωτογραφία με τον Βέλγο σούπερ σταρ που έκρινε το παιχνίδι με τους «κόκκινους διαβόλους» με το γκολ που πέτυχε στο 38ο λεπτό. 
Η Γκαμπριέλι είναι 19 ετών και η παρακάτω φωτογραφία ήταν εκείνη που την έχει διατηρήσει στη μνήμη των ανδρών...

*Πηγή: gazzetta.gr*

Απίστευτο γκολ από τον αδερφό του Ριμπερί!! (vid)

Ένα καταπληκτικό γκολ με ανάποδο ψαλίδι πέτυχε ο αδερφός του Φρανκ Ριμπερί, Στίβεν, σε παιχνίδι της δεύτερης ομάδας της Μπάγερν Μονάχου.

Ο Γάλλος άσος των Βαυαρών ετοιμάζει και το... νέο αίμα για την ομάδα, από την οικογένειά του, με τον Στίβεν Ριμπερί να δείχνει σημάδια που αρέσουν πολύ στους ανθρώπους της Μπάγερν...
Πάρτε μια μικρή γεύση από τον νεαρό με το γκολ που πέτυχε για τους Νέους της ομάδας του Μονάχου:

 

 

 

*Πηγή: gazzetta.gr*

Ο Τούτσελ στη Μπορούσια Ντόρτμουντ!!

Η Μπορούσια Ντόρτμουντ χρειάστηκε μόλις λίγες έρες για να βρει τον διάδοχο του Γιούργκεν Κλοπ και αυτός θα είναι ο πρώην τεχνικός της Μάιντζ, Τόμας Τούτσελ!

Την περασμένη Τετάρτη, ο Γιούργκεν Κλοπ σόκαρε τον ποδοσφαιρικό πλανήτη, τους οπαδούς και τους ποδοσφαιριστές της Μπορούσια Ντόρτμουντ, ανακοινώνοντας πως στο φινάλε της σεζόν θα αποχωρήσει από τον πάγκο των Βεστφαλών, ολοκληρώνοντας τη θητεία του έπειτα από εφτά χρόνια.
Η διοίκηση της ομάδας χρειάστηκε μόλις λίγες μέρες για να έρθει σε συμφωνία με τον επόμενο κόουτς και αυτός θα είναι ο πρώην προπονητής της Μάιντζ, Τόμας Τούτσελ.
Αυτός, υπέγραψε συμβόλαιο μέχρι το 2018, με ισχύ φυσικά από το προσεχές καλοκαίρι.
Η συγκεκριμένη εξέλιξη δίνει ουσία και στην πρόσληψη του Μπρούνο Λαμπαντία από το Αμβούργο, ομάδα κοντά στην οποία βρισκόταν ο Τούτσελ μέχρι να... μάθει ότι ο Κλοπ αποχωρεί από τη Ντόρτμουντ και να λιγουρευτεί τη θέση!

*Πηγή: gazzetta.gr*

TOP-10: Ιταλοί... trequartisti!!

Το «FFT» του gazzetta.gr φτιάχνει τη λίστα με τα 10 σπουδαιότερα 10άρια (2οι επιθετικοί) όλων των εποχών του Calcio. Το countdown στήνει ο Γιώργος Καραμάνος.

