Επίσημα στη Σάλκε ο Μπάστος!

Μετά την πώληση του Χόλτμπι στην Τότεναμ, η Σάλκε ανακοίνωσε την απόκτηση του Μισέλ Μπάστος από την Λιόν. Δανεικός μέχρι το καλοκαίρι του 2014 ο Βραζιλιάνος με οψιόν αγοράς.

Μετά από... αγώνα και πολλές δυσκολίες, η Σάλκε κατάφερε να ολοκληρώσει τη μεταγραφή του Μισέλ Μπάστος από τη Λιόν. Λίγες ώρες μετά την πώληση του Χόλτμπι στην Τότεναμ, οι Γερμανοί έκαναν δικό τους τον Βραζιλιάνο με τη μορφή δανεισμού μέχρι το καλοκαίρι του 2014. Οι «λιονέ», που θα αποκομίσουν το μεγαλύτερο όφελος από τον μισθό του, θα λάβουν άμεσα 1,5 εκατ. ευρώ, ενώ η οψιόν αγοράς του για το τέλος της επόμενης σεζόν ορίστηκε στα 9 εκατ. ευρώ.


πηγή: gazzetta.gr
 

Έχουν ανάγκη την «κατεύθυνση»

Ο Αλέξης Σπυρόπουλος με αφορμή τη μεταγραφή του Τοροσίδη στη Ρόμα γράφει στο gazzetta.gr γιατί οι Έλληνες παίκτες πρέπει να φεύγουν από νωρίς στο εξωτερικό.

Τον Τοροσίδη, τον ζηλεύω με τρέλα. Και με πολλή αγάπη. Γιατί έχει στο σπίτι κειμήλιο, και θα έχει για πάντα παρ’ εκτός κι αν κάποτε τη δωρίσει…που δεν το βλέπω, τη μπάλα με την οποία έβαλε το γκολ της μοναδικής νίκης μας σε αγώνα Παγκόσμιου Κυπέλλου. Με τη Νιγηρία, στο Free State. Ιούνιος 2010, Μπλούμφοντεϊν. Δεν θα ‘ναι εσαεί η μοναδική νίκη μας σε Μουντιάλ, κάποτε θα έλθουν και άλλες. Θα ‘ναι, όμως, εσαεί η πρώτη νίκη.

Τον θυμάμαι στη Νότια Αφρική, στη μικτή ζώνη μετά το ματς, να κρατά στα χέρια τη μπάλα με την προσοχή που ένας πατέρας μπορεί να βαστά στην αγκαλιά το νεογέννητο παιδί του. Περίμενα τελευταίος στην ουρά, να ξεμπερδέψει με τις μιντιακές υποχρεώσεις του. Μιλήσαμε. Με τίμησε, να μου πει πράγματα απ’ το βάθος της ψυχής. Αν τα θυμάμαι καλά, τόσον καιρό μετά, εκείνο που γύριζε συνεχώς μες στο κεφάλι του ήταν η μνήμη του πατέρα. Να τον έβλεπε. Πώς τα είχε καταφέρει. Τελικά, μάλλον έχει σημασία «ποιος έβαλε το γκολ». Κι ας λένε οι ποδοσφαιριστές ότι δεν έχει…

