Δεν είναι καλύτερος ο Αλέγκρι από τον Κόντε!!

Ο Μιχάλης Τσόχος προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα των ημερών για τους φίλους της Γιουβέντους, αλλά γράφει και για την στιγμή της “Κυρίας”.  

Η Τσέλσι με τον Μουρίνιο στον πάγκο δεν έχει πάρει Τσάμπιονς Λιγκ. Δεν έχει πάει καν σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ. Αντίθετα έχει πάει με τον Αβράαμ Γκραντ σε τελικό και το έχει πάρει με τον Ντι Ματέο!

Είναι η φετινή Γιουβέντους τόσο καλύτερη από την περσινή η οποία αποκλείστηκε στη φάση των ομίλων από την Γαλατά και για αυτό έφτασε μέχρι τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ; Οχι βέβαια. Πάνω κάτω είναι η ίδια Γιουβέντους με την περσινή του Κόντε. Και φυσικά δεν προκύπτει ότι ο Αλέγκρι είναι καλύτερος προπονητής από τον Κόντε επειδή αυτός πήγε τελικό ενώ ο προκάτοχός του δεν... Οπως επίσης δεν σημαίνει ότι αν ο Κόντε δεν είχε κάνει το λάθος, διότι περί λάθους πρόκειται, να αφήσει την Γιουβέντους πέρυσι το καλοκαίρι θα την είχε οδηγήσει φέτος στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ.

Τίποτα απ' όλα τα παραπάνω δεν ισχύει. Η Γιουβέντους έφτασε φέτος στον τελικό, γιατί ήταν πιο τυχερή στις κληρώσεις, γιατί ήταν πιο συγκεντρωμένη και το περσινό μάθημα ήταν οδηγός. Κυρίως όμως γιατί το πίστεψε περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά και γιατί είχε έναν προπονητή στον πάγκο που είχε μεγαλύτερο κέφι από τον προκάτοχό του, διάθεση και θετική ενέργεια στο να οδηγήσει την Γιούβε σε έναν τελικό.

Ο Κόντε είχε κουραστεί με την αδυναμία της διοίκησης να τον στηρίξει οικονομικά και με το να πρέπει να βγάζει λαγούς από το καπέλο (τύπου ελεύθερος Πογκμπά) προκειμένου να βελτιώσει την ποιότητα της ομάδας. Ηθελε να βγει και να αγοράσει.

Ο Αλέγκρι από την άλλη είχε βαρεθεί να ζει στην μιζέρια της Μίλαν, να προσπαθεί να μετατρέψει “πεθαμένους” ποδοσφαιρικά παίκτες σε πρωταγωνιστές, να βλέπει ότι καλό υπήρχε να πωλείται. Στην Γιουβέντους ο Αλέγκρι βρήκε το κέφι για δουλειά, βρήκε τις καλύτερες συνθήκες από αυτές που δούλευε για χρόνια, βρήκε ένα ρόστερ υψηλού επιπέδου και προσπάθησε να το εξελίξει. Για τον Αλέγκρι η Γιούβε ήταν η πρόκληση να δείξει ότι μπορεί, για τον Κόντε η Γιούβε των 3 συνεχόμενων πρωταθλημάτων, των ρεκόρ, ήταν ένα concept που είχε ολοκληρωθεί για να μην πω κορεστεί και δεν έβρισκε το κίνητρο για να το εξελίξει.

Σήμερα ο Κόντε θα αισθάνεται ο πιο... μαλάκας Ιταλός στον πλανήτη. Μεταξύ μας είναι. Οχι γιατί δεν τα κατάφερε, όχι γιατί δεν είναι καλύτερος προπονητής από τον Αλέγκρι, αλλά γιατί δεν πίστεψε σε αυτούς τους παίκτες, γιατί ο ίδιος τους μετέφερε την αρνητική ενέργεια με την επίμονη δημόσια στάση του εδώ και δύο χρόνια, “στο Τσάμπιονς Λιγκ δεν μπορούμε...”.

Κυρίως γιατί αυτή την επιτυχία δεν την εξαγόρασε σε προσωπικό επίπεδο, όχι οικονομικά αφού το συμβόλαιο με την ιταλική ομοσπονδία μια χαρά είναι, αλλά επαγγελματικά. Ο περσινός Κόντε τώρα θα ήταν ο πρώτος υποψήφιος για να διαδεχτεί τον Πελεγκρίνι της Σίτι ή τον Αντσελότι της Ρεάλ, ο φετινός δεν βλέπει το όνομά του να γράφεται πουθενά...

Ετσι είναι το ποδόσφαιρο σε ξεχνά, αν πάρεις μία λάθος απόφαση. Ενδεχομένως να τον ξαναθυμηθεί αν του χρόνου στο Euro η Ιταλία, το πάρει ή φτάσει τελικό, διαφορετικά ο Κόντε έπαιξε και έχασε...

Το Τσάμπιονς Λιγκ είναι εκεί για να φτιάχνει καριέρες. Αν με ρωτάτε αν η φετινή Γιουβέντους είναι μία από τις δύο καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή θα σας πω με μεγάλη ευκολία “όχι δεν είναι”. Οπως δεν ήταν μία από τις δύο καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη η Ντόρτμουντ πρόπερσι, η Τσέλσι του Ντι Ματέο όταν το πήρε κ.ο.κ. Παρά ταύτα το Τσάμπιονς Λιγκ δεν είναι για τους καλύτερους πάντα. Για αυτό άλλωστε εδώ και 25 χρόνια δεν το έχει πάρει κανείς δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.

Κανείς όμως. Κάθε φορά και διαφορετικός. Δεν υπήρξε όλα αυτά τα χρόνια μία διετία, τριετία που μία ομάδα να είναι πραγματικά καλύτερη από τους υπόλοιπους ώστε να πάρει δύο, τρία συνεχόμενα Τσάμπιονς Λιγκ; Ασφαλώς και υπήρξε, αλλά μία λεπτομέρεια, ένας σοβαρός τραυματισμός, δύο συνεχόμενες πολύ κακές κληρώσεις, τρεις τέσσερις σημαντικές απουσίες λόγω καρτών, ακόμη και η ατυχία σε ένα ματς είναι ικανά στοιχεία για να σου κόψουν τον δρόμο προς τον τίτλο του Τσάμπιονς Λιγκ.

Με τον ίδιο τρόπο στην διοργάνωση της μιας βραδιάς, είτε αυτό είναι Τσάμπιονς Λιγκ, είτε είναι Μουντιάλ μπορεί να συμβεί το ακριβώς ανάποδο.

Το μεγαλύτερο επίτευγμα μετά από την επιστροφή της από το... αμαρτωλό παρελθόν δεν είναι για την Γιουβέντους αυτή η πρόκριση στον τελικό. Είναι τα τέσσερα συνεχόμενα πρωταθλήματα. Αυτά ήταν το δύσκολο για την Κυρία, όχι το να αποκλείσει τον Ολυμπιακό, την φετινή Ντόρτμουντ, την Μονακό και την ψυχολογικά άρρωστη Ρεάλ σε μία επική βραδιά.

Της άξιζε της Γιούβε να είναι στον τελικό για πολλούς λόγους. Για τον Πίρλο και κυρίως για τον Μπουφόν που δεν το έχει πάρει ποτέ το Κύπελλο με τα μεγάλα αυτιά. Τους αξίζει ακόμη και να το πάρουν όχι όμως γιατί είναι η καλύτερη ομάδα της χρονιάς στην Ευρώπη, ούτε καν γιατί είναι μία πολύ καλύτερη ομάδα από την περσινή Γιουβέντους. Αν το πάρουν, θα το πάρουν γιατί δεν έκαναν λάθος, όπως πέρυσι με την Γαλατά, αλλά και γιατί τις δύο μεγάλες βραδιές με την Ρεάλ ήταν εκεί ψυχή και σώμα σε αντίθεση με τους Μαδριλένους.

Δεν είναι η Γιουβέντους καλύτερη ομάδα από την Μπαρτσελόνα και δεν θα γίνει ούτε αν την κερδίσει στον τελικό, θα είναι όμως μία άξια πρωταθλήτρια Ευρώπης για όλα αυτά που έκανε τα τέσσερα τελευταία χρόνια και όχι μόνο για αυτά που έκανε φέτος...

*Πηγή: gazzetta.gr*

Αυτά ζητάει ο Ρομπίνιο για να υπογράψει στην Φλαμένγκο!!

Διαβάστε τους όρους που θέτει ο Ρομπίνιο προκειμένου να συνεχίσει στην καριέρα του στη Φλαμένγκο. Συμβόλαιο που φτάνει τα 2,8 εκατ. ευρώ, επιδότηση καυσίμων αλλά και σουίτα στο Μαρακανά!