Συμβαίνει κάθε Κυριακή και μέχρι να ολοκληρωθούν οι θέσεις (τέρμα, άμυνα, κέντρο, επίθεση). Πρόκειται για τη δική μας λίστα με τους κορυφαίους στα μεγάλα πρωταθλήματα. Ποιοι, πως, γιατί; Τα κριτήρια είναι οι τίτλοι, η διάρκεια καριέρας, η προσφορά, οι μαρτυρίες (για τους πιο παλιούς), η δική μας αίσθηση (για όσους έχουμε δει). Η αντίστροφη μέτρηση είναι φυσικά υποκειμενική, μιας και ο κάθε ένας από εμάς θα μπορούσε να έχει τη δική του διαφορετική άποψη. Διαβάστε, συμφωνείστε και πάνω απ' όλα διαφωνήστε: καταγράψτε τις επιλογές σας με επιχειρήματα, έτσι για να περάσουμε όμορφα και ποδοσφαιρικά...
Μετά το αφιέρωμα στη Μπουντεσλίγκα, σειρά έχει πάρει το Καμπιονάτο. Αφού ξεκινήσαμε με τους πορτιέρε της Σέριε Α', πήγαμε στους πλάγιους αμυντικούς, στους σέντερ μπακ, τους κεντρικούς μέσους, του πλάγιους χαφ-εξτρέμ και τώρα σειρά παίρνουν οι trequartisti της...
* Ως  trequartista ορίζεται στο ιταλικό ποδόσφαιρο ο παίκτης που κινείται μεταξύ της θέσης του 10αριού και του δεύτερου επιθετικού. Σε κάτι πιο επιθετικογενές από αυτό που οι Αγγλοι αποκαλούν playmaker και οι Αργεντινοί enganche. Τέτοια λίστα λοιπόν στα αφιερώματα μας θα έχουμε μόνο στους Ιταλούς, που είναι κορυφαίοι σε αυτή την θέση. Στις άλλες χώρες της Ευρώπης δεν είναι αντίστοιχα τόσο διαδεδομένη, κάτι που αντιθέτως βλέπουμε να εμφανίζεται στη Λατινική Αμερική!
10. Τζουζέπε Τζανίνι (1981-'99)
Ο «Principe» των Ρωμαίων υπήρξε ο ηγέτης και ο πιο αγαπημένος παίκτης τους πριν την έλευση του Τότι. Ακόμα και ο ίδιος ο Capitano εκείνον αναφέρει πάντοτε ως το μεγάλο ίνδαλμα της παιδικής ηλικίας του. Αέρινος, λεπτεπίλεπτος, τεχνίτης, με εξαιρετικό vision στο παιχνίδι του ήταν μέλος της φανταστικής ομάδας των Τζαλορόσι στα πρώτα 80ς (με Φαλκάο, Κόντι) και σήκωσε το Σκουντέτο (1983) και τρία Κύπελλα. Με την Εθνική (47/ 6) έφτασε στην 3η θέση στο Μουντιάλ του 1990.

9. Ρομπέρτο Μπέτεγκα (1969-'84)
Το μεγαλύτερο προσόν του ήταν η ποδοσφαιρική ευφυΐα και τα τελειώματα του. Το πρώτο μισό της καριέρας του στη Γιουβέντους (την πέρασε σχεδόν όλη εκεί) το πέρασε ως επιθετικός και το δεύτερο ως 10άρι. Η άνεση του στο σκοράρισμα ήταν μεγάλη (153 γκολ στο πρωτάθλημα) και οδήγησε την ομάδα του σε επτά πρωταθλήματα, δύο Κύπελλα και το UEFA (1977). Ωστόσο, ηττήθηκε στους δύο τελικούς Πρωταθλητριών σε απόσταση 10 ετών (1973, 1983). Με τη Σκουάντρα Ατζούρα (42/ 19) ήταν τέταρτος στο Μουντιάλ του 1978 και το EURO δύο χρόνια αργότερα. Στάθηκε άτυχος όμως με σοβαρό τραυματισμό και έχασε το Μουντιάλ του 1982 που τελικά πήρε η Ιταλία.