Ο Βασίλης έπρεπε να παίζει από τότε, κιόλας, έξω. Απ’ το τέλος του πρώτου συμβολαίου του στον Ολυμπιακό, καλοκαίρι ’09. Δυόμισι χρόνια στον Ολυμπιακό, αρκετά. Εκεί και τότε, ήταν η στιγμή του. Κατά καιρούς τον κοίταξαν η Νιουκάσλ, η Ρόμα, η Γιουβέντους, η Μπάγερν, η Ατλέτικο. Επέκτεινε εδώ, ως το 2013. Ενας σημαντικός ακραίος μπακ. Θα μπορούσε να είναι ένας σπουδαίος μέσα δεξιά, οχτάρι. Πολλά χρόνια στην Ελλάδα, σημαίνει πολλά χρόνια στη φθορά. Όχι οικονομική φθορά. Αθλητική. Εγκλωβίζεσαι, σε τούτη τη μαύρη κωμωδία του ελληνικού πρωταθλήματος. Βαλτώνεις. Αυτά τα παιδιά που ξεφεύγουν απ’ την ομάδα της περιφέρειας για την ομάδα της πόλης, καλά είναι ύστερα, με το που τελειώνει το συμβόλαιο στη μεγάλη ομάδα, να φεύγουν. Οσο κι αν πλουτίσουν σε λεφτά με το ν’ ανανεώσουν, τόσο θα φτωχύνουν σε βιώματα. Άργησε, ο Τοροσίδης.

Πάλι καλά, εννοείται. Αλλ’ ακόμη καλύτερα, να φεύγει κανείς στην ηλικία του Σωκράτη. ‘Η του Κυριάκου. Κάλλιστα δε, στην ηλικία του Σαμαρά. Ο Σαμαράς μοιάζει με τα παιδιά που, φεύγοντας απευθείας έξω, παρακάμπτουν την ταλαιπωρία των εξετάσεων και των σπουδών εδώ. Κι επιστρέφουν, έπειτα, μονάχα για διακοπές. Έχουν ανάγκη την «κατεύθυνση», τα παιδιά. Κάποιον, να τους δείξει τον δρόμο. Είδα το Σάββατο στον Πανιώνιο, τον βλέπω συχνά, τον Θεόφιλο Καρασαββίδη. Αυτό του είπα. Βοηθείστε, εσείς οι ατζέντηδες, τα παιδιά. Βάλτε τα στον δρόμο. Ο ατζέντης μπορεί να το κάνει, καλύτερα κι από πατέρας.

Ποτέ φυσικά, μα ποτέ, δεν είν’ αργά. Ο Ντέμης έφυγε στα 30. Με μία και μοναδική χρονιά στην Ατλέτικο, μπορούμε τώρα να τον ρωτήσουμε και να μας πει, γιατί ξέρει, τι θα είχε χάσει εάν δεν το ‘κανε. Ο Λυμπερόπουλος έφυγε στα 33, για δύο χρόνια στη Φρανκφούρτη. Εγινε πιο πλούσιος άνθρωπος. Ο Καραγκούνης το ξαναζεί, ποιος να το ‘λεγε, στα 36. Και το απολαμβάνει, σαν νεούλι. Όταν έφυγε, κι η αμφιβολία ήταν αν θα τα ‘βγαζε πέρα στην Πρέμιερσιπ, τον είχα…προειδοποιήσει μ’ ένα sms πως θα τους κάνει, στη Φούλαμ, να του δώσουν και δεύτερο συμβόλαιο. Ως το 2014. Και θα του το δώσουν!

Το εξωτερικό καθαρίζει το κεφάλι, με τον ίδιον τρόπο με τον οποίον ο ισχυρός άνεμος καθαρίζει τον ουρανό της πόλης απ’ την καπνίλα. Εδώ, Ελληνας στην Ελλάδα, αναγκάζεσαι ν’ ασχολείσαι με όλα τα φθοροποιά γύρω-γύρω, παρεμπιπτόντως δε και με το ποδόσφαιρό σου. Εξω, ασχολούνται μια στρατιά άνθρωποι με όλα τα γύρω-γύρω για να μπορείς εσύ ν’ ασχολείσαι μόνο με το ποδόσφαιρό σου. Κι αν του Τοροσίδη στη Ρόμα του τύχουν και οι στραβές, γιατί κι εκεί υπάρχουν στραβές, με γκρίνια, με πίεση, με οπαδούς στην Τριγκόρια και το λοιπό ρεπερτόριο, τι…να του πουν; Είναι τόσο καλά εκπαιδευμένος, από εδώ, σ’ αυτά!