Ο Ολυμπιακός όπως επαναλαμβάνει η δικηγόρος του Ρομπίνιο, Μαρίζα, Αλίζα Ράμος συγκεντρώνει πιθανότητες για την υπογραφή του 31χρονου επιθετικού σε περίπτωση που καταθέσει επίσημη πρόταση.
Την ίδια στιγμή, ο πρώην άσος της Ρεάλ Μαδρίτης θέτει ως προτεραιότητα του την παραμονή στην Βραζιλία.
Η Φλαμένγκο πήγε ένα βήμα παραπέρα ζητώντας να ενημερωθεί για τις απαιτήσεις του Ρομπίνιο.
Ο έμπειρος άσος αξιώνει πολυετές συμβόλαιο με απολαβές 2,8 εκατ. ευρώ τον χρόνο αλλά και μία σειρά από έξτρα απαιτήσεις.
Συγκεκριμένα ζητάει να συμπεριληφθούν στη συμφωνία, δύο πολυτελή αυτοκίνητα μάρκας BMW, μία σουίτα στο θρυλικό Μαρακανά που αποτελεί την έδρα της Φλαμένγκο αλλά και επιδότηση καυσίμων!
Οι συγκεκριμένες απαιτήσεις προκαλούν ζάλη στην ομάδα του Βάντερλεϊ Λουξεμπούργο τονίζοντας πως είναι απίθανο να ικανοποιηθούν τα παραπάνω αιτήματα.
Η εκπρόσωπος του Ρομπίνιο από την πλευρά της αρνείται πως έχουν τεθεί στο τραπέζι οι συγκεκριμένοι όροι.

*Πηγή: gazzetta.gr*

Top 10 του Final 4 πριν καν... αρχίσει!! (vid & pics)

Ο Βασίλης Παπανδρέου γράφει για τα νεύρα του Παπαλουκά, τον γυναικολόγο της Ολυμπίας και το χαμόγελο του Ζοτς, σε ένα -τελείως- πρώιμο Top 10 του Final 4 της Μαδρίτης!

«Ρε Σίλι, νωρίς δεν είναι γράφεις για Top 10 μιας διοργάνωσης, η οποία ακόμα δεν έχει καν αρχίσει επίσημα», με ρώτησε το πρωί ο αγουροξυπνημένος αλλά -παραδοσιακά- δροσερός, Αντώνης Καλκαβούρας, που προσπαθούσε να «βολέψει» κάπου τον Ταύρο (με κεφαλαίο «Τ», όπως του αξίζει του τίμιου αυτού ζώου) που καταβροχθίσαμε χθες το βράδυ στο θρυλικό Asador Donostiarra.
«Νωρίς είναι, Αντώνη μου, αλλά περνάμε ωραία, βλέπουμε όλον τον καλό τον κόσμο του μπάσκετ, είδαμε και τη Γιούβε δείχνει στη Βασίλισσα τι σημαίνει... Κυρία και τέλος πάντων, εγώ θα τα γράψω κι όποιος καλός άνθρωπος θέλει, τα διαβάζει», απάντησα, την ώρα που ο Ταύρος μου υπενθύμισε πόσο σωτήρια ιδέα ήταν ότι περπατήσαμε χθες το βράδυ 8 χιλιόμετρα ως τις 4 τα χαράματα, μετά το φαγητό, παρέα με τους αδελφούς Παπαθεοδώρου, καθώς διαφορετικά θα έφτανε η Κυριακή του τελικού κι ακόμα θα «χωνεύαμε» το εμβληματικό έδεσμα της Μαδρίτης.
Vamos λοιπόν...
10. Ο απίθανος καιρός: Στη Μαδρίτη έχει 35 βαθμούς, οι Ισπανίδες τεστάρουν την «ετοιμότητά» τους για το καλοκαίρι με σορτσάκια πιο κοντά κι από αυτά που φορούσε ο Γκάλης το 87', όλος ο κόσμος είναι στους δρόμους και ναι μεν Μαδριλένοι προσπαθούν να ξεχάσουν τη «σφαλιάρα» της Ρεάλ, αλλά γενικά είμαστε σε μια πόλη που σου φτιάχνει το κέφι σε κάθε της γωνιά.
9. Το «επεισόδιο» Παπαλουκά - Σκουντή: Μη φαντάζεστε ότι έγινε τίποτα συνταρακτικό, αλλά χθες το μεσημέρι στο περιθώριο της εκδήλωσης για την βράβευση των κορυφαίων της σεζόν, ο Βασίλης ζήτησε από τον Θοδωρή να κάνουν μερικές δηλώσεις για τον ΟΤΕ tv, ο «Τεό» για πολλοστή φορά αρνήθηκε, «τιμώντας» ένα -ανεξήγητο;- εμπάργκο που έχει θεσπίσει κατά των Ελλήνων δημοσιογράφων, τα πνεύματα... άναψαν και σε μια αίθουσα με 300 δημοσιογράφους, δεν ήθελε και πολύ να γίνει «σούσουρο». Επειδή δεν πρόκειται για «τυχαίους», επειδή ο ένας είναι ένα από τους 5-6 μεγαλύτερους παίκτες στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ και ο άλλος είναι ένας από τους 5-6 σπουδαιότερους δημοσιογράφους της Ελλάδας και επειδή η περιβόητη «Μασονία» χτίστηκε μέσα από τους «ένας για όλους και όλοι για έναν», ελπίζω να κάτσουν μαζί σε μια "Cerveceria" της Μαδρίτης και ανάμεσα σε tapas, paellas, να θυμηθούν αυτήν τη μοναδική στιγμή από το 2007 στο 02:07 (σατανά είμαι, το πιάσατε;) του βίντεο...




8. Η κουστουμιά του Σπανούλη: Χωρίς πολλά πολλά, ο άνθρωπος παραδίδει μαθήματα στυλ, εντός και εκτός παρκέ... Όσο για το βλέμμα; Devotion και τα μυαλά στα κάγκελα!

7. Το στοιχειωμένο γήπεδο: Μιλάμε για «κόσμημα», ένα κόσμημα όμως, που δεν ταιριάζει στους Ισπανούς. «Κηδεία» στον τελικό του Eurobasket του 2007 από τη Ρωσία, «κηδεία» στο Final 4 του 2008, με Ρεάλ και Μπαρτσελόνα να μένουν «εκτός» και την -τότε- Ταού να τερματίζει 4η και καταϊδρωμένη, «κηδεία» και στο Mundobasket του Σεπτεμβρίου με την Εθνική Ισπανίας να μένει εκτός από τη Γαλλία του -λατρεμένου- χοντρού, Μπορίς Ντιό! Είναι και πρόσφατη η «κηδεία» της ποδοσφαιρικής Ρεάλ από τη Γιουβε στο Μπερναμπέου, ε... κάπου θα «ξεσπάσουν» κι αυτοί! Ο Ζέλικο ακούει;
6. Η φωτογραφία από το μέλλον: Τι σχέση έχει ο Λάσκαρης και ο Άρης με το Final 4; Καταρχάς, Άρης και Final 4 θα πηγαίνουν πάντα «πακέτο», αλλά από την ώρα που είδα αυτήν τη φωτογραφία, δεν σας κρύβω ότι ήδη ονειρεύομαι «κιτρινόμαυρα καραβάνια» που μετά από «Μοναχο, Γάνδη και Ισπανία», θα κάνουν απόβαση στη Μόσχα το 2017, με τον Νικ σε ρόλο «μηχανοδηγού».

5. Ο σαν έτοιμος από καιρό Ιτούδης: Ήρθε η ώρα του και ξέρει. Έχει κάνει εξαιρετική δουλειά μαζί με τον Ανδρέα Πιστιόλη, έχει πληρέστατη ομάδα, έχει ηγέτες, έχει μεγάλα κορμιά, έχει περιφέρεια, έχει και τον Κιριλένκο ως «κερασάκι» και έχει και νοοτροπία νικητή, καθώς έχει πάρει μαθήματα από τον καλύτερο. Αν ο Σπανούλης είναι ο πιο προσηλωμένος παίκτης, ο Ιτούδης σίγουρα είναι πιο "focused" προπονητής, που ναι μεν δεν θα μπει στο παρκέ να δώσει βοήθειες στα "hedge out", αλλά μοιάζει να αποτελεί «εγγύηση» ότι η ΤΣΣΚΑ δεν θα «κλατάρει», όπως κάνει συστηματικά από το 2008.