 

 

8. Τζαφράνκο Τζόλα (1984-'05)
Κοντούλης, δαιμόνιος, τσαμπουκάς, ασταμάτητος, με υπέροχες εκτελέσεις φάουλ και φανταστικά τελειώματα. Πέρασε τη μισή καριέρα του στην Ιταλία και την υπόλοιπη στην Αγγλία. Ξεκίνησε στο πλευρό του Ντιέγκο Μαραντόνα και στην πρώτη του σεζόν στο Calcio (1990) πήρε το Σκουντέτο και το Σούπερ Καπ με τη Νάπολι. Στη συνέχεια πήγε στην Πάρμα, όπου έκανε το μεγάλο ξεπέταγμα και σήκωσε το UEFA (1995) και το ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ, χάνοντας ενδιάμεσα στον τελικό του Κυπελλούχων (1994). Εκεί όμως που πραγματικά μεγαλούργησε ήταν στην Τσέλσι. Στην προ-Αμπράμοβιτς εποχή την οδήγησε στην κατάκτηση του Κυπελλούχων και Σούπερ Καπ Ευρώπης (1998), παίρνοντας ακόμα δύο Κύπελλα, και από ένα Λιγκ Καπ και Σούπερ Καπ. Μάλιστα λατρεύτηκε τόσο πολύ από τους οπαδούς των Μπλε, που το 2003 τον ψήφισαν ως τον κορυφαίο όλων των εποχών για τον σύλλογο. Με το εθνόσημο (35/ 10) βρέθηκε ως αναπληρωματικός στην 2η θέση του Μουντιάλ 1994.

 

 

7. Τζοβάνι Φεράρι (1923-'42)
Στην εποχή του υπήρξε ίσως ο κορυφαίος επιθετικός μέσος στον κόσμο. Βασικός και στις δύο κατακτήσεις Μουντιάλ από την Ιταλία (1934, 1938), ήταν εκείνος που κερνούσε γκολ τους συμπαίκτες του. Επίσης είναι θρύλος και στη Σέριε Α', καθώς όπου πήγε πήρε πρωτάθλημα. Σήκωσε πέντε με τη Γιουβέντους, δύο με την Ιντερ και ένα ακόμα με τη Μπολόνια και δικαίως βρίσκεται στο Hall of fame του Calcio και φυσικά της λίστας μας.  

6. Βαλεντίνο Ματσόλα (1936-'49)
Οταν ήταν ακόμα στην Βενέτσια (ένα Κύπελλο), άπαντες στην Ιταλία αποκαλούσαν τους ντριμπλαδόρους παίκτες της χώρας ως «Veneziani». Αυτό συνέβαινε επειδή ο σούπερ ντιμπλέρ της εποχής ήταν ο Βαλεντίνο Ματσόλα. Δεν ήταν όμως μόνο φαντεζί, αλλά και άκρως ουσιαστικός. Στα 40ς θεωρούνταν το κορυφαίο 10άρι του κόσμου, αλλά στάθηκε δραματικά άτυχος, καθώς έπεσε πάνω στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, για να χαθεί τελικά το 1949 μαζί με όλη την εκπληκτική Grande Torino στο δυστύχημα της Σουπέργκα (γι αυτό με την Εθνική έπαιξε μόνο 12 φορές και έβαλε τέσσερα γκολ). Μέχρι τότε είχε προλάβει να πάρει μαζί της πέντε πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο και να γίνει αρχικανονιέρης της σεζόν 1946-'47. Ο μύθος που περικλείει το όνομα του είναι τεράστιος και πρόλαβε να αφήσει στο ιταλικό ποδόσφαιρο τον γιο του, που κατάφερε να τον ξεπεράσει σε φήμη και επιτεύγματα.

 

 