πηγή: gazzetta.gr

Tάτος και Ζαραδούκας μπορούν να τον σώσουν!!

Ο Παντελής Ζουμπούλης γράφει στον sportdog για τις μεταγραφές του Άρη από τον Ολυμπιακό (Τάτο και Ζαραδούκα) που ίσως να αποδειχθούν σωτήριες. "Δεν μπορεί ο Γιαννιώτας".Μία από τα ίδια για τον Άρη στην Κέρκυρα. Οσοι πίστευαν τόσο καιρό ότι το πρόβλημα ήταν το σύστημα του Αλκαράθ θα διαπίστωσαν ότι το 4-4-2 ήταν το μικρότερο πρόβλημα μπρος στα άλλα που αντιμετωπίζει η ομάδα.

Ο Ισπανός το γύρισε σε 4-2-3-1 αλλά ...τζίφος. Εβαλε παίκτη παραπάνω στο κέντρο, αλλά βελτίωση δεν είδε κανείς. Όχι ότι ο Αλκαράθ δεν έχει τις δικές του ευθύνες, αλλά το ζήτημα στον φετινό Άρη δεν είναι κανένα σύστημα. Είναι ξεκάθαρα η ποιότητα του ρόστερ του. Δεν χρειάζονται πολλές αναλύσεις, μην το κουράζομαι το ζήτημα Αναλύσεις περί συστήματος, παίκτη παραπάνω στα χαφ και τα υπόλοιπα μπορούν να γίνουν σε μία ομάδα που στήθηκε από κανονικές συνθήκες και το έχουμε ξαναπεί ότι στον φετινό Άρη τίποτα δεν στήθηκε σωστά.

Θέμα ρόστερ είναι. Ο Τάτος ξεχώριζε σαν τη μύγα μες στο γάλα στην Κέρκυρα. Και ο Ζαραδούκας έδειξε ότι μπορεί να βοηθήσει με τις πλαγιοκοπήσεις του από αριστερά. Η απογοήτευση ήταν οι άλλοι. Οι "παλιοί" και αρκετοί από τους μικρούς που δεν εξελίσσονται. Για τους πιτσιρικάδες, βέβαια, υπάρχουν ελαφρυντικά, από την άλλη όμως τέτοια
ευκαιρία δύσκολα θα ξαναβρούν.

Οσο για τους "παλιούς", είναι πλέον ξεκάθαρο ότι τόσο μπορούν τόσο παίζουν. Υπό νορμάλ συνθήκες δεν θα έβλεπαν εντεκάδα, ας όψονται όμως οι συνθήκες φέτος που παίρνουν φανέλα βασικού.

Είναι μέτριοι παίκτες, αλλά αυτό που ενοχλεί περισσότερο είναι ότι δείχνουν να μην διαθέτουν εγωισμό. Ποδοσφαιρικό εγωισμό. Και φιλότιμο σε μερικές περιπτώσεις. Δεν είναι εικόνα αυτή που έδειξαν στην Κέρκυρα. Εχουν συμβιβαστεί με τη μετριότητά τους και έχουν αποδεχτεί αυτήν την κατάσταση.

Στα δια ταύτα: Ο Αρης μπορεί να ποντάρει σε συγκεκριμένα πράγματα από εδώ και μπρος για να ξεφύγει από τη δύσκολη θέση που βρίσκεται. Να είναι υγιής ο Πουλίδο για να συμμαζέψει την άμυνα, ο Τάτος να το πάρει πάνω του και μαζί με τον Αγκάνθο να σηκώσουν το βάρος της αντεπίθεσης. Να βρουν οι δύο τους έναν κώδικα επικοινωνίας. Από κοντά και ο Ζαραδούκας που διαθέτει ποιότητα και εμπειρία.