4. O Zήσης ως... μάνα του λόχου κι ο Μπουρούσης ως «εκδικητής»: Η Φενέρ θυμίζει κολέγιο, το κλίμα στις προπονήσεις είναι πρωτόγνωρο, οι παίκτες δείχνουν -πραγματικά- να περνάνε καλά μεταξύ τους και ο Νικόλας μοιάζει να βρήκε μια ομάδα στα μέτρα του! Την πρόβλεψη την έκανα ήδη στον ίδιον, οπότε τη γράφω κιόλας και παίρνω την ευθύνη: Αν ο Ζήσης είναι καλός, η Φενέρ θα κερδίσει... Το ΄πα και ησύχασα!
Όσο για τον «ψηλό»... Μετά μια πολύ καλή 1η σεζόν με τη Ρεάλ, εκπληκτική παρουσία στο Final 4 του Λονδίνου (12 πόντους και 9 ριμπάουντ στον τελικό) και ακόμα καλύτερο Eurobasket (επίσης επί ισπανικού εδάφους), ο Μπουρούσης βιώνει μια «περίεργη» σεζόν. Δεν παίζει πολύ, δεν ξέρει γιατί δεν παίζει, οι σχέσεις του με τον Λάσο δεν είναι και για... κουμπαριά, αλλά τώρα ήρθαν τα «δύσκολα» και με την επική ξεροκεφαλιά του, με τις ατάκες του, με την γκρίνια του και την ψυχάρα του, ο Μπουρούσης είναι παίκτης μεγάλων αγώνων και ποτέ -μα ποτέ- δεν κρύβεται όταν η μπάλα «καίει»

3. Η χαρά του Σφαιρόπουλου: Ο «Σφαιρό» ετοιμάζεται για το 2ο Final 4 της ζωής του, το 1ο ως head coach και το απολαμβάνει όσο κανένας. Με πολύ άγχος και με ακόμη περισσότερη προσμονή και «διάβασμα», είναι ένας άνθρωπος που δεν έχει να χάσει τίποτα από αυτό το Final 4. Αν ο Ολυμπιακός αποτύχει, ο Σφαιρόπουλος θα επιστρέψει του χρόνου στο Βερολίνο! Αν πετύχει όμως, θα είναι η νίκη της σκληρής δουλειάς, της υπομονής, του «βήμα - βήμα» και του -δεν θα κουραστώ να το γράφω- ανθρώπου που όσα πέτυχε στην καριέρα του, τα πέτυχε με τον ίδιο σεμνό και σοβαρό τρόπο, που είχε πριν 20 χρόνια, όταν τον γνώρισα ως καθηγητή μου στη «Φυσική Αγωγή» στο Ελληνογαλλικό Κολέγιο «Καλαμαρί» της Θεσσαλονίκης. Είναι ο ίδιος άνθρωπος! Και οπτικά -ο τύπος δεν γερνάει ποτέ- και ουσιαστικά. Είτε προσπαθούσε να μαθει σε μένα αριστερή reverse (ναι, τα κατάφερε), είτε συζητάει με τον Σπανούλη πώς θα ρίξουν τους Ρώσους στο «καναβάτσο».

2. Το 5ο παιδί του Σπανούλη: Ο Βασίλης χθες στη διάρκεια του 15λεπτου που είχαν οι δημοσιογράφοι στη διάθεσή τους ήταν το... τιμώμενο πρόσωπο! Όλοι ήθελα να του μιλήσουν, όλοι ήθελαν να δουν σε τι κατάσταση είναι, όλοι ήθελαν να δουν αν θα πραγματοποιήσει το αμύθητο, που σημαίνει «4η φορά σε Final 4 και 4η κούπα» και μόλις τον είδα «χαλαρό», το διέπραξα: «Βασίλη, αν πάνε όλα καλά, θα βάλεις μπροστά και για το 5ο;» με τον -σχεδόν- 33χρονο guard να σκάει στα γέλια και να λέει: «Εεεε, νωρίς είναι ακόμα! Να γεννηθεί πρώτα αυτό με το καλό και... γεροί να είμαστε, αλλά, ναι, γιατί όχι;». Καταλάβατε που πάει η δουλειά ε; Υπερωρίες ο γυναικολόγος της Ολυμπίας!

1. Το κέφι του Ζοτς: Μια κατηγορία μόνος του. Γελάει, σαρκάζει, σαρκάζεται, «γλεντάει» τους πάντες 27 χρόνια μετά το 1ο του Final 4, στη Γάνδη το 1988 ως παίκτης (όταν οι συντριπτική πλειοψηφία των αθλητών των τεσσάρων ομάδων ήταν -στην καλύτερη περίπτωση- μαθητές δημοτικού), έχει κέφια και όσο τον βλέπουν οι αντίπαλοί του έτσι χαλαρό, σκέφτονται «ρε τον κερατά τον Σέρβο, μήπως έχει σκεφτεί πάλι καμιά τρέλα και μας αφήσει μαλάκες;». Η Φενέρ σίγουρα δεν είναι φαβορί, οι Τούρκοι είναι ενθουσιασμένοι για το πρώτος Final 4 της ιστορίας τους, ενδεχόμενη αποτυχία, μάλλον θα τους πεισμώσει ακόμα περισσότερο για τη νέα χρονιά, αλλά όποιος βλέπει αυτό το βλέμμα σίγουρα δεν μπορεί να νιώθει και τόσο ήσυχος...

Bonus: Σιγά που δεν θα το έλεγα! Η πρόκριση της Γιουβέντους μέσα στο Μπερναμπέου ήταν "bigger than life" και είναι μια εμπειρία που οι κολλητοί μου και η οικογένειά μου θα ακούνε για άλλα 50 χρόνια, κάθε φορά και λίγο περισσότερο «διανθισμένη». Η κόρη μου είναι πολύ μικρή ακόμα, αλλά είναι δεδομένο ότι όσο περνάει ο καιρός και το επίπεδο γραφικότητας μου θα ανεβαίνει, η ιστορία που θα φτάσει στ' αυτιά της, δεν θα έχει ως σκόρερ του γκολ των Μπιανκονέρι τον Μοράτα, αλλά τον... μπαμπά της! Και θα το πιστέψει!!!
Φτάνει η πολυλογία όμως! Πάμε να δούμε μπασκετάρα...

*Πηγή: gazzetta.gr*

Ο Mπίλης, ο Aντρέι και το manual!!

Το 28ο Φάιναλ Φορ βρίσκεται προ των πυλών και ο Βασίλης Σκουντής πήρε γραμμή από την... Κωνσταντινούπολη και επιχειρεί να κωδικοποιήσει τα δεδομένα και τα ζητούμενα των δυο ημιτελικών.

Σαν σήμερα το 1943, μεσούντος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ιωσήφ Στάλιν διέλυσε με το «έτσι θέλω» την (Τρίτη) Κομμουνιστική Διεθνή η οποία είχε συσταθεί το 1919 κι αυτή είναι μια επέτειος, που προφανώς ιντριγκάρει ακόμη περισσότερο τον Ολυμπιακό, ενόψει του ημιτελικού με τους Μοσχοβίτες!
Δεν ξέρω ποιες είναι οι πολιτικές πεποιθήσεις του Γιάννη Σφαιρόπουλου, αλλά σε κάθε περίπτωση ο «πέμπτος άνθρωπος» που το πεπρωμένο όρισε να οδηγήσει τους «ερυθρόλευκους» σε ένα Φάιναλ Φορ πολύ θα ήθελε να δει την μεν ομάδα του να διαλύει την «13^η διεθνή» της ΤΣΣΚΑ και τον εαυτό του –μολονότι σφύζει από σεμνότητα- να γίνεται ο... «πατερούλης
« του Φάιναλ Φορ!
Βεβαίως «πατερούλης» σε αυτή την υπόθεση δεν είναι άλλος από τον Ομπράντοβιτς, αλλά αυτόν μαζί με τον Λάσο, ο Σφαιρόπουλος και ο Ιτούδης τους αφήνουν να βουρλίζονται στον δεύτερο ημιτελικό: μέχρι τότε οι δυο (υπερήφανοι για τα κατορθώματα τους και εμφορούμενοι από τον πόθο να οδηγήσουν τις ομάδες τους στο θρόνο) Έλληνες προπονητές, που ανήκουν στην ίδια γενιά, ανδρώθηκαν ως assistant coaches και κάποια στιγμή αποφάσισαν να κάνουν σόλο καριέρα, θα δίνουν τη δική τους εκ του συστάδην μάχη με λάφυρο τη νίκη και την πρόκριση στον τελικό.
Για να ολοκληρωθεί η ...μιλιταριστική εικόνα του πρώτου ημιτελικού, (θα έλεγα ότι) ο μεν Σφαιρόπουλος έχει το γενικό πρόσταγμα στις «Ερυθρές Ταξιαρχίες» του Πειραιά, ο δε Ιτούδης διοικεί τον «κόκκινο στρατό» της Μόσχας κι ανάμεσα τους εμφανίζεται σαν... μπάστακας ο Βαγγέλης Αγγέλου!
Ο Χαλκιδαίος που κάποτε αυτοσυστηνόταν ως «ο φτωχός... Μπατσινίλας του μπάσκετ» πήρε τη σκυτάλη από τον Ηλία Ζούρο (Ζαλγκίρις Κάουνας, Αναντολού Εφές) και από τον Φώτη Κατσικάρη (Μπιλμπάο) και έγινε ο τρίτος, κατά σειρά Ελληνας προπονητής ο οποίος καθοδήγησε μια ξένη ομάδα στην Ευρωλίγκα: τον Δεκέμβριο του 2013 ο Αγγέλου μετακόμισε από τη Θεσσαλονίκη (Αρης) στην Πόλη και ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Αναντολού Εφές, λειτουργώντας ως ο προπομπός του Ντούσαν Ιβκοβιτς.
Επέλεξα τον Αγγέλου ως τον καταλληλότερο για να βάλει τις ετικέτες στους δυο ημιτελικούς, για τον απλούστατο λόγο, ότι στην εφετινή σεζόν, όντας δίπλα στον Ντούντα στον πάγκο της Εφές, αντιμετώπισε και τις τέσσερις ομάδες που συμμετέχουν στο Φάιναλ Φορ της Μαδρίτης: έξι φορές τη Ρεάλ Μαδρίτης (2-4), δυο τον Ολυμπιακό (1-1), δυο την ΤΣΣΚΑ Μόσχας (0-2) και άλλες δυο την συμπολίτισσα τους Φενέρμπαχτσε Ούλκερ (0-2), με την οποία άλλωστε τρώγονται σαν τον σκύλο με τη γάτα στο Πρωτάθλημα και στο Κύπελλο της Τουρκίας.
Τάδε έφη Αγγέλου, λοιπόν! Ζήτησα από τον Βαγγέλη να παρουσιάσει το δικό του συνοπτικό scouting report για τους τέσσερις εταίρους του 28^ου Φάιναλ Φορ προσεγγίζοντας τους ανά ζεύγη (με τους συγκεκριμένους αντιπάλους δηλαδή και όχι γενικώς και αορίστως) και με έμφαση στα δυνατά και στα αδύνατα σημεία ενός εκάστου εξ αυτών, στους παίκτες τους οποίους θεωρεί βαρόμετρα και στα «must do» των δυο ημιτελικών.