5. Σάντρο Ματσόλα (1960-'77)
Ο γιος του θρυλικού Βαλεντίνο έγινε -για πολλούς- καλύτερος του πατέρα του. Ο Σάντρο βέβαια που πέρασε όλη την καριέρα του στην Ιντερ, ήταν πιο επιθετικός και ξεκινώντας από θέση μέσα δεξιά, μπορούσε να μετατραπεί από 10άρι σε κανονικό σέντερ φορ περιοχής ή και εξτρέμ. Το κορυφαίο απ' όλα τα εκπληκτικά προσόντα του ήταν η ικανότητα που είχε στο ένας εναντίων ενός, την οποία προφανώς κληρονόμησε στα γονίδια του. Χάρη στην επιτάχυνση και την τεχνική του, ξεπερνούσε τον αντίπαλο του και δημιουργούσε καταστάσεις ή τελείωνε μόνος του τις φάσεις (πρώτος σκόρερ το 1965). Ετσι ως μέλος της Grande Inter του Ελένιο Ερέρα σήκωσε δύο Πρωταθλητριών (1964, 1965 και δύο Διηπειρωτικά), έχασε δύο ακόμα στον τελικό (1967, 1972), αλλά πήρε και τέσσερα πρωταθλήματα. Με το εθνόσημο (70/ 22) πέτυχε επίσης σπουδαία πράγματα. Το 1964 ήταν πρώτος σκόρερ στο EURO, το οποίο κατέκτησε το 1968, ενώ δύο χρόνια αργότερα ηττήθηκε στον τελικό του Μουντιάλ. Το 1971 ήταν 2ος στην Χρυσή Μπάλα.

 

 

4. Φραντσέσκο Τότι (1996-...)
Οσο εκπληκτικό είναι ότι επέλεξε να παραμείνει σε όλη την καριέρα του στη Ρώμη, άλλο τόσο στενάχωρο είναι ότι η συνέπεια ήταν να μην πάρει μεγάλους συλλογικούς τίτλους και να μην κάνει κάτι σπουδαίο στην Ευρώπη. Τρομερό σουτ, εκτελέσεις φάουλ, οργάνωση παιχνιδιού, vision, δύναμη, ηγέτης, αναδείχτηκε πέντε φορές κορυφαίος Ιταλός παίκτης. O Capitano είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών για τη Ρόμα και μαζί της έφτασε στο Σκουντέτο του 2001, πήρε δύο Κύπελλα και άλλα τόσα Σούπερ Καπ, ενώ τερμάτισε επτά φορές 2ος! Ο Τότι -χωρίς να είναι φορ- έπαιξε τη μισή καριέρα του ως μοναδικός προωθημένος και έτσι έφτασε να έχει βάλει 240 γκολ σε 582 αγώνες (1ος εν ενεργεία σκόρερ στη Σέριε Α' και 2ος όλων των εποχών μετά τον Σίλβιο Πιόλα). Τουλάχιστον κατάφερε να φτάσει στην κορυφή του κόσμου το 2006 με την Εθνική (58/ 9 +24 ασίστ). Εκεί βρέθηκε στην MVP 11άδα, όπως και το 2000, όταν ηττήθηκε στον τελικό του EURO. Σε ατομικό επίπεδο έχει ένα σωρό διακρίσεις και ρεκόρ, αλλά στην Χρυσή Μπάλα η καλύτερη θέση που έχει πάρει, είναι η 5η. Το άλλο εκπληκτικό με την περίπτωση του είναι ότι έχει κλείσει από καιρό τα 38 και συνεχίζει σε αυτό το επίπεδο...