Για τους υπόλοιπους, θα πρέπει να ...προσευχόμαστε κάθε Κυριακή να είναι σε ...καλή μέρα. Ακόμη και ο Γιαννιώτας. Αποδεικνύεται ότι ο μικρός ότι δεν είναι έτοιμος να διαχειριστεί τις ευθύνες που του φόρτωσαν φέτος, αλλά τις αποδέχτηκε ο ίδιος. Εκτός αυτού, σαν να έχει και μία έπαρση λόγω της υπερβολικής δημοσιότητας φέτος, αλλά δεν είναι καλός σύμβουλος για την ηλικία του. Το ταλέντο του είναι σπάνιο. Εξαρτάται και από τον ίδιο όμως να το αξιοποιήσει. Οχι μόνο από τους άλλους...

πηγή: sportdog.gr   

Μετά τον Μιραλάς, ο καλύτερος ...για μας!!

Ο Δημοσθένης Καρμοίρης αποκαλύπτει στον sportdog πώς οικοδομήθηκε από το πρώτο μόλις ραντεβού η αλληλοεκτίμηση Βαγγέλη Μαρινάκη και "ωραίου τρελού", Ραφίκ Τζιμπούρ. Όχι «τρελός», «θεότρελος», αλλά «ωραίος τρελός» που λέμε, είναι ο Τζεμπούρ. Άμα δεν είχε τη …δόση του άλλωστε, τι σόι «τρομοκράτης» θα ήτανε; Πώς να το ΄λεγε η καρδούλα του να αμολάει τις «μπόμπες» όπως τούτη, την τελευταία, στις καρδιές των …«Δίδυμων Πύργων Συναισθημάτων» του λαού του Ολυμπιακού; Έτσι, στα ΄ξαφνα!

Το ότι «άδειασε» τον ατζέντη του, που εν τέλει πήγε να του χαλάσει τη δουλειά και κυρίως τις σχέσεις με τον Μαρινάκη, τον Πειραιά και την «ερυθρόλευκη» εξέδρα, σας διαβεβαιώνω ότι δεν είναι κανένα συνταρακτικό νέο. Γιατί ο Αλγερινός αλλάζει μανατζαρέους κάθε λίγο και λιγάκι. Ο ένας του ξινίζει και ο άλλος του βρομάει. Κάθε 6 μήνες, χωρίς υπερβολή αναθέτει σε άλλο εκπρόσωπο τα δικαιώματά του.

Όντως είναι «περίεργος» τύπος. Ίσως ναι, ιδιόμορφος χαρακτήρας, με τις ιδιοτροπίες του, το μάτι του μπορεί να …βγάζει μια γυαλάδα, πιθανά και λιγάκι αντιδραστικός, «αναρχικός» (πολύ συχνά αυτό το στοιχείο αποτυπώνεται και στην κίνηση του στο γήπεδο, αφού η ποδοσφαιρική φτιαξιά του δεν είναι για καλούπια), γιατί έτσι μεγάλωσε εδώ που τα λέμε μέσα από κακουχίες και αντιξοότητες στις οποίες μεγαλώνουν οι Αλγερινοί στις γαλλικές γειτονιές. Ως εκφραστές μιας μειονότητας που ιστορικά δεν αγαπήθηκε από τους Γάλλους.
Επειδή βέβαια αυτό που λέμε ότι ο Ολυμπιακός εν τέλει «την έκανε λαχείο» αποκτώντας προ διετίας τον Τζεμπούρ, είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ο τρόπος που χειρίστηκε την όλη υπόθεση η διοίκηση και προσωπικά ο πρόεδρος των «ερυθρολεύκων», όταν η πιάτσα βούιζε ότι αν τον έπαιρνε – έστω και σαν ελεύθερο που έμενε από την ΑΕΚ μετά την προσφυγή του παίκτη για τα οφειλόμενα – θα του ΄κανε τα αποδυτήρια «οίκο ανοχής» με τις παραξενιές και τις «τρέλες του».