ΤΣΣΚΑ ΜΟΣΧΑΣ

ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΣΗΜΕΙΟ: Ο Κιριλένκο διότι κάνει αγόγγυστα τη βρώμικη δουλειά και συμμετέχει σε όλες τις φάσεις του παιχνιδιού. Με τα μακριά χέρια του δίνει βοήθειες, κλέβει μπάλες και είναι πολύ καθοριστικός στην άμυνα με αλλαγές στα σκριν, ενώ έχει μεγάλη ικανότητα στα επιθετικά ριμπάουντ και λόγω ύψους και προσόντων δεν επιτρέπει στους αντιπάλους να τον βάλουν στη διαδικασία του «mismatch».
ΤΟ AΔΥΝΑΤΟ ΣΗΜΕΙΟ: Η transition άμυνα της. Ενώ η ΤΣΣΚΑ είναι πολύ καλή στην άμυνα στο σετ παιχνίδι, έχει πρόβλημα στις γρήγορες επιστροφές
ΤΟ «MUST DO»: Να μην επιστρέψει στον Ολυμπιακό να βρει ρυθμό στην επίθεση και να σκοράρει, κυρίως σε φάσεις στο ανοικτό γήπεδο.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΣΗΜΕΙΟ: Ο Σπανούλης διότι εφέτος παίζει πολύ πιο ώριμα, δημιουργικά και παραγωγικά από κάθε άλλη σεζόν και αποτελεί το απόλυτο βαρόμετρο του Ολυμπιακού και τον παίκτη με τον πιο καθοριστικό ρόλο απ’ όλους τους υπόλοιπους που στελεχώνουν τις τέσσερις ομάδες. Ανεξαρτήτως του πώς εξελίσσεται ο αγώνας και του αποτελέσματος, η παρουσία του και μόνο αποφορτίζει τους συμπαίκτες του.

ΤΟ AΔΥΝΑΤΟ ΣΗΜΕΙΟ: Πάλι ο... Σπανούλης, για τους λόγους που επισήμανα και προηγουμένως, εφόσον λειτουργήσουν αρνητικά στη διάρκεια ενός αγώνα.
ΤΟ «MUST DO»: Στην μεν άμυνα να αντιμετωπίσει το «spot up» παιχνίδι της ΤΣΣΚΑ και να μην την αφήσει να εκτελέσει άνετα μετά από συνεργασίες, κυρίως από τη γραμμή των 6μ.75, στη δε επίθεση να τρέξει και να κτυπήσει στο ανοικτό γήπεδο.

ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ

ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΣΗΜΕΙΟ: Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, ως τέτοιο θεωρώ την... αναρχία που τη διακρίνει! Ως εκ τούτου είναι απρόβλεπτη και βάζει τον αντίπαλο σε μια περίεργη διαδικασία αναζήτησης και αποριών στη διάρκεια ενός αγώνα, ειδικότερα όταν έχει πολλές κατοχές μπάλας.
ΤΟ AΔΥΝΑΤΟ ΣΗΜΕΙΟ: Δεν διέπεται από τις κλασικές ομαδικές αρχές και δεν δίνει μεγάλη σημασία στην άμυνα.
ΤΟ «MUST DO»: Να βγάλει τον Βέσελι έξω από την εξίσωση του αγώνα, διότι ο Τσέχος είναι ένας παίκτης που μπορεί να κρίνει ένα ματς με τις ιδιαίτερες ικανότητες του στο επιθετικό ριμπάουντ, στην ευστοχία του στις βολές, στην άμυνα με αλλαγές και στα τελειώματα στην επίθεση.

ΦΕΝΕΡΜΠΑΧΤΣΕ ΟΥΛΚΕΡ

ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΣΗΜΕΙΟ: Το manual των Φάιναλ Φορ και τα mind games του Ομπράντοβιτς που θα επιδιώξει με κάθε τρόπο να πειράξει το μυαλό των αντιπάλων του και ειδικότερα του παίκτη τον οποίο θα σημαδέψει και φαντάζομαι ότι αυτός θα είναι ο Ρούντι Φερνάντεθ.

ΤΟ AΔΥΝΑΤΟ ΣΗΜΕΙΟ: Η απειρία των παικτών της σε Φάιναλ Φορ και το πώς θα βρει τρόπο να επιζήσει εάν η Ρεάλ σκοράρει πάνω από 75 πόντους
ΤΟ «MUST DO»: Αφενός να μην επιτρέψει στη Ρεάλ να επιβάλει τον γρήγορο ρυθμό της και να ανοίξει το γήπεδο και αφετέρου να οδηγήσει το ματς στις πολλές σωματικές επαφές.

• Στον επίλογο αυτού του συνοπτικού scouting report ο Βαγγέλης Αγγέλου επισημαίνει τα τέσσερα σημεία που θα κρίνουν σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη και την κατάληξη των αγώνων: η αναλογία των ασίστ με τα λάθη, τα επιθετικά ριμπάουντ, η διαφορά στις κατοχές και τα μεγάλα σουτ που πάντοτε παίζουν ρόλο σε τέτοια ματς.
  

*Πηγή: gazzetta.gr*

O Νάντο Ντε Κολό στο gazzetta.gr!

Ο παίκτης-κλειδί της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, Νάντο Ντε Κολό, μιλάει στο gazzetta.grγια τον αποψινό ημιτελικό του φάϊναλ-φορ με τον Ολυμπιακό, εξηγεί γιατί ο Δημήτρης Ιτούδης είναι το πλεονέκτημα των Ρώσων και πιστεύει ότι η “επιθυμία” θα κρίνει το αποτέλεσμα.