3. Τζάνι Ριβέρα (1959-'79)
Η κόντρα τους εκείνη την εποχή με τον Σάντρο Ματσόλα ήταν κάτι σαν το Ντελ Πιέρο-Τότι της δικής μας. Ονομάστηκε το «Χρυσό Αγόρι» του ιταλικού ποδοσφαίρου και για τους γηραιότερους αυτός είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών για το Calcio. Βασικός στη Μίλαν πριν κλείσει τα 18 του, έπαιξε εκεί σε όλη την καριέρα του. Σε αυτή τη λίστα είναι ο πιο καθαρόαιμος playmaker και γινόταν ουσιαστικά ακόμα και deep-lying playmaker πολύ καιρό πριν ανακαλυφθεί ο συγκεκριμένος όρος. Ηταν απίστευτα κλασάτος και ίσως ακόμα περισσότερο και από τον Ρομπέρτο Μπάτζιο. Εκπληκτικά εγκεφαλικός πασέρ, σουτέρ ακριβείας οδήγησε τη Μίλαν σε δύο κατακτήσεις Πρωταθλητριών (1963, 1969), UEFA (1968, 1973) και σε έναν ακόμα χαμένο τελικό (1974). Επίσης με τους Ροσονέρι πήρε ένα Διηπειρωτικό, τρία πρωταθλήματα και τέσσερα Κύπελλα. Εξαιρετική ήταν η θητεία του και στην Εθνική (63/ 15), με την οποία το 1968 έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης, ενώ δύο χρόνια αργότερα ηττήθηκε στον τελικό του Μουντιάλ. Ολα αυτά του έδωσαν την Χρυσή Μπάλα το 1969, ενώ ήταν 2ος το 1963. Συνολικά βρέθηκε στην πρώτη 10άδα πέντε φορές σε έξι χρόνια (1963-'69).

2. Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο (1991...)
Μπορούσε να αγωνιστεί παντού στην επίθεση, ενώ υπηρέτησε περιστασιακά και ως κανονικό 10άρι. Η αγαπημένη του θέση όμως ήταν εκείνη του δεύτερου επιθετικού και ως τέτοιος άφησε εποχή. Ηταν τόσο το ταλέντο του που το καλοκαίρι του 1995, στα 20 του δηλαδή, η διοίκηση της Γιουβέντους πήρε την τρελή απόφαση να αφήσει ελεύθερο τον ανυπέρβλητο Ρομπέρτο Μπάτζιο, ώστε να χρίσει βασικό τον Πιντουρίκιο. Παρά την αρχική βλασφημία, η ιστορία έδειξε ότι δικαιώθηκε στο μέγιστο. Ο παικταράς άρχισε να ζωγραφίζει με μαγικές ενέργειες και τα απίθανα φαλτσαριστά σήμα κατατεθέν του (αυτά τα φάουλ του), οδηγώντας τη Γιούβε σε οκτώ πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο και τέσσερα Σούπερ Καπ. Για τους οπαδούς των Μπιανκονέρι όμως εκείνο που ίσως να μέτρησε ακόμα περισσότερο στο να τον κάνουν τον αγαπημένο τους όλων των εποχών, ήταν ότι ακολούθησε την ομάδα στην τιμωρία στη Σέριε Β'. Στο Champions League έκανε φανταστικές εμφανίσεις και το σήκωσε το 1996 (+ το Σούπερ Καπ Ευρώπης και Διηπειρωτικό), χάνοντας όμως σε τρεις ακόμα τελικούς (1997, 1998, 2003), ενώ νωρίτερα (1994) είχε χάσει στον τελικό του UEFA. Οι ατομικές διακρίσεις του είναι αμέτρητες, καθώς βρίσκεται πρώτος σχεδόν σε κάθε στατιστική κατηγορία στην ιστορία της Vecchia Signora. Με την Εθνική (91/ 27) έκανε επίσης κορυφαία πράγματα, όπως η κατάκτηση του Μουντιάλ (2006), αλλά και ο χαμένος τελικός του EURO 2000.

 

 