Ο τότε αντιπρόεδρος της πειραϊκής ΠΑΕ και στενός φίλος του Βαγγέλη Μαρινάκη, ο Σωκράτης Κομινάκης, ήταν ο πρώτος που πήρε το τηλεφώνημα από τον μάνατζερ του Τζεμπούρ – τον τότε έτσι, τον Έλληνα, τον ίδιο αν δεν κάνω λάθος που έχει και ο Τοροσίδης – για να γίνει η μεταγραφή.

«Πάρτε τον στον Ολυμπιακό, μην ακούτε αυτά που κυκλοφορούν. Το παλικάρι θέλει να παίξει μπάλα» επέμενε ο ατζέντης του.

Το ένα και μοναδικό ραντεβού που πείστηκε από τον Κομινάκη να κάνει ο ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού με τον Αλγερινό επιθετικό και λίγα λεπτά συζήτησης, ήταν αρκετά για να πείσουν τον Βαγγέλη Μαρινάκη ότι ο Ραφίκ είχε σκοπό να διακριθεί με τους πρωταθλητές. Να στεριώσει κάπου, να αρπάξει την τελευταία (και κορυφαία) ευκαιρία της καριέρας του.

Του άρεσε, τον έπεισε, είχαν δίαυλο επικοινωνίας με φόντο το καλό του Ολυμπιακού. Όπως επαναλήφθηκε και τώρα, δύο χρόνια μετά, αυτή η ίδια, καταλυτικά καθοριστική «συνεννόηση» προέδρου και ποδοσφαιριστή για να πάρει αίσιο τέλος το σίριαλ.

Εκεί λοιπόν στα τέλη Δεκεμβρίου του ΄10 «πείθεται» με τη σειρά του και ο Βαλβέρδε να συναντηθεί με τον Τζεμπούρ. Τον προέτρεψε ο πρόεδρος, αφού οι φήμες για τον (υποτιθέμενο) χαρακτήρα του παίκτη φυσικά και είχαν φτάσει έως και τα αφτιά του Ερνέστο…

Πάλι ένα σύντομο meeting ήταν αρκετό για να κλείσει πια η μεταγραφή με τη συγκατάθεση και του Ισπανού προπονητή. Τον οποίο μπορεί και να «έριξε» ο Ραφίκ χάρη στα θαυμάσια ισπανικά του λένε οι τοίχοι που έχουν αφτιά. Καθώς μόλις έκανε τις συστάσεις, τους γνώρισε μεταξύ τους ο Μαρινάκης, άρχισαν οι δυο τους να μιλάνε στη μητρική γλώσσα του «τσινγκούρι» για αρκετή ώρα. Και «τα βρήκανε» μια χαρά.
Όπως «τα βρήκανε» πολύ σύντομα και ποδοσφαιρικά. Μέσα στην ομάδα. Όπως και οι παροικούντες το Ρέντη, γρήγορα απόρησαν για όλα αυτά, τα …φοβερά και τρομερά που συνόδευαν τον Τζεμπούρ. Που έβλεπαν και ζούσαν μια «άλλη πραγματικότητα». Έναν «άλλο άνθρωπο». Έναν «επαναστάτη» αλλά… με αιτία. Ποια; Να κερδίσει στην καριέρα του αυτά που του αναλογούσαν. Να γίνει πρωταγωνιστής και να πανηγυρίσει τίτλους. Να τον δει και να τον μάθει η Ευρώπη. Και γιατί όχι; Να γυρίσει κάποτε στη Γαλλία «νικητής και τροπαιούχος», αναγνωρισμένος, με μια πολυδάπανη μεταγραφή. Για …να πάρει το αίμα του πίσω ως Αλγερινός με τα δύσκολα παιδικά χρόνια εν μέσω της υπεροπτικής γαλλικής κοινωνίας απέναντι στην καταγωγή του…
Κλειδωμένη στην καρδιά
Έκανα αυτή την αναδρομή για να εξηγήσω ότι ο Ολυμπιακός δεν βρήκε κανένα λαχείο στο δρόμο. «Δεν μας πέφτει και το λαχείο» δεν λέμε; Ε, πώς να σου πέσει άμα δεν αγοράζεις;