Στις 20 Φεβρουαρίου του 2014, το front-office των μετέπειτα πρωταθλητών Σαν Αντόνιο Σπερς, ανακοίνωσε την ανταλλαγή του στους Τορόντο Ράπτορς, για τα δικαιώματα του Όστιν Ντέϊ, γεγονός που του στέρησε την σπάνια ευκαιρία να κατακτήσει – μαζί με τους συμπατριώτες του Πάρκερ και Ντιαό – ένα δαχτυλίδι στο ΝΒΑ! Η πρόταση της ΤΣΣΚΑ και η προσέγγιση του Δημήτρη Ιτούδη, τον έπεισαν να επιστρέψει στην Ευρώπη για να διεκδικήσει τον πιο σημαντικό τίτλο σε διασυλλογικό επίπεδο παγκοσμίως και η χρονιά που έχει κάνει έως τώρα, αποδεικνύει γιατί ο 45χρονος Έλληνας τεχνικός του έχει δώσει τόσο χρόνο συμμετοχής (μ.ο. 24,5’) και τόση ελευθερία στο παιχνίδι της ρωσικής ομάδας.
Ο λόγος για τον Νάντο Ντε Κολό, που με μ.ο. 14,2 πόντους, 3,2 ριμπάουντ και 3,3 ασίστ αλλά και εξαιρετικά ποσοστά ευστοχίας (91,2% στις βολ., 51,2% στα διπ. & 46% στα τριπ.), δείχνει να είναι ο παίκτης που έλλειπε από το πλευρό του Μίλος Τεόντοσιτς, άλλοτε για να τον συμπληρώσει και άλλοτε για να απογειώσουν μαζί την ΤΣΣΚΑ. Συναντήσαμε τον 27χρονο διεθνή Γάλλο point-guard στο παρκέ του “Barclaycard Center” και λίγες ώρες (19.00) πριν από το τζάμπολ του πρώτου ημιτελικού, σας παρουσιάζουμε τις σκέψεις του για το μεγάλο ματς με τον Ολυμπιακό.
Σου δίνει αυτό το φάϊναλ-φορ την ευκαιρία να κατακτήσεις τον τίτλο, που ας πούμε, δεν κέρδισες πέρυσι στο ΝΒΑ με τους Σαν Αντόνιο Σπερς, που σε έκαναν ανταλλαγή στους Ράπτορς, πριν τελειώσει η κανονική περίοδος;
«Κατά έναν τρόπο ναι, αλλά να σου πω την αλήθεια, δεν το σκέφτομαι πολύ έτσι! Τότε πήρα μία απόφαση για να βρω περισσότερο χρόνο συμμετοχής και πλέον είμαι απόλυτα συγκεντρωμένος στην προσπάθεια της ΤΣΣΚΑ.»
Η ομάδα σου κυνηγάει τον πρώτο της ευρωπαϊκό τίτλο μετά το 2008 και από τότε μετράει πέντε σερί αποτυχίες σε φάϊναλ-φορ. Πόσο έχει περάσει αυτό και σε παίκτες που ήρθαν φέτος στην ομάδα και γενικά πόσο “πεινασμένη” θα μπει η ΤΣΣΚΑ αύριο (σ.σ.:απόψε) μέσα στο γήπεδο;
«Όλοι ξέρουμε τι έχει γίνει στο παρελθόν, αλλά μάλλον θα πρέπει να το ξεχάσουμε κατ’ αρχήν για 40 λεπτά και να μπούμε απόλυτα συγκεντρωμένοι για το τι μπορούμε να κάνουμε στο τώρα και να παίξουμε ένα μεγάλο ματς!»
Είναι ίσως η πρώτη φορά που παραμονές φάϊναλ-φορ, βλέπουμε τους παίκτες της ΤΣΣΚΑ πιο χαλαρούς και λιγότερο φοβισμένους... Δείχνετε δηλαδή πιο σίγουροι γι’ αυτό που μπορείτε να κάνετε μέσα στο γήπεδο. Αισθάνεστε πίεση για να πετύχετε;
«Σίγουρα, αλλά χωρίς να μπαίνει το μαχαίρι στο λαιμό μας! Σε ένα φάϊναλ-φορ και οι τέσσερις ομάδες θέλουν αλλά και μπορούν να κερδίσουν. Γνωρίζουμε ότι μας περιμένει ένα πολύ δύσκολο ματς, απέναντι σε μία ομάδα που είναι “μπαρουτοκαπνισμένη”, χωρίς ποτέ να είναι φαβορί και έχει εμπειρία και ξέρει καλά πως να διαχειριστεί τέτοιους είδους παιχνίδια. Πιστεύω ότι πρέπει να μπούμε στο γήπεδο και από την πρώτη κατοχή να είμαστε τρομερά επιθετικοί και συγκεντρωμένοι σε όλα όσα  έχουμε πει. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε να βγάλουν περισσότερη επιθετικότητα από μας, σε κανένα τομέα του παιχνιδιού!»
Πότε ένιωσες ότι η ομάδα σου βρίσκεται σε πολύ καλό δρόμο και έχει όλα όσα απαιτούνται για να πετύχει τον εφετινό στόχο της Ευρωλίγκα και ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή της εφετινής διαδρομής, από το πρώτο ματς μέχρι τον αυριανό (σ.σ.: αποψινό) ημιτελικό;
«Θα έλεγα ότι από την αρχή της χρονιάς! Ξέραμε όλοι ότι μαζευτήκαμε για να κατακτήσουμε τον ευρωπαϊκό τίτλο και από παιχνίδι σε παιχνίδι, βλέποντας – αρχικά απ’ έξω γιατί ήμουν τραυματίας και εν συνεχεία μπαίνοντας στο rotation – πως αντιδρούμε σαν αγωνιστικό σύνολο, η ομάδα μου έβγαλε ένα πολύ θετικό προαίσθημα. Ποτέ δεν είναι εύκολο να παίζεις συνέχεια στα “κόκκινα”, αλλά το κίνητρο να βελτιωνόμαστε συνεχώς και να κερδίζουμε δεν έπαψε να ποτέ να υπάρχει στο dna όλων μας! Νομίζω ότι η μοναδική κακή στιγμή μας, ήταν η εντός έδρας ήττα από την Φενέρμπαχτσέ στο Top-16, αλλά πολύ γρήγορα καταφέραμε να ξαναβρούμε το ρυθμό μας...»
Συμφωνείς με την άποψη των περισσοτέρων ότι φέτος έφτασε η ώρα της ΤΣΣΚΑ;
«Συμφωνώ ότι είμαστε πολύ καλή και δυνατή ομάδα και το αποδεικνύουμε με την παρουσία μας εδώ! Εικοσιτέσσερις ώρες πριν το τζάμπολ ενός ημιτελικού, όμως, δεν πρόκειται να μπω σε μία τέτοια κουβέντα. Στο φαϊναλ-φορ, όμως, όλα κρίνονται από μικρές λεπτομέρειες, που είτε θα χαλάσουν, είτε θα βελτιώσουν την εικόνα μας. Μπορεί εμείς να πιστεύουμε ότι είμαστε οι καλύτεροι, δεν αρκεί όμως, αν δεν το αποδείξουμε...»
Παίξατε φέτος δύο φορές με τον Ολυμπιακό, που έδειξε – όπως και στο παρελθόν – ότι μπορεί να σας κοιτάξει στα μάτια... Πως τον βλέπεις σαν αντίπαλο;
«Είναι ένα σύνολο με ρόλους και βλέποντάς την να παίζει, καταλαβαίνεις αμέσως ότι ξέρει τι ζητάει μέσα στο γήπεδο. Είμαι σίγουρος ότι θα είναι πολύ καλά προετοιμασμένη και θα βγάλει μεγάλη ενέργεια και πάθος μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Νομίζω ότι η ομάδα που θα δείξει ότι θέλει περισσότερο τη νίκη και θα έχει τις περισσότερες ευκαιρίες και πιθανότητες να την πετύχει. Για να είμαστε εμείς αυτοι, όμως, πρέπει να κάνουμε όλα αυτά που κάναμε έως τώρα και μας έφτασαν έως εδώ... Να είμαστε όλοι μαζί σ’ αυτό που θέλουμε και να μην πανικοβληθούμε... O coach Ιτούδης μας έχει μιλήσει πολύ για όλα τα πλεονεκτήματα που έχει ο Ολυμπιακός και οι παίκτες του και πέρα από το κομμάτι της αξιοποίησης των παικτών μας, έχει δουλέψει πολύ και στον τομέα της ψυχολογίας. Με αυτόν στον πάγκο νιώθω πολύ ασφαλής και πιστεύω ότι έχουμε τον κατάλληλο Έλληνα για να κερδίσουμε μία σπουδαία ελληνική ομάδα!»

*Πηγή: gazzetta.gr*

Ο Ολυμπιακός ξεκινάει ως 23ος στην Ευρώπη!!

Ο Κ. Νικολακόπουλος καταγράφει στο blog του στο gazzetta το πώς ξεκινάνε τη νέα σεζόν στην Ευρώπη οι ελληνικές ομάδες!