1. Ρομπέρτο Μπάτζιο (1983-'04)
Ο διασημότερος Ιταλός δημοσιογράφος, Τζάνι Μπρέρα είχε δηλώσει πριν φύγει από την ζωή: «Εχω δει τον Τζουζέπε Μεάτσα και τον Τζάνι Ριβέρα. Γενικά έχω δει όλους τους μεγάλους και μπορώ να πω ότι ο Μπάτζιο είναι ο καλύτερος που είδαν ποτέ τα μάτια μου!» Για μένα πάλι που εννοείται ότι δεν πρόλαβα τους άλλους δύο, μπορώ να πω επίσης ότι ο Μικρός Βούδας, ο Θεϊκός Κοτσιδάκιας είναι ο πιο ντελικάτος, εκείνος που δεν χόρταινα να απολαμβάνω απ' όλους τους Ιταλούς ποδοσφαιριστές. Το αγαπημένο μου ήταν όταν αντί να πλασάρει ή να σουτάρει και αφού είχε ντριμπλάρει δύο, τρεις, τέσσερις αντιπάλους, προτιμούσε να περάσει και άλλους και τον τερματοφύλακα. Και φυσικά παρά την υπερβολή του, τα κατάφερνε. Γκολάρες, εκτελέσεις φάουλ, μαγικές πάσες, μα πάνω απ' όλα τα σλάλομ του που θύμιζαν Μαραντόνα. Ο Μπάτζιο θεωρείται παίκτης όλων των Ιταλών, καθώς υπηρέτησε εκτός από τη Γιούβε και τις Φιορεντίνα, Μίλαν, Ιντερ, ενώ ακόμα και όταν μεγάλωσε, έκανε φανταστικά πράγματα με Μπολόνια και Μπρέσια (το 1998 με Μπολόνια αναδείχτηκε κορυφαίος Ιταλός). Δεν μπόρεσε όμως να κατακτήσει μεγάλους τίτλους.
Αφού έχασε με τους Βιόλα στον τελικό του UEFA (1990) από τη Γιουβέντους, κάηκε για μέρες η Φλωρεντία, καθώς ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στην δεύτερη. Τελικά πήρε το UEFA (1993), το έχασε ξανά (1994) και πανηγύρισε το νταμπλ (1995) πριν αποχωρήσει για τη Μίλαν (Σκουντέτο 1996). Μεγάλο μέρος της μαγείας του το αποκάλυψε και με τη φανέλα της Εθνικής. Το 1994 την πήρε από το χέρι μέχρι τον χαμένο τελικό του Μουντιάλ (με την διάσημη άστοχη εκτέλεση του στα πέναλτι) και τέσσερα χρόνια νωρίτερα ήταν 3ος (σ.σ.: έχει βάλει 9 γκολ σε Μουντιάλ). Συνολικά στην απίθανη καριέρα του σκόραρε στο 36,5 των αγώνων που έπαιξε, έδωσε ασίστ στο 26% και το 46% των γκολ του νικητήρια! Το 1993 του δόθηκε η Χρυσή Μπάλα και την επόμενη χρονιά ήταν 2ος. Ολα αυτά τα έκανε έχοντας τρεις σοβαρές εγχειρίσεις στο γόνατο του. Που να ήσουν και καλά δηλαδή λατρεμένε Μπάτζιο...

 

 

*Πηγή: gazzetta.gr*

Μουρίνιο: «Ας είχαν και κατοχή 99%»!