Στην περίπτωση του Τζεμπούρ, ο μάνατζερ σε …ρόλο λαχειοπώλη ήρθε στο δρόμο των «ερυθρολεύκων» και τα πράματα πήραν το δρόμο τους, χάρη στην οξυδέρκεια, το feeling, δεν ξέρω πως ακριβώς χαρακτηρίζεται, αλλά πάντως το καρπώνεται ο Μαρινάκης που δεν έδωσε βερεσέ στην «κατινιά».
Έτσι ο Ολυμπιακός κέρδισε τον Ραφίκ Τζεμπούρ για πολλά χρόνια όπως προκύπτει πλέον.

Η αιφνιδιαστική κίνηση του παίκτη να …βγάλει κόκκινη στον ατζέντη του – ο οποίος του είχε φουσκώσει τα μυαλά για πολλά εκατομμύρια ευρώ από το εξωτερικό ωστόσο επί της ουσίας ποτέ δεν του έφερε χειροπιαστή πρόταση, διατυπωμένη σε ένα mail ή σε μια κόλα χαρτί! - που απέφερε την επέκταση της συνεργασίας τους έως το 2016, με αυτό τον πολύ ιδιαίτερο, ξεχωριστό και ασυνήθιστο τρόπο, ήταν το σαφές στίγμα ανταπόδοσης, ηθικής αναγνώρισης από πλευράς του παίκτη προσωπικά στο Βαγγέλη Μαρινάκη και κατ’ επέκταση σε όλο τον Ολυμπιακό («στην οικογένεια» όπως αναφέρει χαρακτηριστικά στη δήλωση του) για όσα απέσπασε στον Πειραιά την τελευταία διετία της ποδοσφαιρικής ζωής του…

Και δεν είναι ασφαλώς μόνο το οικονομικό ζήτημα στα οφέλη του «τρομοκράτη» με τη φανέλα του Ολυμπιακού. Ήτανε που ήτανε από τότε που ο έφυγε ο Μιραλάς …«ο καλύτερος για μας», από τούδε και στο εξής θα είναι ο λατρεμένος του «Ναού». Φέρε στο νου σου δύο στιγμιότυπα μου έλεγε κάποιος πρόσφατα: Τις σκηνές πανηγυρισμού στην αγκαλιά των οπαδών του Ολυμπιακού στη Λιβαδειά, προ δύο εβδομάδων και, ξανά, στο επόμενο ματς στο Φάληρο, σκοράροντας κόντρα στον ΠΑΣ, πώς απευθύνεται στη Θύρα 7 και αφιερώνει αποκλειστικά το γκολ, βάζοντας το χέρι αριστερά, στην καρδιά του.

Εκεί που πλέον «κλειδώθηκε» με αμοιβαιότητα, η «ειδική σχέση» κόσμου και Ραφίκ Τζεμπούρ.  Όπως ως «ειδική» …ορίστηκε και μεταξύ τους, με τον πρόεδρο, από την αρχική γνωριμία τους…

πηγή: sportdog.gr   

Μαραντόνα με ισιωτική ο Τάτος!!