Τώρα που ουσιαστικά τελειώνουν οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις, φτάνοντας πια στους τελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ και του Γιουρόπα Λιγκ, μπορούμε να ρίξουμε μία ματιά στο πως διαμορφώθηκε, ουσιαστικά ολοκληρώθηκε η γενική βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ, με την οποία θα μπουν οι σύλλογοι τη νέα σεζόν στα Κύπελλα Ευρώπης.
Ο Ολυμπιακός λοιπόν σε αυτή τη βαθμολογία, που διαμορφώνεται από τα αποτελέσματα κάθε ομάδας την αμέσως προηγούμενη 4ετία, βρίσκεται στην καθ΄όλα τιμητική 23^η θέση! Για να καταλάβει κανείς το μεγεθος της επιτυχίας: ξεπερνάει ιταλικές ομάδες όπως οι Ίντερ, Φιορεντίνα, Λάτσιο, Ρόμα. Κι ακόμη τις Αθλέτικ Μπιλμπάο, Τότεναμ, Λίβερπουλ, Λιόν, Μαρσέϊγ, Άγιαξ, ΠΣΒ, Γαλατασαράϊ, Ντινάμο Κιέβου, Άντερλεχτ, Ντνίπρο, ΤΣΣΚΑ Μόσχας, Ρούμπιν, Σπόρτινγκ, Σέλτικ.
Μπροστά από τον Ολυμπιακό, κατά σειρά, είναι Ρεάλ, Μπάγερν, Μπαρτσελόνα, Τσέλσι, Ατλέτικο Μαδρίτης, Μπενφίκα, Ντόρτμουντ, Άρσεναλ, Γιουβέντους, Παρί, Σάλκε, Πόρτο, Βαλένθια, Νάπολι, Βασιλεία, Ζενίτ, Λέβερκουζεν, Σίτι, Γιουνάϊτεντ, Σεβίλλη, Μίλαν, Σαχτάρ.
Από τις άλλες ελληνικές ομάδες, στην πρώτη 50άδα δεν βλέπεις καμία.
Ο ΠΑΟΚ είναι στην 55^η. Όχι και…τόσο άσχημα, με το σκεπτικό ότι άλλος σύλλογός μας στις πρώτες 100 θέσεις της ΟΥΕΦΑ δεν υπάρχει (ο ΑΠΟΕΛ είναι Νο 51).
Τον Παναθηναϊκό τον βρίσκεις στο Νο 118 και τον Αστέρα στο Νο 120. Και τον Ατρόμητο Νο 147, με την ΑΕΚ Νο 181.
Γνώμη μου είναι ότι ο Ολυμπιακός εύκολα μπορεί να πλασαριστεί στην πρώτη 15άδα, 16άδα. Και κυρίως σταθερά. Απλά χρειάζεται να έχει κάθε χρόνο περίπου τα αποτελέσματα που έχει εδώ και μία τετραετία στο Τσάμπιονς Λιγκ και κάτι καλύτερο στο Γιουρόπα Λιγκ. Δηλαδή, προκρίσεις κι όχι αποκλεισμούς από τους 32…
Α, για το...άλλο που σκέφτεστε: με αυτό το πλευρό να κοιμάστε...

*Πηγή: gazzetta.gr*

To ριγέ της φυλακής!!

Ο Νίκος Παπαδογιάννης ονειρεύεται ένα F4 με ομάδες που δεν έχουν "μεγάλο αδελφό" και με οπαδούς που καταλαβαίνουν τι βλέπουν.

To πρωινό της Παρασκευής είναι, παραδοσιακά, το πιο πολύχρωμο των F4, διότι καταφτάνουν οι ορδές των (παραλίγο να πω «βαρβάρων») φιλάθλων και γεμίζουν την πόλη με σημαίες και με ταμπούρλα.
Φέτος, η ζωή τραβάει την ανηφόρα. Δεν μου αρέσει η ατμόσφαιρα αυτού του F4.
Δεν μου αρέσει, διότι υπάρχει γηπεδούχος. Οι οπαδοί της Ρεάλ δεν έχουν λόγο να ξαμολυθούν στους δρόμους. Κάθονται στο σπιτάκι τους και περιμένουν να περάσει η ώρα, για να φορέσουν τη μπλούζα του Κριστιάνο και να κατηφορίσουν στην οδό Γκόγια, όπου βρίσκεται το «Παλάθιο ντε Ντεπόρτες».
Σχεδόν ρουτίνα. Σαν να μη πέρασε μια μέρα, από τους περυσινούς προημιτελικούς με τον Ολυμπιακό.
Όχι ότι θα ήταν διαφορετική η κατάσταση εάν λ.χ. ήταν στη θέση της Ρεάλ η Μπαρτσελόνα. Μήπως θυμάται κανείς την παρουσία των Μαδριλένων στο F4 το 2011 στη Βαρκελώνη; Διακόσια άτομα, για την τιμή των όπλων.
Οι Ισπανοί δεν έχουν στην φίλαθλη κουλτούρα τους το ταξίδι. Ή μάλλον, για να γίνω κακός, οι Ισπανοί δεν έχουν στη φίλαθλη κουλτούρα τους τη φίλαθλη κουλτούρα. Άσχετα αν εμείς είμαστε χίλιες φορές χειρότεροι...
Πέρυσι, στο Μουντομπάσκετ, εδέησαν να ασχοληθούν (ακόμα και σε οργανωτικό επίπεδο) μόνο με τους αγώνες της δικής της δικής τους ομάδας, της «ρόχα», όπως την αποκαλούν. Οι άλλοι έπαιζαν σε κενό αέρος.
Και μόλις αποκλείστηκε η παινεμένη τους ομαδάρα, ο δείκτης του ενδιαφέροντος πλησίασε στο μηδέν. Το γήπεδο γέμιζε, αλλά μόνο επειδή είχαν προπωληθεί τα εισιτήρια σε Ισπανούς που ονειρεύονταν μεγαλεία. Αν ήταν στο δικό μου χέρι, δεν θα επέτρεπα να φιλοξενηθεί άλλη διεθνής διοργάνωση σε αυτή τη χώρα.
Στον έλεγχο προόδου που ζητήθηκε από όλους τους δημοσιογράφους να παραδώσουν, βαθμολόγησα τους Ισπανούς με 4, με άριστα το 10. Με βρήκαν στις καλές μου εκείνη τη μέρα, γι’αυτό.
Άλλο είναι όμως εκείνο που μ’ενοχλεί φέτος. Οι ποδοσφαιρικές φανέλες.
Οι Τούρκοι κατέφτασαν πλημμυρισμένοι από ενθουσιασμό, ευπρόσδεκτοι ασφαλώς μετά από τόσα χρόνια, αλλά φοράνε οι περισσότεροι κίτρινα-μπλε μπλουζάκια που γράφουν στην πλάτη «Bruno Alves» ή «Emre» ή «R.Meireles».
Οι Ολυμπιακοί, ριγέ και αυτοί, κυκλοφορούν στα στενά της Μαδρίτης ως «Τσόρι», «Μήτρογλου», αλλά και «Giovani». Λες και ζει στον ίδιο πλανήτη, αθλητικά, ο Μήτογλου με τον Σπανούλη.
Οι Ρώσοι δεν πολυασχολούνται ούτε με το ποδόσφαιρο ούτε με το μπάσκετ ούτε με ο,τιδήποτε άλλο.
Οι δε ντόπιοι, στην κοσμάρα τους και στη σκασίλα τους τη μεγάλη, την ασπρόμαυρη, σε 50 αποχρώσεις του πένθιμου γκρίζου: «Ronaldo», «S.Ramos», «Kroos», «Isco», «Βenzema». Λευκές για τα αγοράκια, ροζ για τα κοριτσάκια. Ευτυχώς, δίχως ρίγες.
(Για τον Μπέιλ και για τον Μόντριτς δεν μπορώ να πω κακή κουβέντα, γιατί είναι δικά μας παιδιά, της Τόττεναμ.)
Μέσα σ’όλα, κυκλοφορούν ακόμη στην πόλη υπερήφανοι Ιταλοί, «γιουβεντίνοι», με επίσης ριγέ φανέλες του Τέβες και του Βιδάλ. Ηλθαν για τον αγώνα της Τετάρτης και αποφάσισαν να καθίσουν 2-3 μέρες παραπάνω, για να διασκεδάσουν με τον πόνο των Καστιγιάνων.
Δεκαπέντε χρόνια μετά τηνψευτοεπενάσταση του Μπερτομέου, που προσπαθεί να βάλει το κάρο μπροστά από το άλογο, το μπάσκετ φοράει ριγέ στολή, σαν να έχει φυλακιστεί από το παντοδύναμο ποδόσφαιρο…
Υποθέτω ότι δεν θα τολμήσουν να εμφανιστούν στο «Παλάθιο» οι δακτυλοδεικτούμενοι ποδοσφαιριστές της Ρεάλ, μετά το κάζο που έπαθαν. Εγώ θα ήθελα να έλθουν και να τιμηθούν, αφού πέτυχαν το σχεδόν ακατόρθωτο. Έκαναν τη Γιουβέντους να μοιάζει συμπαθητική.
Σε έναν ιδανικό κόσμο, θα ήθελα το F4 να γίνεται σε μία ουδέτερη πόλη μεσαίου μεγέθους που λατρεύει αδιαπραγμάτευτα το μπάσκετ, όπως το Κάουνας ή το Βελιγράδι ή η Λιουμπλιάνα ή (για να μην αδικήσω απόλυτα την Ισπανία) η Βιτόρια.
Να διεκδικούν το τρόπαιο ομάδες που δεν έχουν μεγάλο ασπρόμαυρο αδελφάκι: η Μακάμπι, η Αρμάνι Μιλάνο, η Σιένα, η Λαμποράλ, η Μάλαγα, η Ολύμπια, η Άλμπα, η Ούνικς, η Λιμόζ, η Τσιμπόνα, η Λιέτουβος, η Ζαλγκίρις, η Εφές.
Και να γεμίζουν οι κερκίδες από κόσμο που πάει να δει μπάσκετ. Όχι από αυτούς που ψάχνουν στην πορτοκαλί μπάλα παρηγοριά για το άστοχο πέναλτυ του Νεϊμάρ ή για τη στραβοκλωτσιά του Μανιάτη ή για τη χαμένη ευκαιρία κάποιου Σέρβου στράικερ με δύο αριστερά πόδια.
Υπάρχει, βέβαια, ένα προβληματάκι. Σε αυτό το μοντέλο δεν χωράνε πουθενά οι ελληνικές ομάδες, με πιθανή εξαίρεση τον Άρη.
Ας μη κρυβόμαστε. Ο Ολυμπιακός δεν διαθέτει μπασκετικό κοινό, παρά τα 3 ευρωπαϊκά τρόπαια και τη σταθερή πορεία στην κορυφογραμμή. Ο Παναθηναϊκός σιγά σιγά ανέπτυξε μία ισχνή φυλή μπασκετικών, αλλά και αυτή γεννήθηκε από ανάγκη, εξαιτίας του ποδοσφαιρικού ναυαγίου.
Για τον ΠΑΟΚ, ας μη συζητήσουμε καλύτερα. Της ΑΕΚ ο κόσμος απομυθοποιήθηκε όταν άφηνε ολόαδειες τις εξέδρες στους αγώνες της Ευρωλίγκας. Το ίδιο και του Πανιωνίου. Δεν ξέρω τι θα λέγαμε για τον Άρη, αν είχε ισχυρότερο ποδόσφαιρο.
Οι  ομάδες που καλλιεργούν αποκλειστικά το μπάσκετ ζουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και δεν έχουν τρόπο να κρατήσουν τα όποια πυροτεχνήματά τους στον ουρανό.
Όχι πολύ παλιά, το Μαρούσι και ο Μακεδονικός έφτασαν σε ευρωπαϊκούς τελικούς. Πού βρίσκονται σήμερα; Σε μια φυλακή χωρίς παράθυρα.