Καθόλου δεν ενδιαφέρουν τον Ζοσέ Μουρίνιο τα στατιστικά και οι αριθμοί, όπως έδειξε και με τις δηλώσεις του μετά τη νίκη (1-0) τίτλου της Τσέλσι επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Οι «μπλε» του Λονδίνου είχαν πέσει κάτω από το 30% σε ποσοστά κατοχής της μπάλας, περίμεναν τους αντιπάλους τους στο μισό τους γηπέδο και κατάφεραν στην πρώτη τους καλή στιγμή στο ματς να σκοράρουν με τον Αζάρ και στη δεύτερη να πετύχουν το δοκάρι.
Ο «special one» ενημερώθηκε από τους δημοσιογράφους για την εκπληκτική διαφορά στην κατοχή της μπάλας που δείχνει και το γεγονός ότι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είχε την απόλυτη πρωτοβουλία των κινήσεων, έχοντας όμως μπλοκαριστεί παντελώς από τους «μπλε», με τον κόουτς των Λονδρέζων να τονίζει:
«Δεν με νοιάζει, ας είχε η Γιουνάιτεντ και 99% κατοχής της μπάλας. Όταν αποφασίζεις να παίξεις με στρατηγική, δεν σε νοιάζουν οι αριθμοί και τα στατιστικά. Σε νοιάζει αν θα πάρεις τη νίκη και αυτός ήταν ο στόχος μας. Ήμασταν κατάλληλα προετοιμασμένοι και καταφέραμε να περιορίσουμε ορισμένους από τους καλύτερους παίκτες τους. Σχεδόν τους εξαφανίσαμε, δεν τους αφήσαμε να κάνουν αυτό που ήθελαν».
Παράλληλα, θέλησε να σχολιάσει και τη φάση του τελευταίου λεπτού των καθυστερήσεων, όταν ορθά ο Άντερ Ερέρα πήρε κίτρινη κάρτα για βουτιά έχοντας προσπαθήσει να ξεγελάσει τον ρέφερι και να πάρει πέναλτι σε φάση με τον Γκάρι Κέιχιλ: «Είμαι χαρούμενος που δεν ήταν δικός μου παίκτης αυτός που πήρε την κίτρινη για θέατρο. Αν ήταν ποδοσφαιριστής της Τσέλσι θα γινόταν πάλι χαμός και όλοι θα έβγαιναν να μιλήσουν για τις... βουτιές. Τώρα που ήταν ο Άντερ Ερέρα, κανείς δεν θα το θυμάται. Δεν θα μιλήσει κανείς για... κλεψιές και εγκλήματα όπως έχει γίνει στο παρελθόν».

*Πηγή: gazzetta.gr*

Μένει οριστικά στη Γιουνάιτεντ ο Ντι Μαρία!

Την επιθυμία του να παραμείνει στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και την επόμενη σεζόν μετέφερε ο Άνχελ Ντι Μαρία στη διοίκηση της ομάδας, ολοκληρώνοντας το ζήτημα που είχε προκύψει με το μέλλον του Αργεντινού.  
Κάτι το γεγονός πως ο Λουίς Φαν Χάαλ δεν έχει πάρει από εκείνον όσα θα έπρεπε και κάτι ο φόβος της οικογένειάς του να μείνει στην Αγγλία έπειτα από την απόπειρα ένοπλης ληστείας που έγινε στο σπίτι τους, έθεταν υπό αβεβαιότητα το μέλλον του Ντι Μαρία στους «κόκκινους διαβόλους».
Σύμφωνα, όμως, με νέα δημοσιεύματα, η πεποίθηση του Ολλανδού κόουτς βγαίνει αληθινή για τον Ντι Μαρία κι αυτός ενημέρωσε τη διοίκηση της Γιουνάιτεντ πως θέλει και του χρόνου να βρίσκεται στο «Ολντ Τράφορντ».*Πηγή: England365.gr*

Η Ίστλιχ θύμισε... Μπαρτσελόνα!! (vid)

Κυνηγώντας την άνοδο στις επαγγελματικές κατηγορίες, η Ίστλιχ πρόσφερε θέαμα κόντρα στη Λίνκολν Σίτι και μάλιστα πέτυχε ένα γκολ που θύμισε τη... Μπαρτσελόνα του Πεπ Γκουαρντιόλα! 
Το πρώτο από τα δύο τέρματα της Ίστλιχ στην εκτός έδρας νίκη (2-1) δεν θέλει πολλές λέξεις...
Ο Τζακ Μίντσον που έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα ήταν απλά ο τελικός αποδέκτης στην εκπληκτική προσπάθεια και εναλλαγή της μπάλας από τους συμπαίκτες του, με τον Μπεν Στρίβενς να κερδίζει τις εντυπώσεις με την ασίστ-τακουνιά.
Δείτε το γκολ: 






*Πηγή: England365.gr*

Μιραλάς: «Μου αρέσει στην Έβερτον»

Για ακόμη μία φορά δεν ήταν ξεκάθαρος. Ο Κέβιν Μιραλάς ρωτήθηκε για τις φήμες ότι θέλει να αποχωρήσει από την Έβερτον, όμως αρκέστηκε να απαντήσει ότι… περνά καλά στο «Γκούντισον Παρκ».