Γιατί οι παίκτες του Κέρκυρα-Άρης πρέπει να περάσουν από ...λαμαρινά; Ποιος είναι o Πόντιος Ντρογκμπά; Γιατί ο Γιαννιώτας πρέπει να κάνει μπάνιο; Ο Σταύρος Κόλκας απαντάει στον sportdog!
Κάθισα είδα το Κέρκυρα – Άρης και υποθέτω πως μετά τον αγώνα, αρκετοί παίκτες θα πρέπει να επισκέφτηκαν τον …λαμαρινά . Τόσες στούκες σε έναν αγώνα, κυρίως συμπαικτών, δεν έχω ξαναδεί.
Ειδικά στην αριστερή πλευρά της Κέρκυρας, οι συγκρούσεις συμπαικτών ήταν μόνιμες σε βαθμό τέτοιο που θα πρέπει να θεσπίσει ο Μώραλης υποχρεωτικό GPS στους ποδοσφαιριστές. Στη προσπάθειά του να αναβαθμίσει το προϊόν όπως λένε συχνά πυκνά στον συνεταιρισμό και γελάνε όλα τα προϊόντα του πλανήτη.
Το προϊόν έχει αναβαθμιστεί τόσο πολύ, που η Κέρκυρα πήρε τον Κυβελίδη που έδειχνε ο Πόντιος Ντρογκμπά κάνοντας γκολ σχεδόν σε κάθε φάση που του βγήκε, ενώ ο Τάτος με κάποια κιλά παραπάνω από αυτά που τον είχαμε συνηθίσει όταν έπαιζε ποδόσφαιρο, έδειχνε ο Μαραντόνα με ισιωτική.
Στον Άρη εντωμεταξύ πόνταραν πολλά στους δανεισμούς για να πάρουν καλές διαιτησίες και πάει ο Παπαστεριανός και φτύνει έναν που έπεσε κάτω και δεν σηκωνόταν. Αν ήταν έτσι, ο Γιαννιώτας θα έπρεπε να κάνει μπάνιο σε κάθε παιχνίδι. Να είχε καβάντζα ένα σαμπουάν στο παντελονάκι – αλά Έτο – και να το έβγαζε όποτε χρειαζόταν να ζούσαμε μία πιο καλτ έκδοση της διαφήμισης του Fa με τη βυζαρού κάτω από τον καταρράκτη.
Ο Γαλάνης έχει χάσει το παιχνίδι της στατιστικής στο νέο αναβαθμισμένο προϊόν του Μώραλη. Δεν υπάρχει στατιστική σε κατηγορίες όπως "κωλοτούμπες σε πτώση" ή "πιάσιμο προσώπου σε χτύπημα στα πλευρά". Χθες ο Μπουκουβάλας έκανε τέσσερις αχρείαστες κωλοτούμπες μετά από ένα μαρκάρισμα, οι οποίες απλά σταμάτησαν επειδή τελείωσε το γήπεδο.
Και πως εσύ να προσεγγίσεις τον αγώνα της Κυριακής στο Βικελίδης σα δημοσιογράφος. Θα πρέπει να αλλάξεις όλο το ποδοσφαιρικό σου είναι. Θα πρέπει να σκεφτείς οτιδήποτε μη ποδοσφαιρικό υπάρχει.
Για παράδειγμα, δεν μπορείς να υπολογίζεις στο ενδεχόμενο να φας γκολ πρώτος. Μετά, άστα να πάνε. Λιποθυμίες, τύποι που σφαδάζουν, το αυτοκινητάκι που θα μπαίνει στο γήπεδο θα μείνει από βενζίνη, ο τραυματιοφορέας θα παθαίνει θλάσεις και θα γίνεται κλήρωση για έξτρα μεροκάματο σε κάποιον από την κερκίδα. Άστα να πάνε.
Αν βάλεις εσύ πρώτος γκολ, τότε το πράγμα αλλάζει. Υπολογίζω τουλάχιστον 15 βουτιές μέσα στη περιοχή, διαμαρτυρία σε κάθε επαφή, μπούκες από τον πάγκο και πολλά άλλα που μόνο ένας διαιτητής με τεράστια υπομονή, παντρεμένος, με γυναίκα που μιλάει πολύ και έχει άποψη για τα πάντα, μπορεί να αντέξει.