*Πηγή: gazzetta.gr*

Σε ένα πράγμα έχει δίκιο ο Αλαφούζος…!!

Ο Δημήτρης Τσορμπατζόγλου σχολιάζει την στάση του Παναθηναϊκού στο θέμα της επικύρωσης της βαθμολογίας και στέκεται στα λεγόμενα του Γιάννη Αλαφούζου για το νέο πρωτάθλημα. Τις τελευταίες ημέρες «βόλεψε» και «έπρεπε» να δημιουργηθεί θέμα Παναθηναϊκού κατά ΠΑΟΚ… Ερυθρόλευκοι και ουδέτεροι «πόνταραν» σε αυτό, για να αποδείξουν… κάτι. Ότι βολεύει τον καθένα, που έπρεπε από θέση άμυνας να κάνει και μία φαινομενική επίθεση…

Αρχικά πρέπει να σημειώσουμε ότι αυτό το τέρας που «εκτρέφεται» στους κόλπους του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, οι δεκάδες παράνομοι που –όπως γράφουν και οι οπαδοί- έχουν χαλάσει τις Κυριακές μας, δεν αντιμετωπίζονταν από έναν μόνο άνθρωπο, από μία ΠΑΕ, ένα Μέσο, μία ομάδα, ένα μικρό σύνολο ανθρώπων. Το οργανωμένο κύκλωμα –που σιγά σιγά αποκαλύπτεται ήθελε -και θέλει-  οργανωμένη προσπάθεια για να αποκαλυφθεί και να τιμωρηθεί.

Κάπως έτσι, σωστά και αναμενόμενα, ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός-ΑΕΚ και μερικοί ακόμη, με ότι μέσα είχε ο καθένας, ένωσαν μερικές δυνάμεις τους, έτσι ώστε να αντιμετωπίσουν το τέρας και να καθαρίσουν –λίγο- την βρωμιά από το ποδόσφαιρο.

Αυτή η κοινή και φυσιολογική προσπάθεια, δεν σήμαινε βέβαια ότι αυτές οι ομάδες θα παίζουν φιλικά μεταξύ τους, θα πορεύονται μαζί σε κάθε τι που σχετίζεται με το ποδόσφαιρο. Αντίπαλοι είναι και τα συμφέροντα των ΠΑΕ πολλές φορές κοντράρονται… Που το παράξενο;

Αυτά με τα αυτονόητα…

Αυτή την περίοδο έχει δημιουργηθεί η αίσθηση ότι είναι τόσα πολλά τα μέτωπα που άνοιξε ο Ολυμπιακός, όπου αποκλείεται να την γλιτώσει και πάλι. Κάπως έτσι γίνεται η πρόβλεψη ότι θα τιμωρηθεί…

Και πάμε στο σήμερα…

Ο Παναθηναϊκός –αφού κέρδισε τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα- μεθόδευσε ένα σκηνικό ώστε να αναβάλλει τα πλέι οφ. Υπάρχουν αποδείξεις ότι το κατηγορητήριο Ανδρεάδη, το είχαν στην διάθεσή τους ΠΡΙΝ την τελευταία αγωνιστική και το εμφάνισαν ΜΕΤΑ από το τέλος της, έτσι ώστε να θέσουν θέμα επικύρωσης βαθμολογίας.

Τι θα έκανε ο Παναθηναϊκός ΑΝ δεν έβγαινε δεύτερος;

Κατά πάσα πιθανότητα και όχι άδικα, σκεπτόμενος πάλι τα συμφέροντά του, θα έκανε ότι και πέρυσι, όταν πίεσε με ερυθρόλευκα δημοσιεύματα στο CAS (κάτι που προφανώς δεν ξέρουν οι Παναθηναϊκοί) για να αποδειχθεί ενοχή ΠΑΟΚ στο ματς με τον Ολυμπιακό και έτσι να αποκομίσει όφελος από την πλέον σκανδαλώδη απόφαση αφαίρεσης βαθμών κατά του ΠΑΟΚ στην ειδική βαθμολογία των πλέι οφ!

Ή θα λειτουργούσε όπως με τον Κοντονή, όπου μία τον στήριζε στην προσπάθεια για κάθαρση και μία τον απειλούσε μην οδηγήσει το ποδόσφαιρο σε τιμωρία. Τα… καλά και συμφέροντα! Χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα μεμπτό! Όπως μπορεί ο καθένας…

Το μεμπτό (και το αστείο συνάμα) είναι να ζητάει ο Παναθηναϊκός από τον ΠΑΟΚ (τον οποίο πέρυσι υπέσκαψε) να στηρίξει τα συμφέροντά του.  Ποια είναι αυτά; Ο Παναθηναϊκός τώρα ΔΕΝ θέλει να γίνουν τα πλέι οφ, έτσι ώστε η δεύτερη θέση να κριθεί από την κανονική περίοδο και όχι από τα πλέι οφ, όπως αναφέρει ο κανονισμός!

Τέλος πάντων το όλο θέμα είναι αστείο, αφού οι ψηφοφορίες στην λίγκα (όπως αυτή για την επικύρωση της βαθμολογίας) είναι τόσο προβλέψιμες, όσο τα δύο ισόπαλα αποτελέσματα της τελευταίας αγωνιστικής σε Μυτιλήνη και Πλατανιά που βοήθησαν πολλούς Έλληνες να βγάλουν τι διακοπές τους!

Το πολύ-πολύ σοβαρό από όσα υποστηρίζει ο Παναθηναϊκός και φυσικά ο πρόεδρός του, έχει να κάνει με την έναρξη του επόμενου πρωταθλήματος. Εκεί πρέπει να σταθούμε. Αυτό είναι το θέμα και σωστά εστίασε εκείο ο Γιάννης Αλαφούζος.

ΦΥΣΙΚΑ και δεν είναι δυνατόν ομάδες όπως ο Παναθηναϊκός, η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ, ο Ηρακλής, ο Παναιτωλικός, η Ξάνθη, να δεχθούν τον προσεχή Αύγουστο να συμμετέχουν σε ένα τέτοιο ποδοσφαιρικό έκτρωμα, όπως το φετινό ή τα προηγούμενα πρωταθλήματα (ΚΑΙ αυτό του 2010 για να μην ξεχνιόμαστε…) της λεγόμενης SuperLeague. Όποιος από αυτούς (φυσικά και ο ΠΑΟΚ με τον Σαββίδη) δεχθεί να ξεκινήσει πρωτάθλημα υπό αυτή την διοίκηση της λίγκας, με αυτές τις υποχρεωτικές συμμαχίες και τις εξαρτήσεις στα συμβούλια, με αυτή την ΕΠΟ, αυτή την ΚΕΔ, αυτούς τους δικαστές σε όλα τα όργανα και τους γνωστούς διαιτητές αποστολών, αυτός που θα μπει σε τέτοιο πρωτάθλημα όπου δεν θα τιμωρηθούν οι ένοχοι της οργάνωσης, θα είναι από βλάκας έως ύποπτος!