Δεν είπε ξεκάθαρα εάν θα μείνει και του χρόνου, επισημαίνοντας ότι μόλις ολοκληρωθεί η σεζόν θα καθίσει στο τραπέζι των συζητήσεων με τα μεγάλα «κεφάλια» του συλλόγου.
«Πολλοί μιλούν για το μέλλον μου. Μου αρέσει να παίζω στην Έβερτον. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στην καλύτερη φετινή μου κατάσταση. Μόλις ολοκληρωθεί η σεζόν θα μιλήσω με τον ατζέντη, τον πρόεδρο και τον προπονητή μου. Είμαι χαρούμενος, όμως, εδώ και μου αρέσει να παίζω στην Έβερτον», ήταν το σχόλιο του Βέλγου στράικερ.

*Πηγή: England365.gr*

Ριντ: «Θα γίνει μεγάλη η Γουέστ Χαμ»

Την υπογραφή νέου συμβολαίου με τη Γουέστ Χαμ, με την οποία έκανε τη ... μεγάλη ανατροπή, αφού φερόταν να βρίσκεται με το ενάμιση πόδι εκτός «Άπτον Παρκ» εξήγησε ο Γουίνστον Ριντ.

Ο αμυντικός των «σφυριών» ουσιαστικά στάθηκε στο πλάνο το οποίο θέλουν να ακολουθήσουν οι άνθρωποι του λονδρέζικου συλλόγου τα επόμενα χρόνια, αλλά και τη δική του πίστη για επιτυχίες, λέγοντας:
«Η Γουέστ Χαμ θα γίνει μεγάλη και θέλει προσπάθεια και στήριξη. Δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει στα επόμενα 1-2 χρόνια. Θέλει προσπάθεια απ' όλους μας. Δεν θα υπέγραφα νέο συμβόλαιο αν δεν πίστευα ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε και να πετύχουμε τους στόχους μας στην κορυφαία κατηγορία της Αγγλίας». 

*Πηγή: England365.gr*

«Επηρεάστηκε από την εθνική ομάδα ο Κέιν»

Ο Χάρι Κέιν έχει χάσει τη φρεσκάδα του κι εμφανίζεται διαφορετικός μέσα στο γήπεδο από την ημέρα που τον κάλεσε για πρώτη φορά στην εθνική ομάδα Ανδρών της Αγγλίας ο Ρόι Χότζον, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Μαουρίσιο Ποκετίνο.  

Ο κόουτς της Τότεναμ αναφέρθηκε στις διαφορές που έχει παρατηρήσει στο παιχνίδι του Κέιν μετά τα δύο παιχνίδια που έπαιξε με τα «τρία λιοντάρια», αφού τα «σπιρούνια» δεν έχουν τη βοήθεια που είχαν πριν από τον διεθνή φορ.
«Όταν καλούνται για πρώτη φορά στην εθνική ομάδα οι ποδοσφαιριστές, κάνουν τα πάντα για να εντυπωσιάσουν τον ομοσπονδιακό προπονητή και διαθέτουν πολλή ενέργεια για να πετύχουν το στόχο τους. Όταν επιστρέφουν μετά στις ομάδες τους, φαίνονται οι συνέπειες τις πρώτες δύο – τρεις εβδομάδες και είναι λογικό να είναι επηρεασμένοι. Αυτό συμβαίνει... Συνέβη και με τον Κέιν.
Θυμάμαι και τη δική μου καριέρα, όταν είχα κληθεί στην εθνική ομάδα της Αργεντινής. Μετά επί ένα μήνα δυσκολευόμουν στην Εσπανιόλ» ήταν τα λόγια του προπονητή της Τότεναμ. 

*Πηγή: England365.gr*