Υπολογίζω καθαρό χρόνο αγώνα, κοντά στα 12 λεπτά, άρα ότι προλαβαίνεις να κάνεις είναι οριακό.
Στο αναβαθμισμένο προϊόν της Λίγκας του Μώραλη, συμβαίνουν πολλά ωραία πράγματα, αλλά μη νομίζετε πως ο ΕΣΑΚΕ πάει πίσω. Εκεί είναι χειρότεροι, στη Λίγκα τουλάχιστον υπάρχει κεντρική διαχείριση τηλεοπτικών. Ακόμα και οι μικροί δεν μουγκρίζουν αφού το βγάζουν το μπάτζετ τους.
Στον ΕΣΑΚΕ, συμβαίνει το εξής έργο. Δεν μπορούν να λειτουργήσουν μέσα από κεντρική διαχείριση που θα αναβαθμίσει το προϊόν, αφού Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός κινούνται μόνοι τους. Καβαντζώνουν από την ΚΡΑΤΙΚΗ τηλεόραση από 1 εκατ. ευρώ και κάτι ψιλά, έχουν χορηγίες ΟΠΑΠ στη φανέλα και οι υπόλοιποι κινούνται με 300 χιλιάρικα μπάτζετ στη καλύτερη.
Ουσιαστικά το κράτος, πριμοδοτεί τις δύο ομάδες που οι μεγαλομέτοχοί τους έχουν την ευχέρεια να επενδύσουν έτσι κι αλλιώς για να γίνουν ανταγωνιστικές στην Ευρωλίγκα και οι υπόλοιποι σα χαζοί δέχονται να κάνουν τους κομπάρσους.
Ο ΠΑΟΚ που κέρδισε τον Ολυμπιακό, θα πάρει το τρίτο μεγαλύτερο νούμερο στα τηλεοπτικά, το οποίο είναι 170 χιλιάδες ευρώ. Από την Κρατική τηλεόραση.
Το αστείο της υπόθεσης είναι πως θα πρέπει να αποδειχτεί πως ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός έχουν έξι φορές μεγαλύτερη τηλεθέαση από τον ΠΑΟΚ για να δικαιολογηθεί η διαφορά. Αλλιώς θα μιλάμε για ακόμη ένα σκάνδαλο.
Πάντως το ΠΑΟΚ – Ολυμπιακός το παρακολούθησαν 402 χιλιάδες άνθρωποι. Ήταν εμπορικό το παιχνιδάκι. Θα ήθελα λοιπόν από την ΕΡΤ να μας στείλει σε ένα μέιλ τις τηλεθεάσεις π.χ. του Ίκαρος – Ολυμπιακός και του Ίκαρος – ΠΑΟΚ. Να δούμε τη διαφορά βρε αδερφέ.
Αναρωτιούνται στο μπάσκετ γιατί δεν πάει ο κόσμος στο γήπεδο. Μα πώς να πάει όταν λειτουργεί μασονικά και υπέρ συγκεκριμένων συμφερόντων. Που αποκλείει την έκπληξη σε οποιονδήποτε θεσμό, που αποκλείει ακόμη και το ενδεχόμενο σύγκρουσης των δύο πριν τον τελικό στον θεσμό του κυπέλλου. Μην αναλύσω το τι γίνεται με τις κληρώσεις στο κύπελλο γιατί θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι. Όσο για την Ευρωλίγκα και τα κλειστά συμβόλαια… μεγάλη ιστορία και αυτή.
Από την άλλη βέβαια, σαν ΠΑΟΚ εμείς θα πρέπει να τους αναγκάσουμε να αλλάξουν στάση. Δηλαδή θα πρέπει να στηρίξουμε μία ομάδα που είναι καλή, να δείχνουμε πως υπάρχει ενδιαφέρον, αυτό να συνδυαστεί με καλά αποτελέσματα και όταν στο τέλος φανεί κάτι διαφορετικό να διεκδικήσουμε.
Γιατί όπως έγραψα και στο προηγούμενο μπλογκ, χωρίς κόπο δεν γίνεται τίποτα.

πηγή: sportdog.gr