Και θα αντιμετωπιστεί αναλόγως…*Πηγή: gazzetta.gr*

Τεχνική ανάλυση των δύο ημιτελικών!! (pics)

Το gazzetta.gr επιχειρεί να μπει στο μυαλό των 4 προπονητών για το αγωνιστικό πλάνο που ίσως ακολουθήσουν στα παιχνίδια της Παρασκευής. 

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ-ΤΣΣΚΑ
Σε μία οποιαδήποτε αναμέτρηση μεταξύ των δύο ομάδων η ΤΣΣΚΑ θα ήταν το αδιαφιλονίκητο φαβορί, ωστόσο όταν μιλάμε για αγώνα Final 4 τέτοιες «ταμπέλες» πηγαίνουν περίπατο.
Η ΤΣΣΚΑ ξεκάθαρα είναι καλύτερη ομάδα, αλλά σε ένα ματς όλα μπορούν να συμβούν, ειδικά τώρα που απέναντί της θα βρει τον Ολυμπιακό.
Οι δύο ομάδες αναμετρήθηκαν φέτος στο Top 16 με τον γηπεδούχο να επικρατεί, όμως θα πρέπει να αναφέρουμε πως στο ματς στη Μόσχα δεν αγωνίστηκε ο Βασίλης Σπανούλης που ήταν τραυματίας και στον Πειραιά απουσίαζαν οι Αντρέι Κιριλένκο, Σόνι Γουίμς και Άαρον Τζάκσον.
Η ΤΣΣΚΑ υπερτερεί κατά πολύ των «ερυθρολεύκων» στους ψηλούς της και είναι δεδομένο πως θα προσπαθήσει να το εκμεταλλευτεί. Το ριμπάουντ θα παίξει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του ματς. Αν οι Ρώσοι έχουν δεύτερη και τρίτη ευκαιρία να σκοράρουν τότε ο Ολυμπιακός δύσκολα θα έχει τύχη στον ημιτελικό. Τα box out θα πρέπει να δουλέψουν από όλους αφού δεν πρέπει να ξεχνάμε πως στον Δημήτρη Ιτούδη αρέσει το ψηλό σχήμα με τον Γουίμς στο «2» και τον Κιριλένκο στο «3».
Κλειδί για το ματς θα είναι επίσης το ποσοστό ευστοχίας πίσω από τη γραμμή των 6,75. Ο Ολυμπιακός και στα δύο φετινά ματς με την ΤΣΣΚΑ σούταρε εξαιρετικά. Στη νίκη στο ΣΕΦ είχε 41% και στη Μόσχα είχε 41,7%. Ανάλογα νούμερα θα τον κρατήσουν πολύ «ζεστό» στη διεκδίκηση της νίκης.
Θα πρέπει να θεωρούμε δεδομένο πως οι παίκτες του Γιάννη Σφαιρόπουλου θα πρέπει να ρισκάρουν, θα πρέπει να... δώσουν κάτι στους Ρώσους. Στα δύο μεταξύ τους ματς προτίμησαν να αφήσουν τα σουτ τριών πόντων από όλους πλην τους Τεόντοσιτς και Ντε Κολό. Χαρακτηριστικό είναι πως στη Ρωσία οι γηπεδούχοι είχαν 6/23 τρίποντα (26,1%) ενώ όποτε βρισκόταν στο παρκέ ο Άαρον Τζάκσον τον αντιμετώπισαν με under (περνούσαν κάτω από το σκριν) δίνοντας στον Αμερικανό το σουτ.
Τελευταίο στοιχείο που αξίζει αναφοράς είναι η αντιμετώπιση του Βασίλη Σπανούλη. Από την ΤΣΣΚΑ οι Τεόντοσιτς και Ντε Κολό δε μπορούν να τον μαρκάρουν. Μένει ο Τζάσκον και ενδεχομένως ο Μαρκοϊσβίλι. Ο Ιτούδης αν επιλέξει τον Αμερικανό θα πρέπει να αφήσει εκτός παρκέ έναν εκ των Τεόντοσιτς και Ντε Κολό μιας και δεν πρόκειται να παίξει με τρία γκαρντ ταυτόχρονα.
Δείτε τα στατιστικά των δύο μεταξύ τους αγώνων για τη φάση του Top 16:
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ - ΤΣΣΚΑ 84-76


ΤΣΣΚΑ - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ 76-70


ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ – ΦΕΝΕΡΜΠΑΧΤΣΕ
Παιχνίδι μεταξύ δύο ομάδων με διαφορετικό στυλ. Η Ρεάλ είναι ομάδα που της αρέσει να τρέχει πάνω κάτω και να προσπαθεί να βγάλει αιφνιδιασμό ακόμη κι όταν δέχεται καλάθι. Η Φενέρμπαχτσε είναι περισσότερο ομάδα του προπονητή της και επιλέγει το 5 εναντίον 5. Όχι πως δε θα κυνηγήσει το εύκολο καλάθι, ωστόσο αν αισθανθούν τα γκαρντ της πως δεν υπάρχει εύκολο lay up τότε θα πάνε σε set επίθεση.
Η επιρροή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στην ομάδα του από αυτή του Πάμπλο Λάσο στη δική του είναι μακράν υπέρ του Σέρβου τεχνικού. Η Ρεάλ θα θελήσει να εκμεταλλευτεί την έδρα της και να βγάλει ενέργεια στο παρκέ χάρη κυρίως στην «τριπλέτα» Γιουλ, Ροντρίγκες και Φερνάντεθ. Το ένστικτο είναι αυτό πολλές φορές καθοδηγεί τον τρόπο παιχνιδιού των Μαδριλένων και σίγουρα αυτό δε θα αλλάξει.
Η Φενέρ θα ποντάρει πολλά στην έξυπνη λειτουργία της επίθεσής της και σίγουρα ο Νεμάνια Μπιέλιτσα θα είναι πρωταγωνιστής στον τρόπο παιχνιδιού της είτε ως προς τη δημιουργία είτε ως προς την εκτέλεση αφού κανένα από τα «τεσσάρια» των Ισπανών (Ρέγες, Νοτσιόνι ή Αγιόν ορισμένες φορές) δε μπορούν να τον ακολουθήσουν μακριά από το καλάθι. Αντιθέτως ο Σέρβος έχει τρόπο να τους μαρκάρει (εκτός ίσως του Αγιόν λόγω σωματοδομής).
Η Ρεάλ είναι δεδομένο πως θα θελήσει να... σημαδέψει τον Γιαν Βέσελι μιας και είναι ο μοναδικός αξιόπιστος ψηλός των Τούρκων. Αν ο Λάσο καταφέρει να εξουδετερώσει τον Τσέχο τότε θα είναι κοντά στην πρόκριση αφού δε γίνεται να χάσει από τον Σαβάς, τον Ζόριτς και τον Ερντέν.
Η παρουσία του Νίκου Ζήση θα παίξει επίσης σημαντικό ρόλο. Με τον Ρίκι Χίκμαν να είναι εκτός δράσης και τον Κενάν Σιπάχι να μην ξέρει τι εστί ημιτελικός, ο Έλληνας γκαρντ θα επωμιστεί την οργάνωση του αγώνα την περισσότερη ώρα (ενδεχομένως η αμέσως επόμενη λύση να είναι είτε ο Πρέλτζιτς είτε ο Μπιέλιτσα ως οργανωτής παρά το ύψος τους). Ο Ζήσης θα πιεστεί αρκετά από τα αντίπαλα γκαρντ όμως έχει την εμπειρία όχι μόνο να αντεπεξέλθει, αλλά να δημιουργήσει προβλήματα στην περιφερειακή γραμμή των Ισπανών.
Οι δύο ομάδες θα συναντηθούν για πρώτη φορά φέτος.

*Πηγή: gazzetta.gr*

Κατέθεσε φάκελο στην Ευρωλίγκα!!

Ο Άρης φιλοδοξεί να επιστρέψει ξανά στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Η είσοδος του Νίκου Λάσκαρη στην ΚΑΕ έχει αλλάξει πλέον επίπεδο τους “κιτρινόμαυρους”, οι οποίοι είναι έτοιμοι να πρωταγωνιστήσουν ξανά τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη.

Η ΚΑΕ Άρης κατέθεσε πλήρη φάκελο στην Ευρωλίγκα για την απαιτούμενη προεγγραφή για συμμετοχή στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Συν τοις άλλοις, πλήρωσε την οφειλή (20.000 ευρώ) της προς την Ευρωλίγκα, η οποία υπήρχε από τις τελευταίες ευρωπαϊκές παρουσίες της ομάδας.
*Πηγή: metrosport.gr*